besparen tijdens het reizen

10x geld besparen tijdens het reizen

Ben jij ook gek op reizen, maar heb jij net zoals ik geen oneindig budget? Dan moet je soms helaas besparen tijdens het reizen. Niet getreurd je hoeft niet je eigen tent mee te zeulen en ook water en droog brood staan niet boven aan dit lijstje! Je kunt gewoon nog genieten van je reis door af en toe een beetje op te letten. Benieuwd hoe je dit doet? Lees dan snel verder!

1. Kies voor lokaal eten!- geld besparen tijdens het reizen

Wil je niet te veel geld uitgeven aan basis behoeften, kies er dan voor om regelmatig lokaal te eten! Hierdoor zal je namelijk geld besparen tijdens het reizen! Naast dat het vaak erg lekker is, is het ook nog eens erg gezond. Je zult hoogstwaarschijnlijk niet in het meest luxe restaurant zitten, maar juist tussen de lokale bevolking waardoor je de mensen en cultuur beter leert kennen! Hoewel ik zelf deze manier van besparen niet altijd de gemakkelijkste vindt omdat wij veel in Azië reizen en laat ik nou net geen fan van Aziatisch eten zijn, vind ik de restaurantjes, de sfeer en de lokale bevolking altijd de factoren die het voor mij het allemaal waard maken. Ik bedoel Westers eten kan je altijd nog wel doen, en afwisselen mag gelukkig ook haha! Daarnaast is geld besparen tijdens het reizen ook altijd erg fijn!

2. Kies ervoor een scooter te huren en je eigen tour te ondernemen!

Wanneer je tijdens het reizen op je budget wilt letten en daarnaast het niet leuk vindt om met 30 andere mensen op dezelfde toeristische plek te zijn, dan is het huren van een scooter de perfecte manier om geld te besparen tijdens het reizen. Op deze manier kan je alle bezienswaardigheden bezoeken die juist jou interesseren en niet toevallig op de tour planning staan. Daarnaast kan je op het tijdstip gaan dat jij uitkiest waardoor je de kans op vele andere toeristen kunt verkleinen. Probeer ook vooral van de vaste routes af te wijken en een ander weggetje in te rijden om te kijken wat daar te ontdekken valt. Loop gewoon door daar waar de andere toeristen stoppen! Zo vonden wij verlaten en prachtige rijstvelden in Ubud waar nou net geen enkele toerist was en je dus ook prachtige plaatjes kon schieten.

Houd er wel rekening mee wanneer je kiest voor het huren van een scooter je in veel gevallen niet verzekerd bent. Je moet namelijk in het bezit zijn van een Nederlands motorrijbewijs. De scooters in veel Aziatische landen hebben een stuk meer pk’s dan toegestaan is met een Nederlands scooter rijbewijs. Als er dus wat gebeurd ben jij de gene die de kosten moet betalen. Maak dus de overweging of dit de manier is waarop jij geld wil besparen tijdens het reizen.

3. Zoek uit wat iets hoort te kosten in een land

Wees niet bang, de kans is groot dat je als toerist al snel te veel betaald. Want laten we eerlijk zijn, in veel Aziatische landen hebben de lokale bewoners gewoon een veel lager salaris waardoor het voor ons al snel goedkoop lijkt. Wanneer je net zoals ons op een budget zit is het toch goed om je te verdiepen wat je ongeveer hoort te betalen. Op andere blogs, websites etc. kun je vinden wat de prijs van eten en drinken maar ook attracties zijn. Indien je dit niet gedaan hebt kun ook gewoon afdingen en kijken hoever je komt. Vaak is het zo dat ze sowieso al meer dan de helft te veel vragen, dus kijk of jij de helft van de prijs realistisch vind en noem dit als je bedrag. Gaat de verkoper niet mee dan loop je gewoon weg en probeer je het bij een volgende. Je zult er snel achter komen hoe ver je kunt gaan en wat je dus voor een bepaald item hoort te betalen. Op deze manier betaal je de juiste prijs en kun je ook besparen tijdens het reizen.

4. Ga buiten het hoogseizoen

Dit is uiteraard een gemakkelijke, waar veel mensen van te voren aan denken. Wanneer je in het hoogseizoen gaat is de vraag vanuit toeristen groter en dus is de kans groot dat je een stuk meer betaald dan wanneer je buiten het hoogseizoen reist. Uiteraard is het niet voor iedereen mogelijk om dit te doen, maar zowel ga hier dan zeker voor! De accommodaties hebben veel meer plek, zullen daardoor gemakkelijker onderhandelen en daarnaast is het bij de bekende bezienswaardigheden een stukje rustiger! Kijk van te voren wel goed naar het klimaat van het land waar je naar toe wilt gaan. Het is niet prettig wanneer je verlangt naar een zonvakantie maar je opeens midden in het regenseizoen blijkt te zitten.

5. Ga niet naar de toeristische winkels maar ga naar de straat verkopers/ standjes

Wanneer je probeert te besparen tijdens het reizen is het verstandig van de lokale winkelier te kopen. Naast dat je het deze mensen uiteraard ook gunt, is de kans op een goede prijs groter. Wanneer je bijvoorbeeld wat snacks, water maar ook zonnebrand en Deet wilt hebben, ben je hier vaak goedkoper uit dan bij een toeristische winkel. Dit zal uiteraard per gebied en land verschillen maar zeker goed om even te vergelijken.

6. Reis over land

Heb je naast een budget, voldoende tijd en vind je het geen probleem om af en toe wat langer te wachten of de iets meer avontuurlijke kant van het reizen op te zoeken? Pak dan niet het vliegtuig, maar kies er voor om over land te reizen. Naast dat dit een goede manier is om geld te besparen tijdens het reizen, zul je meer van het land zien en reis je samen met de lokale bevolking. Een kip die naast jou backpack in het ruim zit is toch een veel leuker verhaal dan een ijskoud vliegtuig met weinig beenruimte? Bij het reizen van de ene naar de andere bestemming is het ook niet nodig om de toeristische bus bij een van de standjes langs de weg te boeken, ga gewoon naar het busstation en vraag welke bus je moet hebben. Gegarandeerd dat de prijs een stuk lager is, je onderweg het één en ander meemaakt en je onderweg veel ziet. Snel is het daarentegen niet altijd dus heb je weinig tijd dan kan het een overweging zijn iets meer te betalen en sneller op de plaats van bestemming te zijn.

7. Neem de nachtbus

Oké, ik moet toegeven, dit is over het algemeen niet mijn eerste keuze bij het kiezen van een transportmiddel. De nachtbus staat namelijk gelijk aan een gebroken koude nacht waarbij je de volgende dag gaar bent. Daarentegen is het een perfecte manier om af en toe te reizen wanneer je niet al te veel tijd hebt en wel op je budget wilt letten.  Nachtbussen hebben over het algemeen een goede prijs, sommigen hebben erg goede service waardoor je zo comfortabel mogelijk de nacht doorbrengt, en je bespaard op een overnachting!

8. Bespaar op je accommodatie

Wanneer je op een bepaald budget probeert te blijven, is een van de dingen waar je veel op kunt besparen de overnachting. Uiteraard hangt het af van het gene waar jij je prettig bij voelt, maar wanneer je niet te veel geld hieraan uit wilt geven is het kiezen van een simpele kamer vaak een geschikte optie. Dit betekend uiteraard niet dat je ergens achteraf in een dorm moet gaan slapen! Kies bijvoorbeeld niet altijd voor een hotel maar loop eens de wijken achter de meest bekende straat in en bezoek de guesthouses daar. Deze worden vaak door een familie gerund, zijn erg schoon en je zit daarnaast midden in het lokale leven. Wanneer je het tevens niet erg vindt om met koud water te douchen en (vaak) zonder airco te slapen zijn deze accommodaties erg geschikt! Uiteraard kan je deze opties ook bij een hotel aangeven waardoor je een goedkopere kamer krijgt. Wanneer je tevens niet van te voren boekt maar op de dag zelf naar een kamer op zoek gaat is de kans veel groter dat je korting kunt krijgen. Gebruik hiervoor bijvoorbeeld een website als Agoda om te kijken welke accommodaties nog beschikbaar zijn en welke een goede beoordeling krijgen. Doordat de kans op inloop redelijk klein staat of online al korting of kan je deze aan de balie krijgen.

9. Bepaal wat jij belangrijk vindt tijdens je reis en dus geld aan uit wilt geven.

Bijna iedereen gaat met een ander doel op reis en wil daarom geld aan andere dingen uitgeven. De één heeft misschien het hele jaar had gewerkt, wil de hele dag op het strand liggen met een luxere kamer waar de ander wellicht van lange trekkingen houd en weer de ander gewoon lekker cocktails wil drinken. Daarom is het goed om over na te denken wat jij tijdens je reis wilt doen. Wil je juist lekker de natuur intrekken en gave trips maken, dan is het wellicht niet verstandig elke avond je budget uit te geven aan stappen. Wil je dit wel, is het ook prima maar houdt er dan rekening mee dat je misschien minder van het land ziet en juist de gave feesten bezoekt. Wanneer je bepaald wat voor jou het belangrijkste is, zal je het meeste uit je budget en reis halen! En uiteraard kun je ook na een avontuurlijke dag een lekker biertje drinken!

10. Bepaal een dagbudget

De laatste en eigenlijk voor ons één van de beste werkende maatregelen, bepaal een dagbudget! Wil je bijvoorbeeld met z’n tweeën ongeveer 60 euro per dag kwijt zijn? Houd dan gedurende de dag je uitgaven bij. Hierdoor kan je gemakkelijk de afweging maken wat je wel en niet belangrijk vindt. Misschien heb je af en toe een dag dat het goedkoper is omdat je voornamelijk lekker bij het strand hebt gelegen, maar zal je je ook een keer niet fit voelen waardoor je liever een luxere kamer hebt! Het klinkt als veel werk om het bij te houden, maar het wordt snel een routine en je zult daardoor een goed overzicht hebben!

Hebben jullie nog goede tips om geld te besparen tijdens het reizen? We horen het graag!

Singapore: Het land van de boetes, Michelin eetstalletjes en de mooiste infinity pool ter wereld!

Na vijf lange dagen is het eindelijk zo ver! We laten de iet wat treurige hoofstad van Laos achter ons. Op naar de stad waar we enorm naar uitkijken, namelijk Singapore! Een stad die bekend staat om haar verbod op kauwgom (geen grap) en hoge boetes. Maar ook om haar prachtige Gardens the Bay en natuurlijk het bekende Marina Bay Sands.  We kunnen nu al verklappen dat we Singapore verkiezen tot één van onze favoriete steden. Waarom? Lees dan snel verder!

Opzoek naar onze slaapplek!

Na een prima vlucht met overstap in Kuala Lumpur komen we aan in Singapore. Yes, we hebben er zin in! Omdat Singapore qua accommodaties nogal prijzig bleek te zijn, hebben we via Airbnb een kamer geboekt midden in Chinatown. Een wijk die op de één of andere manier altijd goedkoper is en ook nog eens midden in het centrum ligt. Wat wil je nog meer! Doordat we nog geen sim kaartje hebben zoeken we op het vliegveld uit hoe we bij onze Airbnb moeten komen via Google Maps en de mee gestuurde route beschrijving van de verhuurder. Dit moet goed komen toch? Vol goede moed stappen we in de metro met onze mega zware backpacks waarna we gelijk geconfronteerd worden met strafbaar Singapore. Grote rode stickers geven aan dat eten en drinken in de tram bestraft wordt met 500 dollar boete! Wat?! Roken kan je ook maar beter achterwege laten tenzij je 1000 dollar over hebt! Dat beleefdheid in Singapore voorop staat word ons al snel duidelijk. Zo staat in vrolijke cartoon en rijmpjes aangegeven: Bag down Betty en Stand up Stan. Dat het werkt is wel duidelijk want de tram is super schoon en ouderen hoeven niet te zoeken naar een plekje.

IMG_5378

Eenmaal aangekomen bij onze halte blijkt het zoeken van onze slaapplaats toch iets minder soepel te gaan als gehoopt. Hoewel ik super voorbereid foto’s van de beschrijving heb genomen blijk ik even het belangrijkste gedeelte te hebben overgeslagen.. oeps. Want hoewel we het gebouw waar we slapen hebben gevonden, hebben we geen idee waar we de sleutel kunnen vinden en op welke verdieping we slapen en welk nummer. Redelijk noodzakelijk als het gebouw 40 verdiepingen telt en je de bewaking voor de deur niet hoort te vertellen dat je niet Airbnb doet.  Na heel Chinatown te hebben afgezocht opzoek naar WiFi vind ik bij de 7/11 een simkaart met internet waardoor we eindelijk weten waar we naar toe moeten!

Mijn hemel, wat is dit?!

Eindelijk is het zo ver, we kunnen naar binnen! Hoewel het gebouw ouder is dan de oprichting van Singapore is het beter beveiligd dan het vliegveld. We moeten beiden bij de ingang ons paspoort laten zien waarna we in de lift mogen en dit blijkt elke keer dat we binnenkomt nodig te zijn. Eenmaal aangekomen in het appartement heb ik het vermoeden dat de eigenaar de recensies zelf heeft geschreven. Wat is dit voor kwaadaardige kamer? Er staat een twijfelaar in de kamer waarbij het de bedoeling is dat je als je er met twee personen slaapt het uitschuifbare deel onder het bed uittrekt. Niet echt een probleem zou je zeggen, afgezien van het feit dat er a:”geen plek is om nog maar één tas neer te zetten zonder dat je hem uit het raam moet hangen en b: de deur niet meer open of dicht kan. Echt beter werd het vanaf daar niet aangezien bij het gebruik van het toilet het water van de boilet gezellig in je gezicht drupte. Gelukkig was de locatie top, haha!

IMG_5366

Sushi en gezellige drankjes

Om zo snel mogelijk uit deze grot te vertrekken kleden we ons snel om opzoek naar het betere werk, namelijk sushi! Hier keken we namelijk al de hele week naar uit, haha! Nu het eenmaal donker is geworden zien we toch één van de voordelen van onze slaapplaats. Namelijk het fantastische uitzicht over de stad!

Waarom Chinatown één van mijn favoriete wijk in alle steden is blijkt weer gelijk! Overal hangt gezellige kitscherige verlichting de straten verlichten en ondanks dat het regent is het nog steeds druk. Het sushi restaurant blijkt een mooi stukje lopen maar aangezien we zo gelijk wat we van de stad kunnen zien is dat geen probleem. Dat dit de dichtstbijzijnde betaalbare en goede sushi is, vinden we overigens wel wat vreemd in een stad als Singapore maar dat ter zijde. Eenmaal aangekomen bij de sushi trein zijn we zo blij als kinderen. Eindelijk weer sushi! Hier kijken we serieus al sinds Laos naar uit! Ja, wat moet je ook in een stad waar het hoogtepunt van je dag naar het zwembad of naar de bios gaan is, haha. De sushitrein is zoals altijd weer gezellig al hebben we wel eens betere sushi geproefd.

De avond is nog vroeg en dus besluiten we naar de wijk Clarke Qauy te lopen. Hier schijnen veel leukere barretjes aan het water te zitten dus dat klinkt goed. Eenmaal aangekomen blijkt hier geen woord over gelogen te zijn! Ronde cafeetjes steken uit boven het water en de één ziet er nog gezelliger uit dan de ander. Aangezien we al hebben gelezen dat de prijzen hier niet echt backpack proof zijn besluiten we opzoek te gaan naar een happy hour. We vinden een goede deal en ploffen neer voor een gezellige avond. Wat wil je nog meer, een goed uitzicht en een lekker drankje!

IMG_5370

Singapore, met je gezellige straatjes!

Aangezien het weer tijd is voor een bloedtest probeer ik online uit te zoeken waar dit kan. Na wat gebel waarbij de telefoniste denkt dat ik op mijn achterhoofd ben gevallen nadat ze de straatnaam 15x heeft gespeld waar ik heen moet (een Aziatische straatnaam is gewoon heel lastig te verstaan, haha), gaan we op pad. Aangezien dit land een stuk meer ontwikkeld is zal het niet veel tijd in beslag nemen en kunnen we gelijk de stad verkennen!

Gelijk voor ons gebouw zit een heel plein met eetstalletjes waar iedereen lekker zit te genieten van maaltijden voor een paar euro maar aangezien ik de dag niet graag start met rijst lopen wij eerst door (je kunt het ook overdrijven hoor). De overige straten staan vol met stalletjes met gadgets, telefoonhoesjes en kleine draagbare ventilatoren. Dit laatste is overigens doodnormaal om bij je te dragen voor op een hete dag. Voor mensen in Nederland met opvliegers ook heel handig! Onderweg komen we gezellige buurtjes met allemaal leuke restaurantjes tegen waar je Koreaanse bbq kunt doen voor hele lage bedragen (net gourmetten maar dan hier, zo gezellig haha!).

DSC01249

De kliniek zelf blijkt in een vervallen winkelcentrum te zitten waar ik de meest goedkope bloedtest aller tijde doe. Het consult zelf is kost 15 euro maar de bloedtest zelf is een luttele 3 euro, waat?! Nog goedkoper dan Laos en al helemaal dan de 100 euro die ik Bali betaalde. De resultaten kan ik hier na vier dagen weer ophalen en blijken allemaal weer prima te zijn. Drie euro goed besteed, haha.

Aangezien we nog geen ontbijt hebben gehad, besluiten we wat te eten te scoren. Dit is in Singapore niet lastig aangezien hier overal restaurantjes of eet kraampjes te vinden zijn. Deze keer gaat Guido voor de kipnuggets op een stok, wat beter is dan het klinkt en er uitzag. En verder kopen we heel goedkoop wat fruit en broodjes zodat we de rest van de stad kunnen ontdekken.  Want in Singapore is genoeg te zien en ondereg komen we dan ook verschillende stijlen tempels tegen waaronder een tempel in Japanse stijl en in Boedistische stijl, erg mooi! Al moet ik eerlijk wezen, we gaan er niet meer in na ongeveer 1500 van deze tempels gezien te hebben (cultuurbarbaren, I know).

DSC01258

Op naar Orchard Road!

Na een korte stop in onze claustrofobische kamer besluiten we zo snel mogelijk weer weg te gaan aangezien de muren op ons afkomen. Voor we verder gaan  besluiten we bij ons voor de deur te gaan lunchen aangezien dit wel goed moet zijn als het er altijd zo druk is. Oftewel, ik moet aan de rijst.. of toch niet? Guido is uiteraard binnen 1 seconde klaar aangezien die zowel van rijst en pittig houden maar ik heb geen zin en droge rijst die ik mijn keel blijft hangen en een paniek aanval van het alle pepers verborgen zitten in mijn gerecht. Gelukkig vind ik een kraampje die een soort van roti verkoopt met daarin een worstje met kaas erover. Dat kan toch ook doorgaan voor lokaal? Het is per slot van rekening een eetkraampje en het staat er op geschilderd. De verkoper kijkt mij vreemd en geïrriteerd aan als ik het bestel waarbij hij naar buiten moet lopen als ik het aanwijs op zijn kraampje. Oké blijkbaar neemt niemand dit en had ik voor één van de gemakkelijke droge broodjes met een smeersel moeten gaan die iedereen neemt. Nou ja, het staat er nou eenmaal heel groot afgebeeld. Guido neemt een pittig gerecht met kip en terwijl hij zwetend zijn gezonde gerecht opeet neem ik inderdaad mijn vreemde hotdog die ik waarschijnlijk beter voor het droge broodje had kunnen verruilen, haha.

DSC01267

Na onze buiken gevuld te hebben gaan we naar het shopping walhalla van Singapore, namelijk Orchard Road! Hier vind je namelijk zoveel Shoppingmalls bij elkaar dat zelfs ik klaar kan zijn met winkelen, haha! Onderweg lopen we langs Clarke Qauy wat ook nu weer gezellig is met alle leuke grachtjes. Op de één of andere manier blijken we de meest saaie weg naar het winkelcentrum te hebben genomen en komen we afgezien van een paar duren huizen niks tegen. De winkelcentra daarentegen vallen niet tegen, wil je winkelen dan zit je hier goed! Wij kijken wat rond maar de winkelgoden hebben het niet gunstig met mij voor. Hoeveel ik ook pas het allemaal net niks en verdrietig ga ik in de hoek van het pashokje huilen… Haha nee zover komt het gelukkig niet. Gelukkig zit er ook nog iets anders waar we graag naar toe wilden, namelijk… SUSHI! We lopen een stuk of zes keer verkeerd, maar uiteindelijk vinden we het restaurant waar serieus al een mega rij staat terwijl wij aan de vroege kant zijn, hoe dan! Zijn we soms terug in Japan en houden ze hier ook van rijen? De sushi trein blijkt net zoals in Japan waarbij je volgens traditie op je Ipad klikt en er daadwerkelijk een treintje naar je toe komt rijden, zooo leuk! De sushi is hier heerlijk en wij zijn gelukkig!

Goedkope drankjes in Clarke Qauy!

Na weer een lange tocht terug naar Clarke Qauy besluiten we nog even een blik in de buurt te werpen of er nog wat te bleven valt. Wat blijkt nou? Iedereen zit vanavond niet op het terras maar de hele brug zit vol met lokale mensen en toeristen die drankjes in de kleinste 7/11 ter wereld (niet veel groter dan een koelkast een toonbank) hebben gekocht om te genieten van de perfecte avond en uitzicht over het water! Snel halen we wat te drinken om op nog één van de weinige vrije plekken van de brug te klimmen. Nou ja, klimmen.. Guido klimt er soepel op maar laat ik nou net vanavond een rokje hebben aangetrokken en daarnaast onhandig zijn. Na veel gestuntel en een pootje van Guido presteer ik het als nog om voorover te vallen terwijl alle andere mensen zo in hun eentje naast ons omhoog klimmen… Ik weet ook niet hoe ik het voor elkaar krijg, haha. Al snel komen we aan de praat met de lokale jongens naast ons die ons vertellen hoe streng de straffen in Singapore zijn wat betreft het gebruik van drugs en dat wanneer je hier voor gepakt word je zonder mededogen je gewoon de doodstraf krijgt. Voor de politie moet je ook zeker wel bang zijn en wanneer ze zeggen dat je iets moet doen dan doe je dat. Maar dat had ik eerder die week al door toen er een opstootje op straat gebeurde waar veel mensen naar stonden te kijken en de politie aangaf dat de mensen weg moesten gaan. Iedereen spatte namelijk uit elkaar. Ja, het is wel duidelijk dat je hier hoort te luisteren anders zijn er consequenties.

DSC01284

Op naar het eiland van Singapore, Sentosa!

Na een gezellig avondje besluiten we de volgende dag een heel ander deel van Singapore op te zoeken, namelijk Sentosa! Dit is een eiland dat met een brug aan Singapore verbonden zit en volgens hun de staat is van plezier.  Je vind hier meerdere pretparken maar ook het enige strand in Singapore en aangezien het warm is klinkt dat goed! Na een kort ritje met de Sentosa Express komen we aan op het eiland dat nogal verlaten oogt. De stranden staan vol met bedjes die je kunt huren en hoewel het er allemaal redelijk mooi uitziet krijgen we meer het gevoel dat je het nogal gemaakt plezier hebben is en zo uit een enge film komt haha. Wat ons vooral op valt is de zee die helemaal vol ligt met enorme zee tankers en dan bedoel ik ook helemaal vol! Dit hebben we nog nooit gezien! We besluiten het eiland nog wat verder te verkennen en vinden een stukje waar lokale mensen liggen te relaxen op een handdoekje in een schaduw of genieten van het water. Ook kan je hier naar het meest zuidelijke puntje van Azië gaan met een touwbrug, dus uiteraard doen we dat om af te kunnen vinken! Vervolgens besluiten we maar om terug te keren naar het ‘vaste land’ aangezien er nou ook weer niet zoveel plezier te beleven valt op Sentosa, haha.

DSC01304

Michelin restaurant!

Hierna is het tijd om op zoek te gaan naar het restaurant waar we zoveel over hebben gehoord! Namelijk het eetstalletje waar je voor 8 dollar (5,80 euro) kan genieten van een Michelin gerecht! Dat moeten wij uiteraard proberen! Onderweg lopen we door de meest kleurrijke en gezellige wijken zoals little India die mooi is aangekleed met olifanten die boven de weg hangen. Eenmaal aangekomen bij het restaurant staat er zoals verwacht een rij, maar volgens onze buurman is deze rij toch zeker veel korter dan de vorige keren dan hij er was. Volgens hem hoeven we deze keer maar een half uur te wachten, haha. Na inderdaad een half uur wachten zijn we aan de beurt en kiezen we ons gerecht uit waarna het vrij snel gemaakt is. Dit kraam ziet er inderdaad anders uit dan alle andere eetkraampjes. Onze chef heeft een net kostuum aan, het eten word zorgvuldig bereid en tussen elk gerecht door word alles met precisie schoon gemaakt! We nemen ons eten mee naar de plastic stoeltjes die de eigenaar deelt met alle andere eigenaren van de omliggende kraampjes en beginnen aan onze maaltijd. Hoewel het best smaakt zijn deze noedels niet veel anders dan andere noedels en vragen we ons af hoe dit kraampje boven alle andere kraampje een ster heeft kunnen krijgen of überhaupt een ster. Wij denken een promotiestunt voor het Michelinboek, maar wie weet!  Een leuke ervaring was het zeker en wij zijn een Michelin restaurant rijker haha!

IMG_5442

Aangezien we nog toch in Little India zijn besluiten we de buurt nog maar verder te verkennen en in markt te duiken. Deze markt blijkt niet zoals de normale markten te zijn. Hier verkopen ze namelijk alleen heel veel Indiase kleding en geen leuke gadgets of eten, dus wij nemen snel dan afslag richting uitgang. Sarongs heb ik inmiddels wel genoeg en de juwelen zijn niet helemaal mijn ding, haha.

Na de rest van Little India te hebben ontdekt en nog vele kilometers te hebben gelopen is het tijd voor het avondeten. En aangezien we een goede tijd van de lokale jongens van gisteren hebben gekregen wordt het deze avond geen sushi! Nee, we gaan namelijk naar een goedkoop all you can eat Korean bbq restaurant dat heel goed schijnt te zijn. Ook hier moeten weer de nodige kilometers voor afgelegd worden en onze voeten vallen er serieus bijna af. Hadden we nu maar de metropas genomen.. Eenmaal aangekomen blijkt het mega druk en kunnen we na 10 minuten wachten een tafeltje krijgen. Het buffetje waar je uit kunt kiezen is enorm en is er zelfs (drie keer raden) SUSHI, haha. We laden onze borden vol om het vervolgens zelf te grillen op onze bbq aan tafel. Een top avond!

Gaan we dit doen?!

Na een gezellig avondje bbqen komen we weer aan de kamer voor dwergen. Hoewel deze kamer natuurlijk helemaal het einde is, dwalen mijn gedachten af naar het mooiste hotel op aarde wat in deze stad aanwezig is. Namelijk het Marina Bay Sands hotel met het allermooiste infity pool op de wereld wat uitzicht geeft over de hele stad. Uiteraard heb ik al een hele studie gewijd hoe ik in hemelsnaam in dit zwembad kan gaan liggen, maar na werkelijk elke blog te hebben doorgespit word het mij duidelijk je moet in dit hotel slapen. Nou hebben wij voor vertrek al gekeken hoe duur het hotel is, maar echt backpackproof is het helaas niet. Aangezien ik met deze kamer mijn geduld ook begin te verliezen besluit ik nog even één keer op het internet te kijken… EEN AANBIEDING!! ER IS EEN AANBIEDING! Oke, het is nog niet backpackproof maar het is haalbaar nu! Ik schud Guido wakker en snel boeken we de kamer voor hij weg is. YES! WIJ GAAN HIER HEEN.

DSC01315

Op naar ons nieuwe huis!

De volgende ochtend ben ik mega vroeg wakker want we mogen weg uit het huis voor de zeven dwergen (ook al is het maar voor een nachtje)! We pakken een daypack met wat kleren in en vertrekken. Eerst maken we nog een tussenstop aangezien we pas later mogen inchecken, we gaan naar de bekende Gardens by the Bay! We kijken onze ogen uit in het park met de enorme metalen bomen en kijken vol verlangen naar ons hotel dat aan de hemel prijkt! Snel er naar toe aangezien het ook enorm heet is! We zijn wat aan de vroege kant, maar dat blijkt niet erg aangezien er een enorme rij voor het inchecken is. Eenmaal bij het inchecken aangekomen hebben we super veel geluk! We hebben namelijk de meest goedkope kamer geboekt maar we krijgen een upgrade waardoor we aan de kant van de Gardens by the Bay komen en dus ook een balkon krijgen en op een hoger niveau geplaatst worden. Een prachtige kamer met een geweldig uitzicht! Eenmaal aangekomen in de kamer is het geweldig, wat een uitzicht!! We zien de Gardens by the Bay maar ook de zee vol schepen en zelfs en het reuzenrad, hoe gaaf is dit! De kamer is zo luxe en ik wil de hele dag in mijn badjas en badslippers rond paraderen, haha!

DSC01335

We willen niet te lang op onze kamer blijven, want we komen natuurlijk voor het geweldige infinity pool! Snel kleden we ons op en snellen we naar boven waar we heerlijke handdoeken krijgen en nog net twee bedjes in het water kunnen krijgen, heerlijk! We kijken vanuit onze bedjes uit over de skyline van Singapore. Dit moet het meest gave uitzicht zijn dat we tot nu toe hebben gehad! We besluiten het er maar lekker van te nemen en lunch en een lekker drankje te bestellen. Ons leven is heel goed! DSC01342

Wat een gave lichtshow!

Na een hele middag te hebben genoten van het zwembad, de zon en niet te vergeten het geweldige uitzicht gaan we naar de kamer om daar te genieten van alle luxe. Hierna is het tijd om naar beneden te gaan om het andere waar het hotel om bekend staat, namelijk de fonteinshow die voor het hotel plaatsvind! We zoeken een goed plekje waarna het al snel begint! Nou hebben we al een fonteinshows gezien zoals die in Kuala Lumpur maar zoiets al dit nog nooit eerder! De fontein zijn enorm en in het water word een hele 3d film met vogels afgespeeld wat prachtig is om te zien. Om het thuisfront ook mee te laten genieten Facetimen we onze ouders zodat die het ook kunnen zien. Hierna scoren we in het enorme winkelcentrum dat ook bij hotel hoort snel wat Japans eten en in de supermarkt wat goedkope drankjes om vervolgens in onze kamer te genieten van het uitzicht op de Gardens by the Bay.

IMG_5601

Aangezien wij als gasten gratis naar het observatiedeck mogen maken we hier uiteraard graag gebruik van en dus gaan kijken hoe vanaf daar de Skyline eruit ziet. Vanaf hier kunnen we het reuzenrad nog beter zien en op het water lijkt het een hele stad aan schepen te zijn. Hierna lopen we naar het zwembad dat nu nog vele malen drukker is dan overdag waarna we naar ploffen in een gezellig cafeetje voor een lekkere cocktail met uitzicht over de skyline. De afsluiting van een perfecte dag!

IMG_2962

Ik wil niet weg!

De volgende dag moeten we helaas alweer uitchecken maar uiteraard niet voordat we een laatste keer bij het zwembad hebben gelegen. We trekken onze badjassen aan en gaan omhoog om nog een laatste keer van het uitzicht te genieten voor we terug moeten naar onze kamer die hier nog geen gangkast zou zijn, haha. Hierna nemen we met mijn in onze hart afscheid van het hotel om vervolgens mij resultaten bij de dokter op te pikken. Aangezien we op de weg terug langs de eerder gespotte goedkope Koreanse bbq restauranjes komen besluiten we eens bij het goedkoopste restaurant op Tripadvisor te kijken of het wat is. Omdat het een goede beoordeling lopen we omhoog waarna we de eigenaar aantreffen maar verder helemaal niemand in een mega grote zaak. Nou ja, geen probleem wij hebben honger! Onze wat primitieve bbq wat aangezet waarna we ook hier weer uit een groot buffet kunnen kiezen wat nog beter smaakt en ook nog eens goedkoper. Helemaal top!

IMG_5543

Tot ziens Singapore!

Aangezien we de volgende dag super vroeg vliegen moeten we rond 2 uur met het openbaar vervoer richting het vliegveld en dus zit er niks anders op dan vroeg naar bed. Wat was Singapore een geweldig leuke stad, een aanrader voor iedereen en we zullen zeker nog graag een keer terug komen! Maar voor nu eerst nog wat foto’s!

IMG_5609 IMG_5434 IMG_5384 DSC01359 DSC01358 DSC01355 DSC01328 DSC01328 DSC01319 DSC01318 DSC01313 DSC01311 DSC01309 DSC01306 DSC01277 DSC01256IMG_5434  DSC01359 DSC01358 DSC01355 DSC01328 DSC01328 DSC01319 DSC01318 DSC01313 DSC01311 DSC01309 DSC01306 DSC01277 DSC01256

 

Vang Vieng: Tuben en de goedkoopste luchtballonvaart ter wereld!

Na een heerlijke tijd in Luang Prabang zit het er weer op en vertrekken we naar Vang Vieng! De plek die bekend staat om het tuben en dan niet zodat je rustig kunt genieten van omgeving.. Benieuwd wat we hier allemaal beleven? Lees dan snel verder!

Op naar Vang Vieng!

We besluiten zelf nog één nachtje bij te boeken in het luxe hotel in Luang Prabang waarna we weer moeten geloven aan de minibus die ons breng naar Vang Vieng. Een vier uur durende rit die ons door prachtige landschappen brengt in een niet al te oncomfortabele rit! Online hebben we een goedkope accommodatie gevonden die goede recensies krijgt en binnen blijkt het te zijn zoals op de foto’s, heel basic. Er is een bed en een douche, maar je betaald ook zes euro dus wij vinden het prima! Aangezien de kamer niet echt uitnodigt om langer dan 5 minuten te binnen te blijven, dumpen we onze spullen en gaan we met backpackers die we in het busje hebben ontmoet wat drinken. Hier blijkt Vang Vieng perfect voor want de barren bieden het meest geweldige uitzicht over de rivier en het karst gebergte, geweldig! Na de nodige drankjes besluiten we de volgende dag gelijk met z’n allen te doen daar waar Vang Vieng bekend/berucht om staat, namelijk het tuben!

IMG_5181

TUBEN!

Na een goed ontbijt achter onze kiezen te hebben zijn we er de volgende ochtend klaar voor, we gaan tuben! We huren een band, stappen in de tuktuk en rijden naar de opstap plek! Het tuben gaat hierbij gedeeltelijk om leuk in een band zitten in een prachtige omgeving, maar voornamelijk om het stoppen bij alle barretjes. Hoewel er tegenwoordig nog maar vier barren zijn in vergelijking met de tientallen die er vroeger waren is het vele malen rustiger, maar word er nog steeds in grote mate gedronken (er zijn in 2011 erg veel doden gevallen waarna de overheid besloot om bijna alle barren te sluiten). Het is enorm heet en wij hebben er zin in!

Iedereen stapt in zijn band waarna ik gelijk de verkeerde kant op drijf en vast aan de waterkant kom te zitten terwijl de rest van de groep rustig het water overdrijft. Dit begint goed en er is nog niks gedronken, haha. Eenmaal losgekomen van de kant kom ik aan bij de eerste bar waarna er een lege fles aan een touw naar mij toe gegooid word zodat ik uit de stroming getrokken kan worden. Zo, aangekomen bij de eerste bar! Laat de drankjes maar komen naar al deze moeite! De alcohol is spot goedkoop en zodra ik het proef weet ik waarom, volgens mij hebben ze dit zelf gebrouwen, haha. Hoe later het wordt, hoe drukker de bar. Ondanks dat volgens deze bar de volgende bar nog gesloten is besluiten we na een paar uur met de halve bar naar de volgende bar te tuben. Een perfect idee blijkt al snel wat deze bar is nog gezelliger en heeft een dansvloer/basketbal plein. Alle foute muziek klassiekers komen voorbij en de hele bar staat op het basketbal plein de Macarena te dansen terwijl het bar personeel de meest gore shotjes ter wereld uit deelt. (het soort waarvan er zes hersenendelen en een klein stukje lever afsterft, maar ja we zijn in Azië en het was gratis toch?!) De drank vloeit rijkelijk, behalve voor mij aangezien ik nog altijd op 1,2 liter zit (haaaat mijn leven, haha) en iedereen gaat los! Aangezien we nog maar de helft van de barren hebben gezien besluiten we verder te tuben waarbij het al schemerig begint te worden als we aankomen. Na een paar drankjes besluit iedereen dan ook maar de tocht af te maken richting de laatste bar. Al snel zitten we in het donker in onze band waarna we na een poosje lichten zien die naar ons seinen. Zou dat het einde zijn? Aangezien ik weet dat het einde in het centrum is en we hier toch zeker in the middle of nowhere zitten vermoed ik dat we niet verder mogen vanwege het donker. Al snel blijkt het een oplichtingstruc te zijn zodat ze ons een tuktuk kunnen verkopen en aangezien het hele naar de natuur kunnen kijken aspect verloren gaat in het donker en en we al een uurtje of 7 in de barretjes hangen vind ik het wel best en rijden we het laatste stukje naar het centrum.

De volgende dag is het weer niet al te best en komen we bij van de heftige dag in het water (nou ja voornamelijk aan de bar). Na wat hersteld te zijn gaan we op onderzoek uit! We hebben namelijk gehoord dat Vang Vieng niet alleen bekend staat om het Tuben. Nee, je kunt hier ook het goedkoopst ter wereld in een luchtballon! Daar moeten we uiteraard meer van weten. We doen wat onderzoek op het internet en vinden het beste toer bureau waar we inderdaad een mega goedkope luchtballonvaart boeken voor een luttele 75 euro, woehoee!!

IMG_5329

Een uitzicht om nooit meer te vergeten!

Het gaat gebeuren! Braaf staan we 10 minuten voor de afgesproken vertrektijd aan de kant van de weg te wachten terwijl de hooibalen nog net niet aan ons voorbij waaien. Nee, in de stad van het tuben en dus veel alcohol is niemand te vinden om 6 uur. Aangezien tuktuk chauffeurs vaak een eigen plan trekken en daarbij dus gerust een kwartier eerder kunnen komen opdagen staan wij ook deze keer netjes op tijd te wachten wanneer onze chauffeur het blijkbaar over een andere boeg besluit te gooien… Een half uur na het afgesproken tijdstip is er namelijk nog steeds niemand terwijl wij in de verte wel allemaal luchtballonnen opstijgen.. Zijn ze ons nou vergeten?! Is dit de reden dat het de goedkoopste luchtballonvaart ter wereld is?

Met handen en voeten besluit ik aan de eigenaresse van het guesthouse uit te leggen wat er aan de hand is. Helaas is ze één van de weinige die ongeveer 3 woorden Engels spreekt maar aan de hand van het vroege tijdstip, kwaadaardige gewijs naar de luchtballonnen en het bonnetje in mijn hand snapt ze wat er aan de hand is. Ze is dan ook vast besloten het op te lossen en haar telefoon met snoer word er bij gehaald! Ze draait het telefoonnummer op herhaling net zolang tot onze verkoopster slaperig opneemt en de bestuurder op belt, die vervolgens 10 minuten later op de stoep staat! Halleluja, gaat het toch nog goed komen!

Snel rijden we naar het terrein waar net één ballon aan het dalen is. Deze ballon daalt mooi soepel op het grote parkeerterrein en word gevuld met een deel van onze tuktuk. Wij samen met een Frans gezin gaan naar een andere ballon die het voorzien heeft op een minder soepele landing. Deze piloot houd namelijk meer van wat avontuur en dus land hij in een tuin tussen twee elektriciteitskabels in. Ach ja, anders is je werk ook zo saai he, haha. Aangezien het huis achter een enorm hek staat en de ballon met een auto op de grond moet worden gehouden, tillen de werknemers het hek uit zijn voegen om vervolgens doodleuk de tuin in te rijden. Dat beloofd nog wat!

DSC01181

Zodra één van vorige gasten uit de ballon klimt, moet één van ons erin om de balans en de ballon aan de grond te houden en dan zijn we er klaar voor! De vlam word hard aangezet en het voelt alsof ik mijn wenkbrauwen na deze rit voor de rest van mijn leven mag gaan tekenen. Wat is het heet! We stijgen enorm snel op en hebben het meest prachtige uitzicht. Dit heb ik nog nooit eerder gezien! Vanuit het kleine bakje stijgen we boven de wolken uit, kijken we naar de toppen van de bergen, over de geweldige natuur en Vang Vieng! Wauw, wat is dit mooi en wat zitten we hoog! We vliegen 40 minuten waar bij we stijgen en dalen en steeds weer door de wolken heen gaan, over rivieren vliegen en het enorme gebied van boven af kunnen zien. Wat is dit gaaf! Uiteraard moeten ook wij weer dalen en dus maken we ons klaar voor de landing van onze avontuurlijke piloot. Ook deze keer heeft hij iets spectaculairs in petto waarbij we midden in een moerassig veld landen waarbij het riet net zo hoog komt als het mandje zelf. Al snel word er contact gelegd met de rest van de medewerkers die aan komen lopen en touwen aan het mandje knopen. Wat gaat er nu gebeuren? Hoeven we toch niet door dit veld te ploeteren? Nee, want we stijgen weer op! De jongens trekken de luchtballon al ploeterend door het hoge gras naar de weg waar we uiteindelijk opnieuw landen en de volgende lading mensen mag genieten van het uitzicht! Wat was dat gaaf!

DSC01201

Springen uit bomen in de Blue Lagoon!

De volgende dag besluiten we Vang Vieng nog wat verder te ontdekken en dus gaan we naar de Blue Lagoon. Aangezien we het liefste op de scooter de omgeving verkennen besluiten we een scooter te huren. Dit doen we overal in Azië dus dit moet in Laos ook gewoon te doen zijn toch? Nou mooi niet dus! Elk verhuurbedrijf die we vragen wil perse ons paspoort houden terwijl wij een eventuele kopie of borg willen achterlaten (wat normaal gesproken niet eens nodig is, soms hoeven ze geen eens een naam haha) Aangezien ons paspoort meer waard is dan die scooters, besluiten we maar voor plan b te gaan en dus met de tuktuk. Onderweg naar de Blue Lagoon zien we prachtige bergen en natuur. Ook leven de mensen hier een stuk rustiger in de kleinere dorpjes.

Eenmaal aangekomen bij de Blue Lagoon blijken we niet de enige te zijn, maar het zijn niet vooral toeristen! Het is een mega hete dag en de lokale bevolking is er op uit getrokken om te genieten van het koele water en te plonsen van af de trapeze! Ook ik besluit via de trapeze het water te betreden en na een paar mensen face forward te hebben zien gaan ben ik vast besloten heel sierlijk in het water te vallen. Zodra ik er voor ga, raken mijn lange stelten het water en kletter ook ik gelijk met mijn gezicht in het water, haha. Tot zover sierlijk. Guido besluit iets verder te gaan en klimt in de 3 meter hoge boom om vanuit daar te springen waarna ik later mijn zielige duik ook maar over doe vanuit de boom. Kan ik mijn eer misschien nog iet wat herstellen…

Na een lekker middagje bij de Blue Lagoon, moet er ingepakt worden en breekt de laatste avond in Vang Vieng aan! We genieten van een lekkere laatste maaltijd in de Ierse pub en dan moeten we er aan geloven. We pakken de volgende ochtend de bus naar Ventiane om de hoofdstad van Laos te gaan verkennen.

DSC01228

Op naar de hoofdstad van Laos!

Na een niet al te lang ritje komen we aan in Vientiane waar we worden afgezet in het centrum. Op het eerste oog ziet het er best prima uit, een grote stad met grote overheidsgebouwen. We horen niet al te veel goede verhalen over deze stad, maar we houden hoop. Gelukkig hoeven we niet al te ver naar ons hotel lopen en onderweg komen we werkelijk waar geen hond tegen. Waar is iedereen? Mag je vandaag niet op straat komen? Gelukkig hebben we een fijn hotel dus in het ergste geval kunnen we lekker bij het zwembad chillen en op onze kamer relaxen. De kamer is mooi afgezien van het feit dat we tegen een muur aankijken zoals dat op de één of andere manier altijd schijnt te gebeuren, haha.

IMG_5342

S’avonds besluiten we de stad te gaan verkennen en lekker uiteten te gaan. Overal lezen we over een restaurant met Belgisch bier en goed eten, dus daar gaan we heen! Hoewel we op de route zelf de nagemaakte Arc de Triomph tegen komen is er verder weinig te zien en komen we ook totaal niet dichterbij onze bestemming. Op de één of andere manier lopen we er zelfs vandaan. Hoe kan dat nou?! Guido is er stellig van overtuigd dat onze beide Google Maps het niet doen, totdat blijkt dat we al 20 minuten lang de verkeerde kant op lopen, terug dus haha! (ben blij dat ik die fout niet maakte, haha) Onderweg komen we het paleis tegen en enorm veel overheidsgebouwen, maar mensen zijn op de één of andere manier niet op straat. Aangezien vlakbij het restaurant ook een streetfood markt moet zitten hebben we er zin in want dat is altijd leuk! Eenmaal aangekomen ligt de hele straat vol afval, maar mooi geen markt te bekennen… Aangezien het ook geen feestdag is snappen we niet wat er aan de hand is, maar gelukkig is het restaurant vol en dus ploffen we daar maar neer. Het eten is hier gelukkig heerlijk en de kaart staat vol met Belgisch bier dus Guido is gelukkig!

IMG_5344

De volgende dag besluiten we naar het COPE museum te gaan wat gaan over het feit dat Laos het meest gebombardeerde land te wereld is en wat de gevolgen daar van zijn. Zo liggen en er nog steeds vele bommen onder het oppervlakte in grote delen van Laos waardoor mensen nog steeds getroffen worden en dus gedood of lichaamsdelen verliezen. De organisatie probeert de bommen met teams zo snel en efficiënt mogelijk op te sporen en daarnaast de mensen die slachtoffer zijn protheses of andere hulpmiddelen aan te bieden. Hoewel het erg klein is, is het erg indrukwekkend en interessant om te zien.

DSC01237

De dagen daarna vullen we voornamelijk met naar de film gaan en wat leuke eettentjes te bezoeken. Hoewel de stad na het weekend een stuk drukker is en er eindelijk weer mensen op straat zijn is er nog steeds helemaal niks te doen. Nee, Vientiane is niet een stad waar je perse heen moet, maar een paar dagen relaxen in een fijn hotel was ook niet verkeerd! We kunnen nu uitgerust op naar onze nieuwe bestemming, namelijk Singapore! Maar eerst nog wat extra foto’s!

DSC01244 DSC01242 IMG_5350 IMG_5328 IMG_5319 IMG_5277 IMG_5260 IMG_5237 DSC01235 DSC01219 DSC01203 DSC01198 DSC01170IMG_5306

De mooiste watervallen ter wereld in Luang Prabang!

Na een zwaar afscheid van de Steendijkjes ontmoeten onze lieve vrienden Kirsten en Erick waar we nog een paar gezellige dagen op Bali mee hebben! Hierna zit het erop en vliegen we door. Deze keer naar een land waar we nog niet eerder zijn geweest, namelijk Laos! Een land dat heel arm schijnt te zijn, met de meest lieve mensen en enorm goed eten! Zijn jullie net zo benieuwd als ons? Lees dan snel mee hoe wij het in de eerste stad Luang Prabang hadden!

Tuk tuk gezocht!

Na een vroege vlucht vanuit Bali komen we aan op iets wat mij denken aan de Sahara maar ze per ongeluk Laos hebben genoemd. Mijn hemel het lijkt wel 50 graden, waar komt dit opeens vandaan? Zo warm was het zeker niet in Bali en zover zijn we nou ook alweer niet gevlogen. Naast ons in een vliegtuig zat een aardige backpacker en met z’n drieën zijn we vastbesloten dat we niet afgezet gaan worden voor het vervoer naar de stad. Geloof me, dit is echt een opgave op het vliegveld want daar zit volgens mij de plaatselijk maffia. Zonder te aarzelen lopen we alle taxi chauffeurs voorbij die inderdaad te hoge bedragen vragen (al gaat het om eerlijk te zijn hier alsnog om een paar euro) en gaan we op zoek naar een tuktuk. Na de eerste tien minuten ploeteren gutst het zweet aan alle kanten van mijn lichaam en draai ik me net zo lief om naar de taxi met airco. En eerlijk gezegd hadden Guido en ik dit plan na lopen in de brandende zon, zonder uitzicht op een tuktuk (want die is nergens) en een veel te zware backpack al lang opgegeven om een luttele drie euro te besparen. Maar deze jongen is een die hard en dus gaan ook wij als hobbelende kamelen door deze Sahara op zoek naar een tuktuk. Toegegeven, vroeger had ik alles gedaan om een paar euro te besparen, maar tegenwoordig heb ik het gevoel dat we een beetje te lang weg zijn en daardoor soms wat te lui zijn geworden voor deze diehard praktijken die gewoon niet genoeg opleveren. Maar niet vandaag! Uiteraard is er nergens een tuktuk te bekennen en dus ploffen bij een lokaal cafeetje neer voor een ijskoud drankje om ons bloed, zweet en tranen weg te drinken en hopelijk daar een tuktuk aan te houden. Al snel hebben we geluk en samen met nog een stel backpacker delen we de kosten om super goedkoop richting het centrum te rijden, halleluja!

Bali2017-19

Een gezellige avond met vele drankjes

Van Kirsten en Erick hebben we een fijne kamer aangeraden gekregen waarna we deze zonder internet proberen te zoeken. Wat uiteraard super goed gaat… We verdwalen een stuk of 6 keer, maar komen met behulp van een aardige Laotiaanse man en zijn internet aan waarna we eindelijk al het zweet van ons af kunnen spoelen. Hierna spreken we met Stefan af (de backpacker uit het vliegtuig) om te gaan eten bij de nightmarket. Want ook al houd je niet van Aziatisch eten, dan is dit altijd de plek om het lekkerste eten te vinden! Dat Laos een Franse kolonie is geweest zien we in het eten overal terug, want ze hebben niet alleen lekkere stokjes, maar ook overheerlijke stokbroodjes en lekkere bakkerijtjes. Aangezien alles hier een euro of minder kost, besluiten we de nightmarket te zien als ons eigen tapasrestaurant en overal wat te proberen. Het ene is zeker beter als het ander en na onze buiken vol te hebben gegeten vertrekken we naar één van de meest populaire barretje in Luang Prabang, Utopia. Dat het populair is blijkt al snel wanneer onze tafel half in de bosjes staat, maar geen probleem wanneer je met Stefan op pad bent. Hij maakt namelijk binnen 5 minuten nieuwe vrienden. En zo belanden wij aan een goede tafel met twee gezellige meiden waarmee we de volgende dag gelijk een tour boeken naar de Kuang Si Falls. Vele drankjes later besluiten we naar huis te gaan, wat de volgende dag een wat onverstandige beslissing blijkt te zijn.

Bali2017-2

Op naar de mooiste watervallen ter wereld!

De volgende dag heeft iedereen het zwaar, waarbij ik voor het eerst geluk heb dat ik zo weinig mag drinken, haha. Braaf zijn we vroeg onderweg, waarna al snel blijkt dat we in het gemeenste busje ter wereld zijn gestapt. Het hobbelt namelijk zo erg dat ook mensen zonder kater verdrietig uit het raam staren. Gelukkig werkt het beste medicijn tegen de kater altijd, namelijk chips en cola! Volgens mijn lieve moeder en mij is dit overigens het medicijn tegen alles, haha.

Na de lange reis blijkt al snel dat de ruige tocht niet voor niks is! We komen namelijk aan bij de mooiste watervallen die ik ooit heb gezien! Het water is zo blauw dat het lijkt alsof er 15 Instagram filters overheen zitten en ze het hebben gebouwd als toeristen attractie. Maar nee, dit is gewoon hoe de waterval is! Hij bestaat uit mega veel niveau’s en is onbeschrijfelijk mooi! We klimmen verder omhoog en zien de grootste waterval die we ooit hebben gezien, wauw! Dit moet één van de mooiste watervallen ter wereld zijn! Het blijkt dat we helemaal tot de top kunnen klimmen dus uiteraard gaan we ervoor. Boven word je beloond met een ijskoud zwembad waarbij Guido dapper genoeg is om vanaf de schommel in te springen. Ik daarentegen heb al het gevoel dat ik een ledemaat verlies zodra ik mijn been in het water steek dus sla liever over. Guido staat rustig te genieten van het water wanneer de Jackie Chan in hem ontwaakt en hij als een ninja in het water staat te vechten. Nee hij wordt niet aangevallen door piranha’s, er zitten kleine visjes de dode huidcellen van zijn voeten te knabbelen, haha.

Bali2017-5

De rest van de groep besluit dat het leuk is om als ontdekkingsreizigers op zoek te gaan naar een grot die nergens duidelijk staat aangegeven. Altijd een goed idee, vooral wanneer het pad meer lijkt op een modderbad dan op iets dat begaanbaar is en ik meer dan onhandig ben. Na de eerste drie meter verlies ik mijn eerste slipper en na de 15e keer geef ik het op en ga ik verder op blote voeten. Misschien word ik zo wel één met de natuur… Halverwege besluit de groep toch niet Indiana Jones te zijn en draaien ze inclusief het moddermonster om. Wat een hel, iedereen lacht me uit, maar deze keer loop ik als enige zonder uit te glijden terug en die zooi spoel ik er later wel weer af!

Na besloten te hebben dat het hele één worden met de natuur het misschien er toch niet in zit voor mij, besluit ik alles er af te spoelen en gaan we richting het busje. Iemand van onze groep heeft gehoord dat er een traditioneel dorp in de omgeving zit waar de souvenirs die in het dorp worden verkocht, worden gemaakt. Het leek allemaal goed te gaan aangezien het super afgelegen was, maar eenmaal aangekomen blijkt het een toeristen scam. Het dorpje is speciaal op gezet voor voor toeristen met allemaal kleine kindjes die de producten moeten verkopen, snel weg dus. Gelukkig was er een lieve puppy waarmee ik met de kinderen kon spelen. Ja, deze hond was van hun maar een naam nee die had hij niet, haha. Dat vonden ze ook maar een vreemde vraag.

Bali2017-7

Welkom in het horrorziekenhuis in Rusland 1940

Omdat het weer tijd is voor mijn bloedtest besluiten we vandaag gelijk naar het ziekenhuis te gaan aangezien het nog vroeg is. Online lees ik de meest vreselijke horrorverhalen over het beste en gelijk ook enige ziekenhuis uit de omgeving. Maar aangezien de dokters goed schijnen te zijn en er daarnaast ook helemaal geen andere keus is, gaan we er heen. Hoewel het er van de buitenkant best prima uitziet, zou de binnenkant zo het decor kunnen zijn van een Russische oorlogsfilm. Bij de bedden krijg ik nachtmerries over horrorfilms waarbij je aan het bed wordt vastgebonden. Hoewel ik liever wil omdraaien dan blijven, zit er niks anders op. Daarnaast moet ik niet zeuren, ik kom voor een bloedtest en er zijn mensen waarbij dit de enige hulp om te overleven is en daar nog blij mee zijn ook. Ja, dit heb ik in geen één Aziatisch land nog zo gezien, gelukkig. Na een half uur zoeken vind ik iemand die Engels spreekt, waarna de zuster aangeeft dat we door de Intensive Care moeten lopen. We proberen zoveel mogelijk naar beneden te kijken zodat we niemand storen, want de patiënten liggen hier allemaal samen en hebben geen enkele privacy. Vanuit de volgende kamer zien we dat de familieleden hier de infusen voor de patiënten omhoog moeten houden. Hoe dan? Hier kan je toch een oplossing voor vinden? Een bamboe stok is al voldoende lijkt me…

De dokter blijkt inderdaad erg goed! Hij spreekt perfect Engels, weet gelijk wat ik bedoel en snapt dat een bloedtest nodig is, top! Dat kan vandaag alleen niet en dus krijgen we een briefje waarop alle informatie voor morgen ochtend staat. Nu maar snel weg hier!

Eenmaal thuis besluit ik nog even van het uitzicht langs de enorme Mekong te genieten terwijl Guido gaat relaxen op onze kamer. Na een poosje wandelen vind ik het perfecte plekje met uitzicht over zowel de bergen als de Mekong, de mega sterke rivier die hij is aan mij voorbij trekt. Ja, voor dit soort uitzichten doe ik het!

Bali2017-23

Torretje voor ontbijt?!

De volgende ochtend gaan we opzoek naar een lekker ontbijt, als we een markt spotten! Hoe vaak ik ook al op een markt ben geweest in Azië, ze blijven me verbazen en dus slaan we ze nooit over. Ook deze keer kijken we onze ogen uit! De lokale marktvrouwen hebben hun marktproducten netjes uitgestald terwijl iemand met een plastic zakje met een gaatje aan mij voorbij loopt. Wat zag ik daar nou? Ja inderdaad, er hangt een hele lange nek van een gans uit het gaatje. Iets verder op zien we een enorme bak vol zwarte torren zo groot als je hand waarbij je bijna zou denken dat het kinderspeelgoed is, maar nee blijkbaar kan je dit ook kopen om te eten. Er naast staat een andere bak met spartelende visjes waarbij we ons in eerste instantie afvragen wat het zijn aangezien ze zo spartelen, tot het akelig stil blijft… Aa hele verse vis was het dus. De vissen iets verderop daarentegen niet. Hier zitten de engste wespen die we ooit hebben gezien een lekker thee kransje op de vissen te houden. Maar dit weerhoud de mensen er uiteraard niet van om de vissen te kopen. Herinnering aan mezelf: Eet hier geen vis, je hebt het ziekenhuis gezien. Ondanks dat we van deze markten houden besluiten we ons ontbijt ergens anders te scoren en gelukkig heeft Luang Prabang ook minder avonturistische opties voor ons!

Bali2017-12

Russisch ziekenhuis deel 2.

Na het ontbijt is het tijd om terug te gaan naar het ziekenhuis voor het daadwerkelijke bloedprikken. Na een poosje zoeken vind ik een aardige zuster die Engels spreekt, nou ja soort van. Hierna doet zich alleen een probleem op waarbij de zuster naar de lampen wijst… er is geen elektriciteit en dus zit het hele ziekenhuis zonder. Ja, echt waar er zijn geen generatoren en er is in het hele ziekenhuis geen stroom. Op dit moment kunnen ze dus niks met mijn bloed, kom morgen maar terug. Ik zeg dat het vandaag moet waarna ze zegt dat ik maar moet wachten op het terug komen van de stroom. Wanneer en of dit terug komt, geen idee. Op het moment dat ze de laatste woorden uitspreekt (geen grap) springen alle lampen aan is de elektriciteit terug! Het bloed kan worden afgenomen, tenminste voor zolang als het duurt.

Vervolgens geeft de zuster aan dat ik eerst moet betalen voordat er bloed kan worden afgenomen, dus snel naar de kassa! Al snel blijkt dat het hier niet gaat zoals in de meeste landen, waarbij je netjes in de rij gaat staan. Nee je duwt gewoon net zoals alle andere mensen je briefje tussen het raam waarna je betaald. Aangezien één van de medewerkers achter het raam ziet dat ik dit niet door heb, komt ze aangelopen om mijn briefje te pakken en die ook tussen het raam te gooien. Want met netjes wachten kom je er niet, haha. Hierna wordt mij aangegeven dat ik op het gele stoeltje moet wachten om te bloed te prikken waarna een paar hele lieve giechelende zusters mijn naam proberen uit te spreken. Aangezien ik graag wil weten wanneer ik de resultaten kan krijgen probeer ik dit aan deze zusters te vragen waarna ze mij heel lief glimlachend aan blijven kijken. Oke, geen Engels dus haha. De Engels sprekende zuster weet het gelukkig wel en s’middags blijkt alles goed te zijn!

Op zoek naar een verjaardagstaart!

Het is morgen zo ver! Guido is jarig!! Ondanks dat Luang Prabang één van de grotere steden is, bezit het geen één echte winkel en dus zit het kopen van een cadeau er niet echt in. Hoewel ik Guido heel graag blij zou maken met een olifanten broek of nog zo’n vreemd schilderij dat we in Myanmar kochten, ben ik bang dat er dan niet veel van de verjaardagsvreugde overblijft, haha. Gelukkig heb ik Bali al duiken cadeau gedaan, maar uiteraard moet er op de dag zelf wel iets gegeven worden. Aangezien je geen verjaardag kan vieren zonder taart, is dit mijn missie! S’middags sneak ik er tussenuit om naar de bakkerij te gaan die ik een paar dagen eerder heb gespot. Hier stond namelijk aangegeven dat ze verjaardagstaarten maken, dus daar moet ik zijn! Eenmaal aangekomen ontmoet ik de bakker die een enorm boek te voorschijn haalt met taarten waaruit je kunt kiezen. Aangezien de taart te duur is voor twee personen, weet ik dat ik een immense taart ga ontvangen bedoeld voor een familie met 6 kinderen. Maar hé, wie heeft er nou ooit te veel taart? Guido is jarig en dus zal hij een taart krijgen!

Bali2017-15

Er is er één jarig hoera hoera!

Vandaag is het zover! Guido is 27 geworden, HOERA! Uiteraard zing ik uit volle borst waarna het hele hotel wakker is en Guido vraagt of ik wel taart voor zijn verjaardag heb geregeld. Uiteraard verwacht hij nee en is dan ook super verbaasd als ik ja zeg, haha! Maar voordat we taart gaan eten samen met onze 6 kinderen (grapje), pakken we onze spullen in en verplaatsen we ons voor de komende twee nachten naar een super luxe hotel speciaal voor Guido zijn verjaardag! Eenmaal aangekomen hebben we de meest luxe en enorme kamer waar we ooit in hebben geslapen waarbij ons terras zelfs een bureau heeft, haha.

Aangezien het hotel gratis fietsen aanbiedt, stappen we op de fiets richting het centrum voor de verjaardagstaart! Ik knijp hem wel een een beetje vanwege de maat, maar éénmaal aangekomen is hij perfect! Al kunnen er nog 12 mensen van eten, haha. De taart is super mooi en ook nog eens heerlijk! We eten een stukje op het rooftop terras met uitzicht over de stad. Hierna begint de echte uitdaging. We hebben namelijk nog 75% van de taart over en dus moet hij mee… Helaas past hij met geen mogelijkheid in mijn fietsmandje en al bungelend probeer ik hem te balanceren aan mijn arm. Op zich geen probleem als je in Nederland fietst, maar hier in Luang Prabang vergt dat toch iets meer concentratie! Vooral als Guido op het allerlaatste moment aangeeft dat we naar rechts moeten en ik net een lekker tempo heb gevonden waardoor de enige richting voor mij nog rechtdoor is, haha. De taart en ik komen in één stuk aan waarna we hem over de volgende drie dagen helemaal opeten, haha.

De rest van de dag genieten we van onze heerlijke kamer waarna het tijd is voor wat verjaardagscocktails bij Utopia! We genieten van het prachtige uitzicht en de relaxte sfeer. Zeker een aanrader als je in Luang Prabang bent! S’avonds gaan we naar een pizzeria die volgens het internet de beste pizza’s van Azië schijnt te serveren. Dat klinkt goed! Het terras is super gezellig en hoewel de pizza’s best aardig zijn doen ze mij meer denken aan Ristorante pizza’s dan aan de echte Italiaan. Maar een super gezellige avond is het zeker!

Bali2017-22

Wat is dit voor heuvel?!

De volgende dag besluiten we de stad nog wat meer te verkennen te voet. Onderweg komen we een paar mooie tempels tegen met enorme Boeddha beelden waarbij de monniken hard werken aan het onderhoud van de tempel in de brandende zon. Na nog even op het rooftopterras te hebben genoten van het uitzicht besluiten we dat als de monniken in deze temperaturen iets kunnen ondernemen, wij het ook kunnen! En dus gaan we ‘heuvel’ die uitzicht over de stad biedt beklimmen. Na de eerste traptreden hebben we gelijk spijt. Er loopt zoveel zweet van mijn lichaam af dat ik een eigen Dode Zee kan beginnen. Hoe hoger we komen hoe zwaarder en warmer het word en dan is opeens daar… en hokje waar je moet betalen. Hoe gemeen! Nu kan je natuurlijk niet meer terug na al dit geploeter! We betalen dan ook braaf en houden een kleine pauze waarbij we een klein beetje huilen. Vooral omdat we vanaf bovenaf kunnen zien dat het toch echt niet zo hoog is. Nu we betaald hebben moeten we al helemaal onze tocht vervolgen en uiteindelijk komen we aan! Hoewel het uitzicht prachtig is willen we weg! Er staat geen zuchtje wind en we gaan bijna dood. Snel rennen we naar beneden waar het op de weg waait, tot zo ver de heuvel. Als je uit de woestijn komt, is het vast leuk. Ga anders niet in de maand September, haha.

We besluiten zelf nog één nachtje bij te boeken in het hotel en lekker te genieten van alle luxe en het zwembad waarna we de volgende dag vertrekken naar Vang Vieng per minibus. Benieuwd wat we hier gaan doen! Houd de blog dan in de gaten! Bali2017-21 Bali2017-20Bali2017-18 Bali2017-17 Bali2017-16  Bali2017-14 Bali2017-13  Bali2017-11 Bali2017-10 Bali2017-9 Bali2017-7 Bali2017-6Bali2017-4 Bali2017-3

 

Na 1,5 jaar weerzien in Bali!

Na afscheid te hebben genomen van onze lieve vrienden en huisgenoten in Melbourne, zit onze tijd er in Australië erop! Hoewel we deze fantastische stad zeker gaan missen, kunnen we niet te lang treuren, we gaan namelijk naar 1,5 jaar weer familie Steendijk zien! En hoe kunnen we dit beter doen dan hun te laten zien wat wij de vorige keer in Bali hebben uitgespookt! Benieuwd wat de afgelopen drie weken hebben gedaan? Lees dan snel verder! Voorproefje: Het blijkt dat ik degene ben die verrast gaat worden!

Kreeft, aanwezig!

Zodat we de Steendijkjes kunnen verwelkomen nemen Guido en ik het vliegtuig een dag eerder, waarna we uitgeput s’avonds aankomen. De volgende dag proberen we nog een beetje bij te kleuren aangezien er in Melbourne de afgelopen maanden een permanente zonsverduistering was. Ondanks dat ik mij met factor 50 in smeer (geen grap, ik kon zo ik met de walking dead mee spelen) presteer ik het toch om als een rode Engelsman van het strand te komen. Leuk wederzien na 1,5 jaar, haha!

Border Security!

S’avonds is het eindelijk zo ver! Lilian, Aart en Laura zullen eindelijk aankomen na 1,5 jaar elkaar niet gezien te hebben. Het kan ons uiteraard niet snel genoeg gaan en ik verplicht Guido dan ook om samen met mij in de lobby te gaan zitten zodat we ze met geen mogelijkheid kunnen missen. Want wat nou als er geen Wi-Fi op het vliegveld is en ze al onderweg zijn? Tot we opeens een berichtje krijgen: Laura is uit de rij gehaald waarna het stil blijft. Laura heeft schijnbaar een heel verdacht uiterlijk aangezien dit altijd bij haar gebeurd, haha. Dat ze 30 kilo bagage met zich mee sleept zal waarschijnlijk ook niet erg meehelpen en nadat alles gecheckt is mag ook Laura het land in, halleluja! Een druk taxi ritje later horen wij bekende stemmen buiten aankomen, eindelijk! We rennen naar buiten en na 1,5 jaar voelt het net zoals gister. Ja, we zijn weer samen!

Kuta: Een tocht over het strand en cocktails met uitzicht.

Na de volgende dag een beetje op het strand te hebben gelegen besluiten we de omgeving te laten zien en richting Seminyak te lopen. Een beste wandeling van zo’n 5 km over het strand, maar gelukkig besluit de familie Steendijk niet gelijk terug op het vliegtuig te stappen en vindt iedereen het leuk (in ieder geval, dat zeggen ze). Aangezien Lilian schoenen aanheeft en het strand op drie punten opgedeeld is door watergeulen (we doen hierbij voor het gemak of het water is, want in werkelijkheid is het gewoon riolering waarbij je huilend kan ruiken waar je door heen loopt), is Guido zo aardig om zijn moeder op zijn rug te nemen wat lachwekkende plaatjes oplevert, haha (geen zorgen, we hebben ook bewegend beeld! Dat volgt later nog.). Na een goede lunch en wat winkeltjes te hebben bekeken keren we terug waarna het halve strand vol staat met gekleurde zitzakken. Dat ziet er goed uit en in combinatie met bier, cocktails en goede muziek besluiten we neer strijken voor de zonsondergang!

Bali2017-3

Canggu: Eerste keer scooter rijden en tempel rituelen

Omdat we willen laten zien wat we de vorige keer in Bali hebben gedaan, houd dat in dat we zullen gaan rondtrekken. En dus ruilen we Kuta na twee dagen in voor Canggu. Onderweg maken we gelijk vrienden met een jonge taxi chauffeur Erwin die we de hele reis nog zullen gaan inzetten. Na een dagje relaxen bij Finns Beachclub, besluiten we dat het nu echt tijd word om wat te zien. De familie Steendijk is per slot van rekening hier gekomen om het eiland te ontdekken! Helaas heeft dit voor hun wel gelijk een gevolg, namelijk scooter rijden… Wij verplaatsen ons namelijk altijd op deze manier aangezien het je de meeste vrijheid geeft en ook nog eens super leuk is! (nou ja, meestal dan) Aangezien iedereen het prima vind huren we drie scooters. Na een uur te hebben gewacht komen we de drie scooters eindelijk aan. Want we zijn per slot van rekening wel in Azië en daar gaat het soms wat langzamer dan thuis en via een oom die weer een buurman kent. Zolang er geld valt te verdienen zullen ze het ten alle tijden voor je regelen, zolang je maar geduld hebt, haha. Na een kort lesje in de steeg voor Laura (want die heeft nog nooit scooter gereden) gaan we op pad. Mocht je nog nooit in Bali zijn geweest, een korte omschrijving van het verkeer is: druk, mensen maken van één weghelft zes, je wacht als scooter niet achter de auto’s maar gaat aan welke kant dan ook er om heen en er zijn geen duidelijke verkeersregels zoals in Nederland. Afgezien van één korte gil die ik van Lilian op camera heb kunnen vastleggen (haha) hebben we ze geen moment gehoord en zijn alle scooterriten soepel verlopen!

Na een mooie rit, komen we aan bij onze eerste bezienswaardigheid van Bali. Eén van de bekendste tempels van Bali, Tanah Lot. Ook dit jaar presteren we aan te komen met eb en dus staan er weer 1000 mensen in onze foto…(knap inderdaad). Maar deze keer zien we dat we de tempel kunnen bezoeken, dus dat is een pluspunt. We moeten alleen wel eerst een ritueel ondergaan, maar dat is uiteraard geen probleem. We gaan dan ook netjes in de rij staan waarna we water uit de rots over ons zelf heen gooien (bij Aart dringen ze aan dat hij het moet opdrinken om de één of andere reden, haha), nog meer water over ons heen gesprenkeld krijgen, een bloem achter onze oor krijgen en vervolgens wat rijst op onze voorhoofd. Nou, wij zijn er klaar voor! Nog geen 10 stappen op de trap is er een hek, toeristen mogen niet verder. Haha, hebben wij weer. Nou ja, we zijn ieder geval een ritueel rijker en wie weet helpt dat nog ergens tegen. Vervolgens mogen we nog een hele fotoshoot doen met een groep lokale mensen, waarbij ik mij altijd afvraag wat ze met die foto’s gaan doen (foto met een blond meisje op de schoorsteen, haha)

Bali2017-4

Ubud: Poep koffie, rijstvelden en enge apen

Na afscheid te hebben genomen van Canggu vertrekken we samen met Erwin (de taxi chauffeur) naar Ubud. We zullen niet rechtstreeks naar het hotel gaan, maar hij maakt er een hele tour van! Omdat Bali koffie een prima te drinken koffie is, maar niet helemaal het einde stelt Erwin voor iedereen mee te nemen waar we Luwak koffie kunnen proeven. Dit is koffie waarbij het Luwak beestje alleen de beste koffiebonen zelf in zijn geheel eet, vervolgens uit poept en daar dan vervolgens koffie van wordt gezet. Nou dit laten wij natuurlijk niet aan ons voorbij gaan, jammie. We krijgen een rondleiding waarbij we verschillende koffie en thee proeven en uiteindelijk ook Luwak koffie krijgen die in mijn ogen net zo vies is alle andere koffie, maar volgens de rest is hij inderdaad erg lekker! Dus mocht ooit de gelegenheid hebben, probeer het!

21367021_1651884944845103_8012629498114457935_o

Omdat wij altijd in Guesthouses slapen besluiten te laten zien waar wij normaal gesproken tijdens het reizen slapen en dus boeken we het Guesthouse waar we vorige keer super tevreden over waren. Of in ieder geval, dat was de bedoeling… Na verschillende straten te zijn ingeslagen begint niks ons te dagen en is dit zeker niet ons vorige Guesthouse, maar aangezien we al betaald hebben zit er niks anders op. Het blijkt helemaal niet erg te zijn want ook deze is super fijn en midden in ons complex zit zelfs een grote familie tempel! Iedereen is tevreden en na het achterlaten van onze spullen vervolgen we onze tour met Erwin, richting de rijstvelden. Omdat we hier al eerder zijn geweest weten we dat hoe verder je naar achterloopt, hoe minder toeristen je tegenkomt. Na onze ogen uit te hebben gekeken en voldoende rijst voor de rest van onze leven te hebben gezien, vertrekken we naar de water tempel waar lokale mensen zich reinigen met het water uit een nabijgelegen bron. Hier moeten niet alleen wij een sarong aan, maar ook Guido een Aart moeten er aan geloven. De rest van de tempel is prachtig waarbij vogels over het water scheren.

Bali2017-9

De volgende dag gaan we meer van de omgeving verkennen, maar helaas heeft Guido een voedselvergiftiging opgelopen waardoor hij zielig alleen achterblijft (niet getreurd zolang Guido zijn mobiel heeft met spelletjes vermaakt hij zich wel, haha). Na het beste ontbijt ooit, waarbij ze van fruit een hele taart weten te bouwen (mam, maak jij dit ook voor mij als ik thuis ben?) stappen we in de auto om te vertrekken naar het Monkey forest. Een plek waar ik vorige keer al gillend door heen rende met Bokito visioenen aangezien overal staat aangegeven dat je de aapjes niet in de ogen mag kijken. Ook dit keer ben ik op mijn hoede en probeer ik overal behalve in de ogen van de apen te kijken waardoor ik er nogal nerveus uitzie. Gelukkig heeft ook Laura hier last van, haha. Na een wandeltocht door het park waarbij we hordes aapjes tegenkomen die overal rondrennen, is Aart zo heldhaftig om naast een aapje te gaan zitten voor een foto. Deze aap zit namelijk zo lief bij de vorige toerist en legt zelfs een hand op zijn schoot. Aart heeft iets minder geluk helaas, de aap heeft het namelijk gemunt op zijn tas en begint deze aan te vallen en neemt er kwaadaardig een klein hapje uit. Ik wist wel dat er een Bokito in elk aapje zat.. Vervolgens proberen Laura en ik nog een foto te maken, maar aangezien ik zover aan de andere kant van het bankje probeer te gaan zitten dat ik er bijna van af val, is dat ook niet echt een Instagramwaardige foto. Plus de angstige blik doet het hem ook niet echt haha. Waarbij ik nerveus alle apen in de gaten houd, loopt Aart relaxt rond in het park en geniet van het uitzicht. Tot het moment dat er een aapje op het pad zit die Aart even over het hoof ziet… Een Bokito is geboren! Het aapje slaat op hol een blaast als een gek en komt op Aart af! Gelukkig komt er gelijk iemand van het park die helpt en zegt dat we kalm moeten blijven waarna we al snel door kunnen lopen. We hebben het overleefd, haha! Na het hele park te hebben gezien komen we weer aan bij de ingang, waar je bananen kunt kopen om de apen te voeren. Aangezien ik mij de vorige keer nog kan herinneren dat Guido dit deed sla ik wel even over. Dit resulteerde namelijk in alle bananen tegelijkertijd angstig op de grond gooien terwijl alle apen op je afkomen. Laura en Aart durfden het wel aan dus die gingen er voor! Bij Aart klommen de aapjes rustig naar boven om de bananen op zijn schouder te eten, maar bij Laura hadden ze schijnbaar al drie jaar geen banaan gezien en klommen ze naar boven alsof het hun laatste redmiddel was om te overleven, haha. Oftewel we hebben leuke foto’s!

Bali2017-13 Bali2017-14 Bali2017-15

Na het apenpark gingen we verder richting Mount Batur. Eenmaal aangekomen is het lunchtijd en dus proberen we het meest aantrekkelijke tentje uit te zoeken waarna blijkt dat ze hier alleen een buffet aanbieden… of toch niet?! Zodra we laten merken dat we dan wel alleen wat te drinken nemen komt opeens de ‘geheime’ en goedkope a la carte kaart naar boven. Waarna we onder prachtig uitzicht van Mount Batur en Mount Agung (die later wekenlang uitbarsten zal gaan staan) lunchen. Na bijna uit het lunchtentje te zijn gewaaid met onze sarongs over onze schouders als soort van superman capes ter bescherming (je zit daar nogal hoog), gaan we op weg naar de volgende bezienswaardigheid, een tempel. Deze tempel heeft dezelfde naam als een hele bekende tempel die in het water ligt maar na drie keer door het complex te zijn gelopen kunnen we met 100% zekerheid zeggen, dat we fout zitten. Maar mooi is de tempel zeker wel,haha!

Bali2017-18

Ondanks dat we al super veel hebben gezien, hebben we nog één bezienswaardigheid op de planning staan, namelijk een waterval. Daarvoor moet er nog wel even een stukje gereden worden. maar met het prachtige landschap onderweg is dat geen probleem! Eenmaal aangekomen blijft Erwin achter in de auto en al snel snappen we waarom, het beklimmen van de Mount Everest is er namelijk niks bij! Naar beneden lopen we 1000 treden waarna onze benen zo erg trillen dat we de terug tocht uitstellen en een tentje opzetten (grapje, maar we willen het wel). Gelukkig blijkt de waterval de tocht waard aangezien deze enorm is!

Bali2017-12

Op naar Nusa Lembongan!

Na we alles in de omgeving van Ubud hebben gezien, is ook Guido weer hersteld en vertrekken we richting Sanur. Dit is namelijk de plek waar we de boot richting het paradijs, Nusa Lembongan zullen nemen! We liggen een dagje aan het strand om vervolgens de boot te pakken na een goede onderhandeling (ja, we zijn nog altijd in Azië dus zonder onderhandelen gaat het feest hier helaas niet door). Helaas is het geen paradijselijk bootje zoals je misschien in gedachten zult hebben, maar meer iets dat lijkt op de binnenkant van een vliegtuig. Het is dan ook de missie van deze boot om je zo zeeziek mogelijk naar de overkant te brengen. Want we gaan recht door de golven heen en wel zo snel mogelijk, want tijd is geld, haha! Gelukkig zijn wij er tegen bestand, maar we vinden het zeker niet erg dat het een korte overtocht is. Eenmaal aangekomen, ligt er deze keer een heuse drijvende brug waar we al wiebelend niet van overboord proberen te vallen. We zijn er! We hebben deze keer gekozen voor een Guesthouse op Nusa Cenningan en dus springen we in de tuktuk! Aangezien Nusa Lembongan en Nusa Cenningan met elkaar verbonden zijn door een de smalle en bekende gele brug, kan de tuktuk daar niet overheen en dus gaan we met al onze bagage naar de overkant! Gelukkig voor ons is ons Guesthouse gelijk aan de overkant en blijkt het een top accommodatie te zijn waar niemand anders slaapt!

Bali2017-24

Omdat alles op Nusa redelijk ver uit elkaar ligt huren we gelijk scooters waarbij we te horen krijgen dat er maar twee helmen zijn. Ik quote de jongen van het guesthouse: Er is hier geen politie, dat is alleen voor de veiligheid… Ja inderdaad ja, haha. Aangezien we de vorige keer ook met moeite één helm konden krijgen geven we het maar op. Dat ze het in Azië niet zo nauw met veiligheid nemen weten we inmiddels wel nadat we gezien hebben dat ze scooters op scooters vervoeren. Laura heeft geluk en krijgt de gaafste scooter ooit, één met een geweldige bloemenprint! Wij daarentegen hebben één die om drie seconden uitvalt, maar verschil moet er wezen, haha. We rijden gelijk naar ons favoriete gedeelte van het eiland, Devils Tear. Hier slaat het water meters hoog tegen de rotsen, maar aangezien het eb is besluiten we later terug te komen en wat bij het restaurantje te gaan drinken. Maar wacht!! Wat zien we daar?! PUPPY”S!! CHANGE OF PLANS!! Die moeten in een doosje verscheept worden naar Nederland en wel nu! (ging helaas niet door, anders hadden wij nu al 800 honden denk ik) Opeens zien we twee piepkleine beestjes lopen die te schattig voor woorden zijn. Het ene beestje loopt na een poosje opeens zo mank dat hij niet meer wil lopen en mijn hart breekt, zo kunnen we hem toch niet achterlaten? Straks gaat hij nog dood?! Uiteraard kunnen we hem niet meenemen en gelukkig is er een moederhond bij, dus er zit niks anders op en na een lange tijd weer verder gaan.

Bali2017-25

De volgende dag is het tijd om de rest van het eiland te bekijken en dus springen we weer op onze scooter om het eiland over te crossen. Deze keer rijden we rijden we naar de kliffen die uitzicht bieden over de zee en Nusa Penida. Onder weg komen we de meest prachtige uitzichten tegen en genieten we van de rit. Hier is het een stuk rustiger dan op Bali en dus een stuk fijner om te rijden. Omdat we uiteraard wel willen laten zien waarom we Devils Tear zo mooi vinden, rijden we terug met vloed. Nu slaan de golven meters hoog tegen de rotsen. Ja, dit is zeker het mooiste plekje van Nusa Lembongan!

Bali2017-28

Lombok met haar prachtige rustige stranden en enorme kliffen!

Aangezien we het hele eiland hebben gezien besluiten we de volgende dag verder te reizen naar Lombok. Een van mijn favoriete plekken vanwege de prachtige heuvels die uitzicht bieden over de zee. Aangezien Guido en ik nog weten dat je vanaf het bovendek van de boot heerlijk van het uitzicht kunt genieten en de tocht een paar uur duurt, zijn we vastberaden voor deze plekken te gaan. Laura, Lilian en ik staan dan ook met onze koffers al op het strand zodra de boot aankomt en rennen richting zee! Een beetje ellebogen werk en en we hebben zo een paar backpackers tegen de grond gewerkt (nee grapje haha, maar snel waren we wel). Eenmaal aan boord van het eerste bootje blijkt het al snel voor niets. Want blijkbaar is er al een eerdere groep afgezet en dus zit het hele bovendek vol. Daar zitten we weer, in het vliegtuig gedeelte.. Alleen deze keer voor een paar uur. Gelukkig word de film Avatar opgezet en kunnen we van de Gili’s naar Lombok met veel moeite toch nog boven zitten.

Eenmaal aangekomen op Lombok is het precies zoals we ons herinneren, taxichauffeurs die je van alle kanten proberen op te lichten (vorige keer stonden we namelijk bijna zonder chauffeur als enige nog daar). We spreken een prijs af en moeten mega ver meelopen waarna ze ons in de brandende zon laten staan en er niemand komt. Hierna begint het hele onderhandel proces opnieuw en na wat geschreeuw en weg geloop krijgen we toch de prijs die we 20 minuten geleden ook al hadden afgesproken…  Gelukkig hoort onze taxichauffeur niet bij deze jongens en is het een aardige man die we later nog vaker zullen gebruiken genaamd Tuna!

Aangezien ik nog altijd elke twee weken een bloedtest voor mij sodium moet doen, huren Guido een ik een scooter om uit te zoeken waar dit kan. Na heel wat uit gezoek komen we er achter dat dit een natrium test is en bij het medisch centrum gedaan kan worden. Aangezien dit in de ochtend moet maken we een afspraak en gaan we lekker uiteten!

Bali2017-29

De volgende dag springen Guido en ik zoals afgesproken braaf op de scooter, zoals je al kunt raden. In Azië is een afspraak niet altijd een afspraak, haha. En dus moet ik later terug komen. Ook de rest huurt een scooter (zonder helm uiteraard want die zijn op, geen politie joh!) en dus gaan we naar het prachtige en rustige strand waar we vorig jaar altijd lagen! Hier genieten we van het heldere blauwe water en het geweldige uitzicht met de kliffen om ons heen. Wat wil een mens nog meer! Halverwege de middag vertrekken Guido en ik voor bloedtest poging nummer twee. Eenmaal aangekomen wil ik ze bijna vermoorden. Bloedprikken? Nee joh, de meneer die het bloed weg brengt is al weg. Kom morgen maar terug. HALLO? IK WAS HIER AL EERDER! Na zijn collega te hebben gebeld legt hij wat verward nogmaals het bedrag voor wat ik al eerder te horen heb gekregen, je betaald dit? Ja, dat weet ik al lang (zelfde als in Australië). O joh, dan kan het wel. Dan gaat deze jongen nog wel even heen met je bloed. Ik ben gewoon serieus opgelicht over een bloedtest, haha. Nou hup prik nou maar. We gaan naar een kamertje waar een lief pluizig hondje ligt te slapen en ook blijft liggen terwijl ze mijn bloed afnemen, als dat maar goed gaat haha. We keren terug naar het strand waar de rest al een uur zit te wachten op hun lunch, ik ben blijkbaar niet de enige waar alles niet heel soepel gaat. Na de rest van de middag te hebben genoten van de zon, beklimmen we tijdens de zonsondergang de prachtige heuvels om te genieten van het uitzicht over zee. Hier zou ik wel uren kunnen zitten!

Bali2017-30

De secret Gili’s!

De dag daarna is het tijd voor een tour met Tuna. Op naar de onbekende/secret Gili’s! Onze eerste stop is Gili Nanngu waarvoor we met z’n allen in een klein vissersbootje stappen en aankomen op het meest prachtige eilandje! Tijd om te snorkelen! We krijgen allemaal een plastic flesje met water en broodkruimels waarna er serieus 100 gekleurde vissen om ons heen zwemmen. Lilian heeft het kleine gaatje in het flesje niet gezien en is zonder dop in het water gesprongen waardoor ze in een zee van brood en vissen zwemt haha, Ariël is er niks bij! Na het snorkelen genieten we nog even van het eiland waarna we weer op het bootje stappen voor onze volgende bestemming: Gili Tangkong. Dit eiland is onbewoond en er is dan ook werkelijk helemaal niemand, afgezien van een heel klein tentje waar we onze lunch krijgen. De lunch zit bij de tour en er is één keuze vis met ogen, graat en staart. Onze favoriet en vooral die van Guido, haha. Hoewel hij het twee keer probeert tegen te houden wordt het gezellig voor hem neer gezet. Aangezien er verder soep en rijst is hebben we weinig keus en dus eten we ook maar de vis. Gelukkig is het minder erg dan het er uit ziet en kunnen we onze magen vullen. Na ook op dit heerlijke eiland te hebben genoten is het tijd voor onze laatste stop wat als het goed is Gili Sudak is (onze gids was een klein beetje onduidelijk hierover, haha). Hier rusten we lekker uit en liggen we nog een poosje in de zon, oftewel een perfecte dag in paradijs!

Bali2017-34

Aangezien ik vandaag mijn bloedtest terug zou krijgen, maar ik nog steeds niet heb gehoord, besluiten we maar weer eens heen te gaan. De aanwezige verpleger belt een stuk of 10 keer en wordt nerveus van onze aanwezigheid en belooft te emaillen, nou we zullen zien. S’avonds om 10 uur krijg ik eindelijk antwoord dat alles goed is. Behalve mijn calcium, dat is 6x zo hoog als toegestaan waarna mijn Nederlandse dokter verzekerd dat die resultaten niet bestaan en ze de test ten eerste nooit hoeven te doen en tweede fout is, bedankt voor die stress, haha.

Op naar de Gili’s waar de mooiste dag van mijn leven gebeurde!

De volgende dag nemen we afscheid van Lombok, maar niet voor één laatste stop. We bezoeken namelijk nog één waterval! De waterval die wij vorig jaar hebben bezocht in de buurt van de Rinjani, tenminste dat dachten we… Eenmaal aangekomen lijkt de ingang niks op de vorige keer en zegt Tuna- nee joh dat is helemaal niet op de route, daar gaan we niet heen. Nou, ja we zien iets nieuws dus, haha. We moeten alleen nog wel even naar het ‘informatiecentrum’ toe. Hier zitten een paar jonge jongens die ons er van proberen te overtuigen dat we a: een gids nodig hebben want anders verdwalen we zeker weten en b: een verzekering want ja anders kunnen ze niks garanderen. Van andere watervallen weten we dat er bijna altijd een pad is en zie je je al in Nederland aankomen? Maar ik heb bij dat steentje hutje een verzekering op dit geschreven papiertje afgesloten hoor! We willen best een entreeprijs betalen, maar dit doen we allemaal niet. We lopen weg en willen door de poort waar opeens allemaal jongens heel boos worden en de poort dicht gooien, zo kunnen we toch niet doen? Het moet wel via hun regels! Uiteindelijk besluit Tuna zich er toch maar mee te bemoeien en regelt een kleine entree prijs voor ons, waarna we eindelijk naar binnen kunnen. Nog geen 10 meter later roep Tuna dat we fout gaan, we moeten namelijk naar links (oké misschien hadden we wel die gids moeten hebben, haha). We komen aan bij de eerste waterval die mooi en hoog is! We weten dat er nog een tweede moet zijn dus gaan verder op pad. Na een poosje lopen komen we ook bij de tweede aan die nog groter en indrukwekkender is! Nu moeten we alleen nog terug, dit blijkt moeilijker dan gedacgt en na een flink stuk lopen vragen we ons af of we niet naar links hadden gemoeten. Komen we wel terug of komen we straks aan in een één of ander verlaten dorp? We willen bijna omdraaien als we aankomen bij de ingang, halleluja! Hadden ze bijna gelijk over die gids, haha!

Bali2017-35

Na het bezoek aan de waterval stappen we in de auto om de boot naar de Gili Trawagan te pakken. Deze keer hoeven we niet in de vliegtuig boot, maar zitten we overduidelijk in de lokale boot tussen het eten dat ook over moet naar Gili Trawagan. Deze rit hebben we uitzicht en dat is een stuk beter! We gaan naar dezelfde accommodatie als vorig jaar aangezien deze ons zo goed bevallen is en genieten de rest van de dag van het strand.

Wat er daarna gebeurde!

Na een lekker dagje aan het strand te hebben gelegen maken we ons klaar om naar het mooiste tentje van Gili Trawagan te gaan. Hier kwamen we vorig jaar altijd super graag en dus willen we dit ook aan de rest laten zien. We lopen naar de andere kant van het eiland waarna er gelijk een tafel op het strand word gezet (wat een geweldige service denk ik nog) waarna ik foto’s maak van het Instagram waardige uiterlijk en we genieten van het uitzicht. Guido gaat vervolgens naar het toilet waarna hij super lang weg blijft en ik hem maar even app of alles wel goed gaat. Na een nog langere tijd komt Guido weer terug waarna hij vraagt of ik even mee wil lopen, mijn hart staat bijna stil. Er gaat iets gebeuren, want we gaan zeker geen schelpen zoeken. Terwijl we lopen naar het strand verteld Guido hoe veel hij van mij houd en gaat opeens op één knie zitten met de allermooiste ring ooit! Of ik met hem wil trouwen! WAAAAAAAAAAAAT! JAAAAAAAAA!! Iedereen klapt (we staan voor een vol terras) en ik sta met mijn mond vol tanden, is dit nou echt gebeurd? Opeens hoor ik dat ook mijn lieve vader alles heeft meegemaakt via Facetime, hoe mooi! De champagne komt te voorschijn (waar Guido de halve dag mee bezig is geweest om te regelen) en ik ben het meest gelukkige meisje op de mooiste plek! Vervolgens genieten we van de mooie zonsondergang en het meest heerlijke diner. Ik kan de hele avond niet ophouden met lachen, we zijn gewoon verloofd!

21740489_10212926803116588_3646744372057186521_n

Duiken

De volgende dag is het tijd voor Guido en Aart om te duiken! Laura en ik hebben het iets minder goed getroffen en hebben last van onze maag, dus besluiten het rustig aan te doen in de kamer. Aangezien ze beiden geen PADI hebben moet er eerst in het zwembad geoefend worden en zijn ze vervolgens klaar voor de zee! Ook Lilian mag mee op de boot, dus dat is leuk! Eenmaal in het water gaat het bijna fout! Een andere boot let niet goed op en over vaart Aart bijna, maar gelukkig gaat het goed en kunnen ze zakken! Eenmaal in de zee is het prachtig en zien ze de meest prachtige gekleurde vissen zoals Nemo’s maar ook een stuk of vier schildpadden!

Bali2017-40

Uluwatu waar we onze privé villa hebben en van een bijzondere dans genieten.

Na bij te zijn gekomen van onze buikpijn op Gili Trawagan is het helaas tijd om afscheid te nemen van de plek met de mooiste herinneringen. We gaan namelijk weer op de boot om door te reizen naar Uluwatu! Ook deze keer mogen we genieten van de ‘vliegtuig boot’ waarbij dit de ergste rit ooit is. De golven zijn mega hoog, het water loopt met kleine stroompjes door de ramen, de mensen die boven op zitten zijn volledig door weekt, halverwege slaat de deur open en één keer gaan we zo scheef dat ik me afvraag of het goed komt. Oftewel, een avontuur waarbij we blij zijn dat we weer op het vaste land staan, haha! We hebben onze oude taxichauffeur Erwin gevraagd ons op te halen en we gaan op weg naar Uluwatu waar we de mooiste verblijfplaats tot nu toe blijken te hebben! Een enorme villa voor ons zelf met heerlijk zwembad!

Bali2017-42

Na een middagje bij het zwembad te hebben gelegen pakken we de volgende dag de scooters richting het strand. Hier hebben we een heerlijke lunch met uitzicht over zee waar we de surfers zich zien uitleven op de golven. De golven zijn hier super goed en het ziet hier dan ook zwart van de surfers! Vervolgens dalen we af naar het strand waar je onder een soort van grot door naar het strand kunt lopen, maar niet voordat we de apen ontwijken die mij proberen te achtervolgen (aaaa). Hierna is het tijd om de Uluwatu tempel te bekijken waar we ook een traditionele dans willen zien! Al snel blijkt dat er mega veel animo is voor deze dans en we snel een plekje moeten gaan zoeken na kaartjes te hebben gekocht waarna we toch nog zeker een half uur moeten wachten. Guido en ik zijn wat sceptisch aangezien de dans een uur gaat duren, maar als het eenmaal begint is het super leuk! De dans is genoemd de Kecak en nu weten we waarom! Dit woord zeggen ze gedurende de voorstelling de hele tijd super snel waarbij ze een verhaal uitbeelden. Het is lastig uit te leggen, maar zeker leuk als je hier heen gaat!

Bali2017-41

Het was geweldig!

Na nog een dag van onze villa te hebben genoten, zit het er helaas op en vertrekken we voor de laatste dag naar Kuta. Laura zal hierna naar Australië vliegen en Lilian en Aart terug naar Nederland, iedereen vliegt vanavond weer weg… Gelukkig hebben we nog één dag samen en dus gaan we iets leuks doen! Namelijk schildpadjes vrijlaten in de zee! Om half vier staan we klaar om een muntje op te halen waarna we om vier uur ons schildpadje op kunnen halen om hem terug te laten in de zee. We krijgen te horen dat op elke 1000 schildpadden er maar één overleefd… Dit komt omdat het schildpadje 60 uur achter elkaar zwemt waarna het alles eet wat hij tegenkomt inclusief plastic. Gelukkig laten ze 300 schildpadden per dag in het water, dus in ieder geval kunnen er schildpadden terug de zee in komen. Laura en ik zijn zo blij als kinderen en staan met onze schildpadden langs de lijn waarna het tijd is om ze de zee in te laten. Eerst moeten ze richting de zee lopen waarna we ze later verder ze de zee in moeten tillen (en ik per ongeluk die van mijn buurvrouw pak i.p.v. die van mij, oeps) omdat het water schijnbaar te ver weg is waarna ze langs onze benen richting open zee zwemmen (zoooo lief).

Hierna gaan we nog snel wat eten en dan is het helaas tijd om terug te gaan naar het hotel… Het is nu echt zover en tijd om afscheid te nemen. Hoewel ik echt nooit heimwee heb en ook niet thuis mis, voelt dit afscheid opeens heel zwaar maar er zit niks anders op. We hebben de beste tijd gehad en de mooiste herinneringen gemaakt!

21271035_10212385237844697_4980534859989726879_n

Hierbij nog wat meer foto’s van de afgelopen weken!

Bali2017-31 Bali2017-5 Bali2017-2 Bali2017-1 Bali2017-36 Bali2017-33 Bali2017-11Bali2017-32 Bali2017-27 Bali2017-26 Bali2017-23 Bali2017-22 Bali2017-21 Bali2017-17 Bali2017-16 Bali2017-10 Bali2017-8 Bali2017-7

Jarig in Australië 7

Er is er één jarig, HOERA, HOERA! Dat ben ik!!- Jarig in Australië!

Na een jaar gewacht te hebben, was het eindelijk weer zo ver. Een dag waar je mij maanden van te voren al blij mee kan maken! Namelijk, mijn verjaardag! Alleen dit jaar was ik jarig in Australië! Wie had dat gedacht een jaar geleden, dat ik hier mijn verjaardag zou vieren!

Het is bijna zo ver!- Jarig in Australië

Uiteraard zat ik ook dit jaar weer naar mijn verjaardag uit te kijken! Iedereen die mij ook maar een beetje kent, weet dat ik zo iemand ben die aan iedereen, weken van te voren, laat weten dat mijn verjaardag er aan zit te komen. Ik bedoel, het is een zeer belangrijke dag?! Haha! Dit jaar zou het alleen even anders verlopen, namelijk zonder mijn lieve ouders, familie en vrienden en niet in de koude januari maand in Nederland maar jarig in Australië! Uiteraard vond ik het geen probleem om dat koude gedeelte in te ruilen, maar de rest wil je natuurlijk het liefst wel op je verjaardag aanwezig hebben!

Gelukkig heb ik Guido aan mijn zijde en gingen we er ook dit jaar er een top verjaardag van maken! Uiteraard niet voordat Guido mij voor 1,5 week voor de gek had gehouden, dat hij de belangrijkste dag van het jaar moest werken. (ja, ik overdrijf soms graag haha) Dit vond ik uiteraard niet het beste idee (zacht uitgedrukt haha) als verjaardag liefhebster nummer één. Waardoor ik misschien 1/2 keer, (misschien iets meer) voorzichtig heb gevraagd waarom Guido ging werken op deze belangrijke dag (misschien iets dramatischer). Ik bedoel, HALLO IK BEN JARIG? (iedereen denkt nu vast dat ik gek ben, haha. Al denk ik niet of dit gaat helpen, maar ik nam ook altijd vrij van school, werk of wat voor verplichting er die dag ook maar was. En ik weet dat je geen vrij van school kan nemen, maar je moet soms uitzondering maken.) Mijn iet wat irritante gedrag zorgde er uiteraard voor dat ik handmatig de verassing verpeste, want Guido was wel vrij- oeps…

CADEAUTJES

Ook als backpacker aan de andere kant van de wereld en jarig in Australië, hoefde ik mijn verjaardag niet zonder cadeautjes te vieren! Van mijn lieve ouders mocht ik een leuk cadeau uitzoeken, wat uiteraard niet erg lastig voor mij was. Het zijn inderdaad, hele handige en comfortabele bergschoenen in een camouflage kleur geworden, die ik de hele reis goed kan gebruiken. GRAPJE. Ik ben uiteraard nog steeds mezelf, en houdt niet van handige/praktische cadeau’s, haha. Ik koos dan ook voor een prachtig lichtblauw tasje van Micheal Kors ,waar ik zeker mee kan reizen. Dit aangezien ik het nu met een minder mooi exemplaar van de Mango doe, die minder handig is en het al die tijd heeft overleefd. (en dat is hoe je cadeau’s rechtvaardigt, haha) Verder kreeg ik van mijn ouders zelfs nog een hele doos met cadeau’s toegestuurd! Inmiddels is het zo goed als op, maar de inhoud was top! We kregen een enorme hoeveelheid aan lekker eten en het aller belangrijkste: een feesthoed en een slinger! Deze laatste mocht van Guido één dag blijven hangen. Dit vanwege de kerstboom die nog altijd onze kamer gezellig verlicht. Maar goed, één dag kan altijd iets uitgerekt worden natuurlijk.

Guido overtrof zichzelf weer eens met verassingen en cadeau’s! Hij stond namelijk al om 8 uur aangekleed naast ons bed. (als je Guido kent, weet je dat dit echt een prestatie is aangezien hij noooooit wakker kan worden, haha) Hij ging even sporten… Ja in een spijker, korte broek inderdaad. Nou, veel plezier daar mee en tot zo haha! Volgens traditie kwam Guido terug met een overheerlijke taart! (traditie die ik al jaren bij mijn ouders uitvoer, ontbijten met taart!) Helaas hebben ze hier geen Hema met mijn favoriete slagroomtaart, maar deze chocolade taart deed er zeker niet voor onder! Vooral niet toen ik Guido iet wat sip aankwam. Hij had namelijk de taart laten vallen waardoor mijn taart geen slagroom meer had, maar de rest van het winkelcentrum wel, haha! Guido plante er een waxine lichtje boven op en de traditie was in backpacker stijl meer dan geslaagd, haha! Hier bleef het zelfs niet bij en mocht ik een super mooie ring uitpakken, gaan we binnenkort naar een eiland waar we al een poosje graag naar toe willen en kreeg ik de lekkerste bad spullen ooit!

Jarig in Australië 1

Kaartjes en nog meer verassingen!

Aangezien de post hier in ons gebouw niet altijd goed geregeld is, kwamen sommige cadeautjes en kaartjes wat later aan dan gepland, maaar… Wat een hoop fantastische lieve kaartjes heb ik gekregen!! Mede door het super lieve berichtje dat mijn moeder plaatste op Facebook, (dankjewel allerliefste mama!!) of mensen die het leuk vonden een kaartje naar mijn Australische adres wilden sturen. Zo kreeg ik zomaar een hele hoop kaartjes uit Nederland met de meest lieve berichtjes!! ZO LIEF!!!  Ook mijn lieve vriendinnen gingen er helemaal voor! Zo kreeg ik het meest mooie en gepersonaliseerde kaartje van Sylvana! Waarbij hij niet alleen volledig volstond met foto’s van ons, maar het kaartje ook nog eens een liedje met mijn naam zong! WAT, ik wist niet eens dat dat bestond, zoooo leuk en lief! Van Iris, Nienke, Esther en Lisa kreeg ik meest prachtige doos ooit in de post vol geplakt met foto’s van onvergetelijke dagen/ avonden. Maar ook Facetime sessies, waar ik zie dat ik het niet beste uit de verf kom, haha. Verder waren er nog veeeeel meer lieve cadeau’s en verassingen, maar dan zijn we morgen nog bezig haha! Iedereen heeeeel erg bedankt!! Ik voelde me heel jarig in Australië!

Op naar Mount Tamborine!

Na een overheerlijk ontbijtje buiten de deur, ging onze dag beginnen! We besloten naar Mount Tamborine te vertrekken om daar de prachtige omgeving te verkennen! Inmiddels hebben we de meeste nationale parken in de omgeving gezien, maar gelukkig nog niet allemaal! De rit naar Mount Tamborine was fantastisch! Ook hier zagen we weer de meest prachtige uitzichten, riviertjes en reden we door de bergen. Wat wil een mens nog meer! Na een heerlijke rit, kwamen we aan bij onze eerste stop. De Curtis waterval! We moesten een klein stukje lopen, maar dan heb je ook zeker wat. We kwamen aan bij de mooie waterval waaronder zich een bad van helder blauw water bevond. Natuurlijk had ik ook hiernaar toe mijn feesthoedje meegesleept en dus ging ik voor een aantal iet wat verbaasde toeristen met mijn prachtige hoed op de foto, haha!

Jarig in Australië 2

Ondanks dat er de hele dag regen was voorspelt, was het prachtig mooi weer en lekker heet. Daarom besloten we ook naar de natuurlijke zwembaden in het nationale park te vertrekken! Hoewel het een redelijk groot gebied is, was het een kort ritje waarna we aankwamen. Ook deze keer moest uiteraard weer een stukje gelopen worden, maar wel met een prachtig uitzicht over de bossen en de natuurlijke baden die gevormd worden door een waterval die vanuit de bergen komt. We bleken niet de enige te zijn die van deze plek hadden gehoord en dus zaten er gezellig wat mensen te genieten van het weer, koude water en de mooie omgeving. Het water was ijs en ijskoud, maar lekker om met je benen in te zitten. Vooral na dat ik een stuk of drie mensen niet al te charmant onderuit had zien gaan op de glibberige rotsen, haha. (wees niet bang, niemand had pijn behalve in hun ziel misschien haha)

Jarig in Australië 3

Na een lekkere lunch, vervolgen we onze trip richting huis. Niet dat dit een straf is, want onderweg komen we een prachtig uitzicht over de vallei tegen. Wie had dat gedacht dat wij ooit van die natuurliefhebbers zouden worden haha. Nog even en ik loop alleen nog maar met een tent op mijn rug, afritsbroeken en teva’s. Grapje, dat gaat nooooit gebeuren. We genieten van het prachtige uitzicht over de vallei waarna we na een mooie rit weer thuis aankomen.

australie3-12

Wat een fantastische dag!

Gelukkig is de dag nog niet voorbij, (ik bedoel je verjaardag kan nooit lang genoeg duren) en dus gaan we uiteraard ook lekker uiteten. Omdat ik nog altijd zoooo gek op sushi ben, besluiten we naar ons favoriete restaurant te gaan. En ja, met feesthoed uiteraard haha! En ook deze keer smaakt het eten uiteraard weer heerlijk! Natuurlijk kunnen we mijn verjaardag niet afsluiten zonder de nodige drankjes. Aangezien er een nieuwe rooftop bar in Surfers is geopend, besluiten we daar heen te gaan. Deze is inderdaad net zo Instagram waardig als de foto’s doen geloven met overheerlijke cocktails. De perfecte afsluiten voor mijzelf, mijn feesthoedje en mijn verjaardag!

Jarig in Australië 4

PS: de slinger is net weg gehaald door Guido, snik, snik. Maar niet getreurd de kerstboom is nog altijd aanwezig! En uiteraard hieronder nog meer foto’s van deze leuke dag!

Jarig in Australië 6 australie3-13 australie3-14 australie3-11 australie3-10 australie3-7 australie3-4 australie3-3 australie3-1 Jarig in Australië 5 australie3-16

Australië

Australia here we come!- Eerste week in Australië!

Na 11 uur wachten op het vliegveld van Kuala Lumpur is het zover! We pakken het vliegtuig naar Australië voor ons volgende avontuur! We gaan namelijk werken en wonen in Australië! Benieuwd hoe onze eerste week in Australië verloopt? Lees dan snel verder!

Eerste week in Australië- Nog maar zes uurtjes te gaan!

Na 11 uur op het vliegveld van Kuala Lumpur te hebben door gebracht mogen we eindelijk in het vliegtuig! Gelukkig, want als we nog langer hier door btrengen kunnen we denk ik net zo goed bij de McDonald’s gaan solliciteren aangezien we daar vandaag al vier keer hebben gegeten, haha. We stappen in het vliegtuig naar Australië waar we zoals gebruikelijk vliegen met Air Asia, lekker goedkoop maar geen service en al helemaal geen beenruimte. Omdat we alles lekker budget hadden geboekt, hebben we geen stoelen gekozen en zitten we net als op de heen weg naar Kuala Lumpur, niet naast elkaar. Geen probleem aangezien we wel beide aan het gangpad zitten en dus nog praktisch naast elkaar zitten! Ik besluit al snel mijn ogen dicht te doen en ben blij met mijn warme kleding aangezien Air Asia het beleid heeft dat de ramen tijdens de vlucht open moeten zijn. (oké, dat misschien niet maar zo voelt het wel haha). Na 4 uurtjes slapen (met turbeluntie) gaan de lichten aan en wordt er om geroepen dat we over 2 uur gaan landen. Ja, als je lekker had door willen slapen had je iets duurdere stoelen moeten boeken namelijk, dan maken ze je niet wakker haha. Maar goed, dat hebben wij uiteraard niet gedaan en aangezien we super stijf zijn vinden we het ook niet erg dat we kunnen gaan aftellen om te starten aan onze in eerste week in Australë!

Australië

Goedemorgen Australië!

Na de laatste uurtjes te hebben overleefd, komen we aan in Australië! We zijn er gewoon, onze eerste week in Australië gaat beginnen! Hoe gek is dat, we zijn al zolang onderweg dat we nu alweer Australië hebben bereikt! We stappen uit het vliegtuig en verwachten dat de warme zon onze gezichten verwarmd. Niks is minder waar, het is gewoon koud! WAT?! Dat is niet de bedoeling, dit is toch het land waar het altijd warm is?! Oké, het is 6 uur in de ochtend dus we hebben nog hoop..

We zoeken onze bagage op het kleine vliegveld van de Gold Coast en lopen richting de douane. Hier gaat alles redelijk soepel behalve dat Guido zijn paspoort niet scant, haha. Gelukkig is dit vandaag al vaker gebeurd en het ligt dan ook gelukkig niet aan ons. Na een gezellig praatje met de douane, werkt het paspoort weer en mogen we door. We pakken onze backpacks, die ik bij het inpakken binnenste buiten heb gedraaid zodat we maar niks ‘illegaals’ het land in brengen. Uiteraard hebben we niks aan te geven en na een laatste scan van onze tas mogen we doorlopen. We zijn in Australië, hoe vet is dat!

Op weg naar de Westermannen!

Hoewel Gold Coast prachtig is, zijn we hier niet alleen voor de mooie stranden gekomen. Nee, we willen namelijk Lewis en zijn familie opzoeken! Lewis is dan ook zo lief om op deze zeer vroege ochtend ons op te halen, zo lief! Al FaceTimend met Laura en de hele familie, ontmoeten we Lewis en stappen we in de auto richting zijn woonplaats. Uiteraard moet er eerst wat gegeten worden en we stoppen dan ook bij een overheerlijk tentje voor een goede boterham met ei en bacon. Ja, we zijn zeker weten niet meer in Azië! De prijzen zijn hoger maar het eten en de service is Westers en fantastisch! Iedereen is soort van te verstaan (het accent is nogal aanwezig haha) en super vriendelijk, dus wij zijn blij! Na dit goede ontbijt stappen we in de auto om gelijk te ontdekken waar dit prachtige gebied omdraait, namelijk het strand! Dit is inderdaad fantastisch, een enorm uitgestrekt zandstrand met prachtig wit zand! Maar hiervoor zijn we natuurlijk niet alleen maar gekomen we en stappen weer in de auto om de rest van de Westermannen weer te zien! We worden enthousiast onthaald door Cassandra (de moeder van Lewis) en hun lieve teckel Toby. (die ik meeneem naar huis, maar dat weten ze nog niet) Zo gezellig en gek om elkaar aan de andere kant van de wereld te zien! Gelijk wordt verteld dat we zolang mogen blijven als we willen en we hebben zelfs een eigen kamer! Zo gaan we onze eerste week in Australië wel overleven! Dit is toch geweldig, zo gastvrij en lief!

Australië 2

Wij willen hier wonen!

Later op de dag komt ook Roger (de vader van Lewis) terug en gaan we gezellig met zijn vieren naar het strand! We zijn er over uit, wat een heerlijke plek is dit! Wij willen hier wonen en dan het liefst zo dicht mogelijk bij de zee. (al ben ik nog wel wat benauwd voor haaien haha) Na heerlijk aan het strand te hebben gelegen, waarbij we gelijk merken dat Australië een land is om jezelf goed in te smeren (Guido verband namelijk heeeeel erg zijn lip), gaan we met Lewis en zijn ouders lunchen. Op elke hoek van de straat heb je namelijk hier een hip en gezond lunch tentje dat ook nog eens vol met mensen zit! Precies waar wij van houden, al is dit niet erg goed voor onze portemonnee haha.

Oké tijd om alles te regelen!

Na een overheerlijk diner en een goede nachtrust, wordt het tijd om dingen te gaan regelen! We hebben namelijk van alles nodig om ons verblijf hier in Australië goed te starten! Deze eerste week in Australië gaan we dan ook benutten om alles op orde te krijgen. We vertrekken dan ook naar een mega winkelcentrum hier dichtbij om alles in orde te maken! En misschien om een piep klein beetje te genieten van de Australische mode, haha. Uiteraard hebben we ook voor Australië een nieuw nummer nodig en dus gaan we de drie bekendste providers van Australië af om vervolgens een nieuw nummer inclusief internet en telefonie aan te schaffen! Verder besluit Guido nieuwe slippers te kopen aangezien die van hem alleen door oude mannen in Azië de bom gevonden worden, haha.

Surfers Paradise!

Na het één en ander geregeld te hebben, besluiten we de omgeving te ontdekken. We moeten namelijk beslissen waar we willen gaan wonen en dan kan je maar beter een idee hebben wat je leuk vindt! We nemen dan ook het OV naar Surfers Paradise aangezien de naam alleen al goed klinkt, haha. Gelukkig is ook hier het OV erg gemakkelijk en zo’n half uurtje later staan we in het bruisende centrum. Overal zien we winkels, gezellige barretjes en het prachtige strand! Dit is besloten, hier willen we wonen! Uiteraard moet er daarna nog wel even een aantal winkeltjes worden bekeken aangezien iedereen er hier nogal hip bij loopt en mijn backpack kloffie een beetje underdresst voelt. Plus, heb je eigenlijk ooit een reden nodig om te winkelen?! Gelukkig zijn er genoeg winkels op mijn passie uit te voeren en dus kom ik thuis met twee rokjes en een topje. Ik kan er weer tegen aan!

image

Oké, dat moeten we nog even snel regelen!

Na een paar heerlijke dagen relaxen, wordt het tijd om te solliciteren. Ik kruip achter mijn laptop en stuur de ene na de andere sollicitatie eruit. Guido daarentegen hangt wat op de bank en ik probeer ook hem aan te sporen om bedrijven te mailen. Ja, ik zal zo even kijken zegt hij… Na een poosje besluit hij eens online te kijken om vervolgens het bedrijf te bellen. Ja, we zoeken inderdaad mensen- kan je morgen langs komen op gesprek?! WAT?! Haha dit kan ook niet anders! We zijn super blij met dit in het vooruitzicht, nu ik nog! Wel moeten we nog even snel een bankrekening regelen, want als Guido wordt aangenomen moet toch ergens het geld heen! We gaan dan ook weer naar het winkelcentrum waar we al snel een bank vinden. We nemen voor het eerst in onze leven een gezamenlijke rekening en zijn nu de troste eigenaren van een Australische rekening! (mijlpaaltje noem ik dat)

Aangezien Guido morgen jarig is, sluip ik er nog even tussenuit om de nodige inkopen te doen. Ik bedoel, je kan deze belangrijke dag toch niet vieren zonder cadeautjes en een taart?! Ik laat Guido achter op een bankje om mijn inkopen te gaan doen en kom hier voor het eerst in aanraking met de Australische supermarkt. Hoewel ik verwacht dat de prijzen hier torenhoog zijn en ik minstens 20 dollar voor een taart moet neertellen, is niks minder waar! Ik vind gewoon een enorme verjaardagstaart voor 6 dollar! Dat is zelfs in Nederland niet mogelijk, haha. Nu nog even afwachten hoe hij smaakt natuurlijk. Ook koop ik nog een aantal cadeautjes waaronder uit naam van Laura. Ik besluit Guido zelf nog een tondeuse te schenken aangezien ik nu al weken hoor dat die van hem zo slecht is dat hij bijna zijn huid er aftrekt, beetje drama queen noem ik dat, maar zijn punt is duidelijk haha!

ER IS ER EEN JARIG, HOERA, HOERA!

Na een rustig avondje met een overheerlijk diner van Cassandra, breekt de volgende dag aan. Guido is JARIG!! Hoewel ik de vorige avond om 12 uur al voor hem gezongen heb, doe ik dit uiteraard de volgende dag weer. Al weet ik niet hoe blij hij daar mee is aangezien Guido het altijd heel duidelijk maakt muziek mooier klinkt zonder mijn stem, maar dat ter zijde haha! We kleden ons om voor een welverdiend ontbijt met uiteraard TAART! Ik steek de kaarsjes op de prachtige fluorescerend blauwe taart aan (ja je krijgt wel chemisch voor die prijs haha) om vervolgens pas te filmen nadat Guido de kaarsjes al heeft uitgeblazen, oeps haha. Vervolgens is het tijd om zijn cadeautjes uit te pakken waar hij super blij  mee is!

Daarna moeten we snel gaan want naast dat Guido een sollicitatie heeft, gaan we ook een appartement bekijken. We hebben namelijk online een appartement gevonden dat in Surfers Paradise te huur staat en ook nog eens 50 meter van de zee is! Dat moeten we zien! We rennen half naar de bus om vervolgens in Surfers Paradise weer uit te stappen. Het appartement ligt inderdaad net zo dichtbij de zee als verwacht en we zijn nu al enthousiast. Helaas voor ons zijn we niet de enige en zo staan we met nog 3 andere stellen te wachten om het appartement te bezichtigen. Gelukkig voor ons haakt bijna iedereen af behalve wij en nog één jongen. Voor de meeste mensen is het te klein en ook wij twijfelen aangezien je wel voor een half jaar moet tekenen… Hierna vertrekken we richting het sollicitatie gesprek van Guido waar hij het uiteraard super goed doet en wordt aangenomen! YES! Nu we dit weten durven we na veel nadenken ook het appartement wel te nemen en tekenen we diezelfde dag nog voor ons eigen huisje! Ons leven hier in Australië gaat nu echt beginnen!

Australië 4

Verjaardagsdiner!

Naast alle gastvrijheid die we van de Westermannen krijgen, nemen ze Guido en mij ook nog eens mee uiteten voor een overheerlijk verjaardagsdiner! We vertrekken met zijn vijven richting een super gezellig restaurant waar ze geweldig vlees serveren! Wij zijn super blij want het is zo lang geleden dat we eens een echt goed stuk vlees hebben gegeten. We bestellen dan ook beide de biefstuk en genieten van de voor en bijgerechten! Het eten is heerlijk en ook deze avond is super gezellig! We zijn zo blij met alle gastvrijheid en vinden fantastisch om er te zijn!

Sport, Sport, en nog eens Sport!

Hoewel we van te voren wisten dat het in Australië draait om sport, gingen we dat nu voor het eerst zelf meemaken! Deze eerste week in Australië zouden we dan ook gelijk ondergedompeld worden in de wereld die draait om sport! Het aankomende weekend zouden er namelijk twee belangrijke wedstrijden te zien zijn, één  van de AFL en één van de EFL, waarbij de één nog gewelddadiger dan de ander is. Guido ging samen met Lewis naar een surfclub om samen met 10 vrienden van Lewis zich voor te bereiden op deze belangrijke dag. Lees: Ze dronken de hele dag bier tot het zover was en dronken daarna nog meer bier haha! Dat de Australiërs heel gastvrij zijn, werd ook hier Guido weer duidelijk wanneer ze niet langer in de surfclub kunnen blijven vanwege jongere kinderen die daar overnachten. Ze balen allemaal, maar een lieve vrouw komt met de oplossing. Ze mogen wel in haar huis slapen en chillen, dan gaat ze zelf wel ergens anders naar toe. WAT?! Zie je het al voor je dat dit in Nederland gebeurd? Dat iemand zijn huis aanbiedt een 10 mensen die ze zelf geen eens kent? Ik ben nu al dol op deze mensen! De rest van de avond brengen ze dan ook daar door.

Ik daarentegen, breng de dag gezellig door met Roger en Casssandra waarbij we het strand bezoeken, ergens gezellig wat gaan drinken en vervolgens met z’n allen op de bank ploffen voor de wedstrijd. Het goede team wint, dus we zijn allemaal blij haha! Hoewel ik normaal gesproken niet van sport houd, moet ik toegeven dat dit een stuk spectaculairder is om naar te kijken dan naar voetbal. Er gebeurd hier tenminste iets en iedereen niet ligt niet hele tijd op de grond te ‘huilen’. Nee hier beukt iedereen elkaar om en staat vervolgens zonder een spier te vertrekken weer op!

Even wat winkelen dan!

Na een gezellig avondje met Roger en Cassandra komen ook Guido en Lewis de volgende dag weer thuis. Echt zin om iets te doen hebben ze alleen niet na deze gezellige avond. Ik daarentegen ben nogal uitgeslapen en heb zin om iets te doen, haha. Gelukkig heeft ook Cassandra hier zin in, en we besluiten dan ook samen naar Pafic Fair te gaan. Ons huis moet natuurlijk wel een beetje gezellig ingericht worden! Hoewel Australië vrij duur is, heb je ook hier goedkopere opties om je huis in te richten! Bij de K-Mart vind je namelijk echt goedkope en leuke accessories voor in huis! Net de Action maar dan iets duurder helaas haha. Ik besluit dan ook een gezellige plant (oké toegegeven, hij is nep want bij mij gaat alles dood) te kopen, kaarsjes maar ook fijne handdoeken etc. Na dit alles te hebben ingeslagen, besluiten we ook nog een paar winkels aan te doen waar ik weer wordt overladen met mooie kleding. Gelukkig is Cassandra beter gezelschap dan Guido en kan ik met een gerust hart gaan passen (Guido is meer het type dat in een mega winkelcentrum zegt dat ik 3 winkel mag uitkiezen, haha). Uiteindelijk vinden we twee mooie bloesjes en één rok. Nu is mijn gehele Australische garderobe volledig en hoef/mag ik niet meer winkelen (tenzij ik een baan vindt, dan mag ik het wel een klein beetje vieren… misschien..)

Na deze eerste week in Australië wordt het tijd om te verhuizen naar ons eigen appartement en ga ik mezelf volledig storten op het zoeken van een baan! Benieuwd hoe dit gaat en of ik mezelf mag trakteren op een nieuwe garderobe (grapje, maar misschien ook niet), houd de blog dan in de gaten voor een nieuwe update! O ja, en volgende keer volgen er zeker meer foto’s!

image image

afscheid nemen van Bali 1

Afscheid nemen van Bali!

Na 2 maanden Indonesië zit onze tijd er weer bijna op! We vertrekken naar Bali om daar nog vier laatste dagen van het prachtige eiland te genieten! Nog maar even voordat we afscheid nemen van Bali en op het vliegtuig naar Australië stappen!

Afscheid nemen van Bali- Wat is het hier fijn!

Na een fantastische tijd op de Gili’s moesten we er aan geloven en hebben we onszelf weer naar Bali verplaatst! Deze keer gaan we terug naar Kuta aangezien dichtbij het vliegtuig is en ons hotel hier de vorige keer zo fijn was! We moeten namelijk nog maar even genieten van alle luxe die hier zo goedkoop is want dit zal in Australië wel anders zijn! Na ingecheckt te zijn bij ons hotel, lopen we richting het strand. Hier komen we voor, de enorme golven! Guido is blij want die vind aan het strand liggen maar saai, zwemmen in de golven daarentegen vindt hij helemaal het einde! Terwijl Guido zich uitleeft in de golven die enkele meters hoog zijn (GROOOT), lig ik lekker op het strand mijn bruine kleurtje bij te werken. We vinden een heerlijke en goedkope Warung (lokaal restaurantje) op het strand waar we (lees: Guido) overheerlijk Indonesisch eet en ik de meest grote fruitsalade krijg.

Na een heerlijke middag op het strand, relaxen we wat in onze hotelkamer onder het genot van een hapje en een drankje om vervolgens ons favoriete restaurantje van Kuta op te zoeken! De vorige keer dat we hier waren hadden we namelijk de meest heerlijke pizza met parmaham! Ook deze keer is het eten weer fantastisch en genieten we van het uitzicht over de drukke straten van Kuta, want druk is het hier zeker!

afscheid nemen van Bali 1

Baby schildpadjes!!

Na de vorige keer hier meerdere malen naar hebben te gekeken, besluiten we eens te onderzoeken hoe en waar je nou eigenlijk die schildpadjes in het water kunt laten! Ik bedoel, ik als dierenvriend kan toch geen afscheid nemen van Bali zonder deze lieve diertjes te water te hebben gelaten?! Na een kleine zoektocht komen we er achter dat we ons rond half  4 moeten melden voor een muntje om vervolgens rond half 5 de diertjes in de zee los te laten. Je zou denken, dat zal wel wat kosten, maar het is gewoon gratis! Dit gaan wij dus zeker weten doen vandaag!

Ook vandaag zijn de golven weer enorm, dus Guido ligt de halve dag in de zee terwijl ik heerlijk relax op het strand. Nou ja, tenminste dat was mijn bedoeling… Guido daarentegen had voor mij hele andere plannen haha. Ik kwam er namelijk achter dat hij onze hotelkamer sleutel nog in zijn zak had zitten en mooi niet dat hij mij vanaf de kant zag gebaren! Dus daar ging ik, met mijn goede gedrag, de zee in. Uiteraard waren de golven niet lekker kalm, maar zo hoog dat ik er niet aan ontkwam om onder elke golf door te duiken. Natuurlijk was Guido ook nog eens ver naar achteren gezwommen dus vele minuten later kwam ik hem eindelijk tegen. Vrolijk vroeg hij dan ook of ik gezellig mee kwam doen… NEEEEE natuurlijk niet haha, dit is niet leuk! (ik ben geen waterrat, maar dat is wel duidelijk denk ik haha) Wonder boven wonder zat de sleutel van onze kamer nog in Guido zijn zak en na dat Guido mij zes keer op het hard het gedrukt dat ik de sleutel niet los mocht laten, (komt door het hele fiasco waarbij mijn dure Ray Ban nu op de bodem van de oceaan ligt) zwom ik weer onder de golven door terug naar het strand.

Na een paar uur wachten op het strand, was het zover! We haalden onze munt op en leverde deze een half uurtje later in voor een baby schildpadje! O wat waren deze beestjes lief! Ik besloot dat ik ze een veel beter thuis kon geven en stopte de mijne in een klein plastic zakje. Wel zo leuk om een huisdier in Australië te hebben toch?! (grapje maar ik wilde het wel) We liepen met onze beestjes richting de zee waarbij mijn schildpadje er erg veel zin in bleek te hebben haha. Deze probeerde namelijk meerdere malen het bakje met water te klimmen om er vervolgens achterover weer in te vallen. (wees niet bang, ik heb hem niet geduwd) Eenmaal aangekomen bij het water, was het zover! We gingen deze diertjes een nieuw thuis geven! We lieten voorzichtig het bakje zakken waarna die van mij er als een speer vandoor ging! Ook die van Guido had er na een poosje zin in en ging richting de zee! Ons buurjongetje had iets minder geluk, zijn schildpad leek namelijk dood en bewoog niet. Gelukkig kwam ook deze na een minuut of 5 tot leven en ging richting de zee. (Halleluja anders is het ook een beetje sneu haha)

bali-25

Kom we gaan lekker lopen!

Na de vorige dag afscheid te hebben genomen van onze lieve schildpadden vriendjes, besloten we deze dag iets te ondernemen. Nou ja ik, want Guido had er nog niet zoveel zin in… Ik had het namelijk wel een beetje gehad met op het strand liggen en wilde liever wat gaan doen! Het leek mij dan ook een goed idee om over het strand naar Seminyak te lopen om daar te lunchen. Hier zit namelijk één van mijn meest favoriete tentjes van Bali, dus ik kon geen afscheid nemen van Bali zonder hier nog één keer gegeten te hebben! Dus daar gingen we, vol goede moed over het strand naar Seminyak. (oké op dat moment had nog steeds alleen ik er zin in, haha) Het was heerlijk weer dus we genoten van de warme zon en de surfers in de zee! Gelukkig had ook Guido er zin in toen we eenmaal liepen en na ongeveer 6 km kwamen we aan in Seminyak! Niet voordat we uiteraard waren gestopt voor een drankje, want je moet jezelf natuurlijk niet uitputten haha. Eenmaal in Seminyak aangekomen verdween de koele wind en zweette we ons dood in de kleine straatjes! Gelukkig was Cafe Organic niet ver lopen al was er wel een rij (zoals altijd!). Na een paar minuten waren we aan de buurt en genoten we van de meest heerlijke en gezonde lunch! Hoewel ik nog best terug wilde lopen, kon ik Guido niet meer overtuigen en namen we de taxi terug naar Kuta, haha. Tot zover onze sportieve dag haha.

afscheid nemen van Bali 3

Afscheid nemen van Bali!

Na nog een heerlijk dagje op het strand, moesten we er aan geloven.. Het was gewoon onze laatste avond op dit fantastische eiland! Het werd dan ook tijd om afscheid te nemen van Bali! Hoewel ik nog geen zin heb om te werken, hebben we wel erg veel zin om naar Australië te gaan en daar de familie Westerman weer te zien! We sloten onze laatste avond af bij de overheerlijke pizzeria om vervolgens vroeg te gaan slapen. Wij hadden namelijk uiteraard de budget vlucht geboekt die om 6 uur s’ochtends zou vertrekken. Ja je bent backpacker of je bent het niet, haha. Dus daar stonden we rond 4 uur met onze backpacks en al op de straat om een taxi te nemen richting het vliegveld. Waarbij ik uiteraard nog fors wilde onderhandelen, maar Guido op een gegeven moment gewoon richting het vliegveld wilde. (oké, misschien sla ik er soms iets in door) Na een kort ritje van 20 minuten bereikten we het vliegveld waarbij we blij waren dat we niet eerder waren gegaan… Het hele vliegveld was namelijk nog geen eens open… Hu?! Hoe kan dit nou als de maatschappij aangeeft dat de incheck balies toch echt om die tijd open zouden zijn? Nou ja, het blijft wel Azië natuurlijk haha. Na een poosje wachten was het zover en ging alles eindelijk open. We checkten in, aten het meest dure en overheerlijke ontbijt, (serieus, dit waren gewoon westerse prijzen, maar ja dan kunnen we alvast wennen haha) om vervolgens in het vliegtuig te stappen! Eerst een paar uurtjes vliegen naar Kuala Lumpur om vervolgens 11 uur later richting Australië te vliegen. (ja ik zei toch, we hebben de budget vlucht)

Benieuwd hoe we in het in Australië gaan hebben? Houd de blog dan in de gaten want er gaat veel gebeuren!!

bali-23 afscheid nemen van Bali 4

 

gili air

Bijkomen op de Gili’s!

Na onze zware beproeving bij het beklimmen van de Rinjani, vertrekken we richting de Gili’s. Onze eerste top is Gili Air! Heerlijk een paradijselijk eiland vol met restaurantjes en een  helder blauwe zee, net wat we nodig hebben!

Bijkomen op de Gili’s – Ik moet douchen, NU!

Na een kort boottochtje, komen we aan op Gili Air- het minder toeristische zusje van de Gili’s. Volledig uitgeput en onder het stof gaan we opzoek naar een kamer. Uit ervaring weten we dat we onder druk niet de beste keuzes maken en nu we zo moe zijn al helemaal niet. We lopen wat door de gezellige straatjes als een verkoper van een klein winkeltje ons spot. Hij heeft wel een kamer voor ons, als we ‘even’ meelopen. Hoewel ik al het gevoel heb dat dit niks wordt, volgen we toch maar. We hebben ook niet echt een beter idee, dus wie weet! Uiteraard zit de bungalow super ver weg waardoor we voor mijn gevoel kilometers aan het lopen zijn. Hier heb ik niet voor getekend! Ik wil een slaapplek met warm water en wel nu! Eenmaal aangekomen bij het hutje is het zoals we al hadden verwacht, basic en heeft in de verste verte niets met luxe te maken… Alles is van bamboo en hoewel we daar al vaak ingeslapen hebben, heb ik er nu totaal geen zin in. Ik wil luxe, maar teruglopen heb ik nog minder zin in, haha. Na wat afdingen besluiten we de kamer voor één nachtje te boeken en de volgende dag verder te zoeken. Eindelijk kunnen we de vele lagen stof en modder van ons afspoelen. In dit geval wel met koud water en een miezerig straaltje, maar we worden schoon! Al is de badkamer zelf dit niet echt, maar daar denken we maar niet te veel over na, haha. (lees: de muren van de badkamer waren geel geworden op sommige plekken, waarbij ik maar even in het midden laat hoe ik denk dat dit gekomen is haha)

Rinjani beklimmen 1

Wat een spierpijn!

Na een heerlijke nachtrust, waarbij Guido een half uurtje nadat we in onze kamer zijn getrokken zonder avondeten in slaap valt, vertrekken we opzoek naar een nieuwe kamer! We vinden gelukkig een prima kamer met zwembad en ontbijt, hier kunnen we wel herstellen! We hebben namelijk de ergste spierpijn die we ooit hebben gehad! We besluiten de eerste dagen niks anders te doen dan te chillen in ons overheerlijke bed of ons zelf te verplaatsen voor goed eten of het strand. Onze mede beklimmers kom ik die zelfde dag overigens al tegen op de fiets of met het idee om te snorkelen. Wij daarentegen houden ons vastbesloten aan ons plan, haha! (we zijn geen op gevers natuurlijk)

gili air 2

Prachtig snorkelen!

Na een paar dagen relaxen zijn wel weer klaar met op het strand liggen, en besluiten iets te gaan doen! Samen met Sanne en Huub vertrekken we naar het strand om een middagje te gaan snorkelen. We huren een snorkel set op het strand en verkennen om de beurt de onderwaterwereld van Gili Air. Als eerste gaan Guido en Huub in het water die beide enorme waterratten zijn. Dit blijkt wel als ze ongeveer 1,5 á 2 uur later pas weer terug keren op het strand! We horen hoe prachtig de vissen zijn, dus ook Sanne en ik moeten er aan geloven! Voor het eerst sinds we hier zijn betreed ik het water (nee, inderdaad ik ben geen waterrat haha) om vervolgens gelijk onderuit te gaan over alle scherpe stenen. Nee lekker zwemmen is er hier niet bij. De beste tactiek is dan ook om je innerlijke zeemeermin te vinden. (die ik uiteraard bezit) Ik ga super charmant in één centimeter water liggen om daar mezelf al zwemmend/vooruit duwend naar het diepere water te begeven. Onderweg zien we prachtige vissen in de meest heldere kleuren! We zien zelfs een knalgele vis die zichzelf heeft opgeblazen. (niet als in geëxplodeerd uiteraard haha) Ook deze keer blijkt, hoewel ik snorkelen best leuk vindt, dat ik hier zeker geen olympische medaille in ga halen. Op de één of andere manier presteer ik het om mijn bril om de tien minuten vol te laten lopen waardoor ik hem al trappelend moet herstellen. (erg soepel gaat dit niet, waarbij ik minstens 3 keer kopje onder ga) Op een gegeven moment presteer ik het zelfs om mijn duikbril in mijn haar vast te maken. En dan bedoel ik niet vast als in ‘vervelend’ maar als in het is voor altijd onderdeel van mijn kapsel haha. Ik heb het namelijk zo voor elkaar dat het gedeelte waar de snorkel door heen zit nu ook mijn haar meerdere malen door heen gedraait zit en ik geen einde of begin zie. Ik besluit de duikbril maar aan mijn haar te hangen waarbij ik al zwemmend de duikbril, inclusief snorkel, achter mij aansleep, akward. Na een poosje kom ik Sanne weer tegen die mij al lachend uit mijn lijden verlost, haha. Ik blijf in het vervolg wel lekker op de kant haha!

gili air 2

Lekker Hollands op de fiets!

Omdat we van iedereen horen dat fietsen op Gili Air een must is, besluiten ook wij een fiets te huren. Na een prachtige oranje fiets (we blijven wel Nederlanders natuurlijk) inclusief mandje te hebben gehuurd, beginnen we aan ons avontuur! Vol enthousiasme stappen we op onze fiets waarbij we ons na 500 meter afvragen waarom fietsen hier in hemelsnaam door iedereen wordt aangeraden?! Net buiten de toeristische straat gaat de weg namelijk over in zand… Nou zijn wij Nederlanders natuurlijk pro in fietsen en kunnen met vele obstakels omgaan, maar hierbij denk ik eerder aan al fietsend met een paraplu in je hand een kleuterklasje inhalen, niet rijden over zand dat zo diep is dat je fiets bijna begraven wordt tijdens het trappen. Nou afstappen dan maar, dit gaat niet! Omdat we uiteraard niet willen opgeven, slepen we onze fiets mee op het strand om daar te fietsen. Dit gaat beter! Hoewel we wel alle zonnebaden de mensen moeten ontwijken, maar dat is alleen voor hun iet wat eng haha! Omdat we niet echt nagedacht hebben over het moment om te gaat fietsen, rijden we in de volle zon over het strand. Niet erg aangezien dit bloedhete weer ons een goed excuus geeft om zo vaak mogelijk bij gezellige strandtentjes te stoppen voor een overheerlijk drankje!

gili air 3

Op naar Gili Trawangan!

Na heerlijke dagen op Gili Air, waarbij we genoten hebben van overheerlijk eten en vele drankjes, besluiten we verder te reizen naar Gili Trawangan! Dit eiland zou volgens iedereen mega toeristisch zijn, maar aangezien wij dit altijd wel gezellig vinden, hebben we er zin in! Op naar het drukste eiland van de Gili’s! Op de ochtend zelf boeken we een bootticket waarbij we met onze backpack en al door het water onze boot beklimmen, nee steigers daar doen ze hier niet aan haha. Na een kort tochtje komen we aan op Gili T! Omdat we geen idee hebben waar we willen slapen besluit Guido op de backpacks te letten (zware taak, haha) waarbij ik opzoek ga naar een accommodatie. Had natuurlijk ook andersom gekund, maar we weten allemaal dat we dan in het eerste de beste hutje zouden slapen, haha. Na wat rondlopen, waarbij ik een aantal nare kamers zie, kom ik de perfecte slaapplek tegen! Een mega bungalow met groot terras, enorme badkamer en ook nog eens gezellig ingericht, top! ( dat laatste blijkt vaak lastig waardoor het altijd een combinatie is van een eng uitziende fleece deken, fel tl licht en een paar gezellige huisdieren in de vorm van gecko’s)

gili air 4

Prachtig Gili T!

Na onze spullen te hebben gestald, besluiten we het eiland te gaan ‘verkennen’. Oftewel we zoeken de gezelligste strandbar op om daar de rest van de dag te genieten van het heerlijke weer onder het genot van een paar drankjes. Hoewel Gili T inderdaad erg toeristisch is, vinden we het er super! Er zijn heel veel gezellige restaurantjes, veel winkels en de sfeer is top! Wat wil je nog meer! S’ avonds is het altijd wel ergens happy hour waardoor we genieten van cocktails voor een backpack prijsje! Maar dat was niet alles, want we vonden zelfs een bioscoop op het strand! Inclusief popcorn, dus daar moest ik heen! De kaartjes bleken wel wat aan de dure kant, maar voor €7,50 zouden we en de film kunnen zien en ook nog een hamburger krijgen. Hoefden we in ieder geval niet meer te eten, toch?! We ploften neer op de comfortabele lounge bedden waarna we tijdens de film onze ‘hamburger’ kregen. Dit was serieus de kleinste hamburger die ik ooooooit had gezien! Hij paste zelfs in een mini popcorn bakje waar ze hem ter decoratie dan ook in hadden gedaan, oké tot zo ver avond eten dus haha!

Na een dagje relaxen, besluiten we de volgende dag de andere kant van het eiland te bezoeken. Omdat onze fietstocht op Gili Air nog vers in ons geheugen zit, besluiten we te gaan lopen. Al snel komen we er achter dat Gili T ook een hele andere kant heeft met prachtige rustige stranden! We besluiten bij één van de luxe uitziende bedjes neer te ploffen om onze bruine huidskleur te onderhouden. (zwaar leven van een backpacker, i know) Bij dit strandtentje hebben ze erg hun best gedaan om alles zo Instagram waardig mogelijk te maken. Er zijn dan ook de nodige schommels in het water gezet die roepen om een aantal foto’s. Beetje jammer is alleen dat mijn voorganger het leuk vond om de schommel een extra zetje te geven waardoor hij nogmaals over de balk is gevlogen. Hierdoor hangt deze ongeveer een meter boven het water. Geen probleem zou je denken, maar mijn bovenlichaam heeft de kracht van zo’n hondje met van die korte pootjes. Hoe ik ook probeer, ik kom nog geen centimeter van de grond en al helemaal niet op de schommel haha.  Gelukkig heb ik Guido die mij met liefde (grapje hij wilde niet, maar ik na 6 pogingen kon hij het niet meer aanzien) op de schommel tilde. Na een aantal foto’s die niet eens erg mooi waren, maar vooral heel donker, (gaat alle moeite) moest ik ook weer naar beneden. Daar zat ik dan, hoog in de lucht met in het water vele scherpe rotsen en stenen. Ik zou hier dus voor aaaaltijd moeten blijven. Gelukkig kreeg ik Guido zo ver mij een tweede keer te komen verlossen, waarna ik op zijn rug sprong en we allebei achterover keilde in het water, super charmant haha!

gili air 5

Is dit een aquarium?

Na ons hele schommel avontuur, besluiten we de volgende dag te gaan snorkelen. Guido vindt dit fantastisch om te doen en dus offer ik mezelf op om een paar uur als een lijk in het water te drijven. Deze keer heb ik gelukkig niet een bril die om de 10 seconden vol loopt, of zich op magische wijze met mijn haar samen smelt, dus dat gaat de goede kant op! Omdat ook hier gelijk voor de kust al vele rotsen liggen pas ik mijn tactiek ‘in 1 centimeter water al snorkelen’ toe om mezelf te begeven naar dieper water. Eenmaal in dieper water is het net alsof we in een aquarium zwemmen, dit is zooooo mooi!!! Enorme scholen gekleurde vissen zwemmen om ons heen! Guido heeft van te voren een flesje water met brood kruimels gemengd waardoor we als de rattenvanger van Hamelen (maar dan anders) de vissen lokken. Helaas werkt de stroming niet heel eg mee waardoor de kruimels niet richting de vissen drijven, maar voornamelijk wijzelf door de natte stukjes brood zwemmen,haha! Na 1,5 uur rond te hebben gedobberd en de meest prachtige vissen te hebben gezien, besluiten we terug te gaan (lees; met ‘we’ bedoel ik mezelf, want ik ben uitgezwommen… voor de komende drie jaar). Dit gaat iets moeilijker dan verwacht als we op een hoop hoge rotsen botsen. We hebben de keus, of verder opzij zwemmen door een achterlijke zware stroming, of hier over heen lopen. Tegen beter weten in kiezen we voor de laatste optie. Hoewel ik uiteraard uiterst lichtvoetig ben, maken de flippers het mij niet gemakkelijk. Vooral niet als ik met mijn ene voet op de ander ga staan en achterover op de rotsen val. Guido daarentegen gaat als een zeediertje zo soepel, waarbij hij mij achterlaat en af en toe lachend achterom kijkt… Na een poosje bereik ook ik weer dieper water en zit ons snorkel avontuur erop haha.

gili air 6

BRAND!!!!!!

Omdat een vriendin van Laura (Josine) ook op Gili T is, moet er uiteraard afgesproken worden voor een overheerlijk diner en wat drankjes. Na een lekkere middag op het strand, vertrekken we richting onze fijne kamer om ons klaar te maken voor die avond. Omdat we ruim de tijd hebben doen we rustig aan en kijken we een paar series. We zitten heerlijk te relaxen als onze stroom twee keer achter elkaar uit valt (wat normaal is) en ik opeens iemand borden hoor laten vallen gevolgd door veel geschreeuw en paniek. Ook buiten hoor ik mensen rennen en schreeuwen waardoor ik me afvraag wat er in hemelsnaam aan de hand is. Ik trek de oordopjes uit Guido zijn oren en geef aan dat er iets helemaal fout gaat. Omdat we niet weten waarom er precies paniek is, besluit ik naar buiten te gaan waarna ik onze bovenburen de trap af zie rennen met al hun spullen. SHIT, wat hier gebeurd hier? Ik roep onze boven buurman na die roept: VUUR!! We bedenken ons niet en pakken zo snel mogelijk onze tas met paspoorten en gooien daar de camera en laptop bij in. Zo dat staat buiten en is veilig, nu de rest nog! We doen zo snel als we kunnen de spullen in onze backpack, wat uiteraard voor geen meter lukt en gooien de rest op het grasveld voor onze bungalow. De lokale mensen komen al schreeuwend naar ons toe dat we echt moeten gaan nu. We pakken de laatste spullen uit onze kamer en zien het vuur boven onze open badkamer muur uitkomen. Dit gaat niet goed komen zo. De lokale mensen nemen al rennend alle spullen voor ons mee die we niet meer kunnen dragen en rennen zo snel mogelijk langs de receptie om onze spullen in de steeg ernaast neer te gooien! Inmiddels komen de vlammen boven het dak van ons hotel uit en is iedereen nog steeds in paniek. Op dat moment komt Guido er achter dat zijn portemonnee met alle belangrijke pasjes mist! Snel gaat hij met één van de locals van ons hotel terug om te kijken of hij nog ergens ligt. Dit is niet het geval dus hij moet tussen onze spullen zitten! Ondertussen helpt onze Duitse buurjongen mij om alles zo goed mogelijk in onze tas te proppen. Dit terwijl een lieve lokale vrouw met baby op haar arm met mijn telefoon schijnt zodat er licht is. Zo lief dat iedereen probeert te helpen!

De locals geven aan dat we zo ver mogelijk weg moeten gaan en dus pakken we onze spullen bij elkaar om naar het hotel van Josine en Manouk te vertrekken. Lekkere binnenkomer zo, haha. Na wat hulp van de receptie vinden Josine en Manouk en kunnen ook wij een kamer in dit hotel krijgen. Na al onze spullen neer te hebben gegooid vinden we zelfs onze portemonnee terug!! Uiteraard zijn we het één en ander kwijt geraakt waaronder één helft van mijn zojuist aangeschafte bikini. Serieus, van alles wat ik heb raakt dit kwijt?! Ook de tondeuse ligt nog in de badkamer beseffen we ons, nou ja jammer dan! De enige beschikbare kamer is uiteraard een dorm, maar we hebben hem voor ons zelf dus prima! Na alles weer een beetje geordend te hebben, besluiten we ons hotel te bekijken. We denken dat er niks van over is, maar we zullen zien! Eenmaal aangekomen is het vuur geblust en ons hotel wonder boven wonder gered! De eigenaren zijn super opgelucht en nadat ik vraag of ik misschien in de kamer kan in verband met mijn verloren  bikini, haalt de eigenaresse deze al lachend achter de toonbank vandaan! Die was dus op de grond gevallen, wat een geluk!! Omdat er geen stroom meer is spreken we af dat we de volgende dag weer onze kamer in kunnen, maar nu eerst eten want we zijn uitgehongerd!

We besluiten naar een veganistisch tentje te gaan (wees niet bang, wij zijn nog steeds carnivoren) waar we een geweldige maaltijd voor geschoteld krijgen! Na dit heerlijke eten, voornamelijk bestaande uit aardappel en groente, (goed voor mijn uitgebalanceerde schijf van vijf dieet dat bestaat uit fruit, chips, vlees en alcohol) verplaatsen we ons naar het strand voor een paar cocktails. Hier blijkt de barman iet wat moeite te hebben met onze drankjes, als ik elke vier slokken een heel klein stukje versneden limoen (inclusief schil) in mijn mond vindt, haha! Maar super gezellig is het zeker! Na deze geslaagde avond, (afgezien van het hele brand gedeelte, haha) gaan we weer terug naar onze dorm. Hierbij lijkt het Guido wel een leuk idee om de kat die voor onze kamer zit binnen te laten terwijl ik op het toilet zit. Deze komt dan ook voorzichtig om het hoekje zetten terwijl ik zit te plassen, bedankt daarvoor haha. Hoewel ik een enorme dierenvriend ben hoef ik niet met een wildvreemde kat in mijn kamer te slapen. (stiekem wilde ik het wel haha) Na de kat weer buiten te hebben gezet, kruipen we in onze hoogslapers voor een welverdiende nachtrust. Deze rust mag niet lang duren als om 4.30 de moskee begint de luiden. De aanwezige spreker zingt/schreeuwt zo hard dat het net lijkt of hij met megafoon en al naast ons bed staat. WAAAAAAAAT is dit?! We zijn veel gewend maar dit is wel heel hard en ook nog eens mega vroeg. Na een half uurtje houd het op en vallen we gelukkig weer in slaap.

Nog even een dagje bijkomen!

Na onze avontuurlijke dag, verplaatsen we ons weer naar onze oude kamer die helemaal opgeruimd en schoon is. Er is zelfs geen spoortje van de brand te zien! Het hotel en restaurant dat tegen onze kamer aan zit, is overigens wel helemaal tot de grond afgebrand. Wonder boven wonder dat alles hier nog staat! Na een heerlijk gezond ontbijtje, besluiten we de rest van het eiland lopend te verkennen. Nou ja, eigenlijk probeerden we een fiets te huren, maar ze begonnen bij zulke absurde prijzen dat we het hele onderhandelen maar achterwege lieten. De verkopers uiteraard wel, deze kwamen ons al rennend achterna om de prijs met zo’n 75% procent te laten zakken. Helaas voor hun zijn we deze keer te koppig en besluiten we stug door te lopen. Na een poosje wandelen komen we aan bij een prachtig strand en gezellig tentje genaamd Casa Vintage Beach. (zeker een aanrader) Het hele interieur lijkt zo van Pinterest te komen en ook de menukaart is top! Dat ik niet de enige ben die het hier Instagram waardig vindt, blijkt al snel als iedereen druk bezig is met foto’s van het interieur te nemen.

Na deze relaxte dag, besloten we de dag nog iets beter te maken! Namelijk met een film op het strand! Dit hadden we eerder ook al een keer gedaan, dus we hadden er zin! We namen plaats op de super chille bedjes om deze keer niet eat, pray, love, maar juist de de tourist te kijken! O ja en deze keer gingen we ook maar niet voor de poppenhuis hamburger haha!

gili air 7

Vervroegd verjaardagscadeau!

Omdat Guido 30 september jarig is, moest er uiteraard nagedacht worden over een goed cadeau! Nou is dat wat lastig als je elke dag leuke dingen doet, wat moet je dan nog geven! Maar toen bedacht ik het perfecte cadeau! Guido wilde namelijk altijd al eens duiken, maar niet alleen. Aangezien ik al het al benauwd krijg als ik denk aan duiken, kon ik het niet opbrengen om mezelf op te offeren. Gelukkig was daar Josine die het ook graag wilde proberen! Dus dat werd Guido zijn cadeau, een dagje duiken! Samen waren ze er klaar voor, eerst oefenen in het zwembad en dan de diepe oceaan in! Dus daar gingen ze, ieder kregen ze een wetsuit aan (die Guido even verkeerd om aan deed waardoor de rits op de voorkant zat, haha) en werden alle materialen uitgelegd. Vervolgens gingen ze het zwembad in om de nodige technieken onder de knie te krijgen. Dit ging ze beiden super goed af waarna het tijd werd voor het echte werk! Ze stapten met nog 2 andere Nederlanders in een bootje om na 10 minuten de afgesproken plek te bereiken. Nu was het zo ver! Ze kieperden zichzelf van de boot af om tot 12 meter te zakken. (zooooo diep)! Na wat gewenning en geworstel met Guido zijn bril, kon hij genieten van de onderwater wereld! Er waren zoveel prachtige vissen te zien en zelfs reuze schildpadden! Die zaten gewoon lekker te chillen op de bodem, haha! Na 40 minuten, die voor hunzelf als 5 voelde, moesten ze weer omhoog! Guido vond het zoooo gaaf! Zeker iets dat hij in Australië nog een keer wil doen! Ik ga dan wel lekker boven hem snorkelen, haha!

Terug naar Bali!

Na nog een heerlijke avond, kochten we een ticket om terug te gaan naar Bali! We vroegen even na welke boot vorige week geëxplodeerd was en boekten vervolgens de andere maatschappij! Dit bleek een prima keuze te zijn met een goede boot, waarna we na 2 uurtjes Bali weer bereikten. Nu hoefden we alleen nog naar Kuta en dan waren we er weer! Dit ging uiteraard niet zo soepel. We gingen namelijk met een mega touringcar die na een half uur pas vertrok, om vervolgens in een plaatsje twee kilometer voor Kuta gedropt te worden. Tuurlijk, was ook te verwachten haha! Snel pakken we een meter taxi waarbij zelfs de chauffeur zich afvraagt waarom we in hemelsnaam daar gedropt zijn. Na een kort ritje komen we aan op de plek van bestemming, in ons vertrouwde hotel in Kuta!

Benieuwd hoe we onze laatste dagen op Bali door brengen?! Houd de blog dan in de gaten want nog maar 4 dagen op Bali en we stappen op het vliegtuig naar Australie!

bali-28 bali-21 bali-20 bali-17 bali-15 bali-13 bali-12 bali-11 gili air 3 bali-4 bali-3 bali-2 gili air

 

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 1

Rinjani beklimmen- de zwaarste beproeving ooit!

Na een heerlijke relaxte tijd op Senggigi en Kuta, vinden we dat het tijd wordt voor wat actie! We besluiten de zware trekking naar Rinjani te boeken waarbij we vast besloten zijn de top te halen! Benieuwd hoe dit gaat? Lees dan snel verder!

Rinjani beklimmen- Voorbereidingen treffen?!

Om ons iet wat voor te bereiden op het geen wat komen gaat, lezen we blogs en pakken we onze tas zo goed mogelijk in. Al snel kom ik er tijdens het lezen achter dat de Rinjani beklimmen, absurd zwaar is en de top vreselijk koud. Oké, is dit wel een goed idee?! Gaan we het echt doen? Of kan ik nog doen alsof ik een ongeluk heb gehad en mijn geld terug krijgen… Na het lezen van alle blogs word ik als maar nerveuzer en besluit te stoppen met mijn research. Ik bedoel, er zijn toch zoveel mensen die het doen? Dan kunnen wij het ook wel, toch? Ik besluit onze tassen alvast in te pakken waarbij ik stiekem wat extra kleding in Guido zijn tas stop. Hij is er namelijk nogal van overtuigd dat het op de berg echt niet zo koud kan zijn en hoewel ik weet dat hij niet gaat klagen, wil ik het risico niet lopen tijdens deze zware beproeving haha. Helaas is nergens in Kuta een warm jack voor Guido te koop aangezien we in woestijntemperaturen leven. Daarnaast is Guido er ook 100% van overtuigd dat dit de meest onzinnige aankoop ooit zou zijn, nou zelf weten dan maar! (o wat zal hij spijt krijgen later, haha)

Nog één nachtje slapen!

De dag voordat we de Rinjani beklimmen, vertrekken we naar het dorpje Senaru aangezien dit op 4 uur rijden vanaf Kuta ligt. Op deze manier kunnen we nog soort van slapen aangezien we de volgende dag om 7 uur vertrekken. We ontmoeten de rest van de groep waarmee we de trekking gaan doen en iedereen blijkt super gezellig te zijn, top! Ook fijn is dat het niet allemaal super sportieve, bergschoenen en geitenwollen sokken types zijn en met ons sommigen er ook niet erg goed voorbereid uit zien, haha. Hoewel Guido nog steeds voor de meest luchtige outfit heeft gekozen. Vooral nadat een aantal jongens toch maar wat warme kleding blijken te hebben aangeschaft. Oeps..

Na een korte introductie waarbij wordt aangegeven dat je op de eerste dag ongeveer 25% van je energie verbruikt en in de aansluitende nacht 50%, vertrekken we naar onze accommodatie. We hebben het deze keer goed getroffen want we slapen in een prima homestay met ieder een privé kamer en eigen badkamer. De overige helft van onze groep blijkt het later iets minder goed voor elkaar te hebben en met 3 á 4 personen op één kamer te moeten slapen. Hmm het begint ons te dagen dat we misschien een iets te goedkope tour hebben geboekt, zoals altijd haha. (we leren het ook nooit) We besluiten met onze helft van de groep de watervallen (die we al eerder hadden bezocht tijdens ons avontuurlijke scooter ritje waarbij we er achteraf pas achterkwamen dat we in de buurt van Rinjani waren) te bezoeken om na een kaart spelletje vroeg te gaan slapen. Niet dat dit erg goed lukt aangezien ik nogal nerveus voor de volgende dag ben haha.

Na een prima ontbijtje worden we 45 minuten te laat opgehaald (grr.. hadden we ook wel iets langer kunnen slapen) om te vertrekken naar het ‘hoofdkantoor’. Hier blijkt dat onze bestelling voor het kopen van hoofdlampjes niet goed is doorgekomen, maar onze gids verzekert ons dat we dit onderweg ook nog wel kunnen fixen. Gelukkig, aangezien ik niet denk dat Guido en ik midden in de nacht één mini zaklampje kunnen delen zonder elkaar van de vulkaan te gooien, haha.

lombok ontdekken 3

Het gaat beginnen!

Na een hobbelig ritje achterin een pickup truck, (nou ja voor Guido ik zat als een prinses op de erwt voorin haha) krijgen we ons entree ticket en kopen we onze hoofdlampjes. Hoewel ik niet veel vertrouwen in de lampjes heb, zijn we er klaar voor! We gaan de Rinjnai beklimmen! We worden afgezet bij het begin van het pad en de trekking gaat beginnen. We beginnen te lopen samen met onze gids die zeker al een jaar of 15 is en een stuk of 6 dragers die elk 35 kilo dragen, waaronder onze tent en een hele hoop flessen water. Dat onze gids een goede conditie heeft en twee keer per week de berg beklimt blijkt al snel als hij half rennend aan het eerste gedeelte van de trekking begint. Hallo?! Kan het even iets minder? We moeten nog uren en het zweet breekt me nu al uit!! Gelukkig is niet iedereen van onze groep zo snel waardoor we al gauw opsplitsen. Guido kan beter meekomen met het snelle deel van de groep, waar ik liever met een paar meiden iets langzamer loop. Ik bedoel, je kan het ook overdrijven toch?! Onderweg lopen we een stukje door het bos en komen we een oude lavastroom tegen. De vulkaan is ook op dit moment nog actief wat een extra spannende toevoeging geeft, haha. Ook komen we onze eerste ‘heuvel’ tegen die later in het niet blijkt te vallen bij alles wat nog komen gaat. Net zoals tijdens alle anders hikes die we hebben gedaan, kom ik er ook nu weer achter dat het klimmen mij een stuk beter ligt dan schuin omhoog lopen. Lekker kijken waar je je voeten zet en gaan! Na een uurtje bereiken we de Pos 1, wat onze eerste stop is. De jongens zitten al lang en breed pauze te houden als wij aankomen. Volgens onze gids is dit het meest vlakke en gemakkelijke stuk van de trekking en aangezien ik nu al emmers met zweet heb achter gelaten, zie ik het somber in. Hoe ga ik dit in hemelsnaam doen als dit het meest gemakkelijk is?!

Rinajni beklimmen 1

Op naar Pos 2, hebben jullie dit wel eens eerder gedaan?

Na een korte stop, gaan we weer verder! Deze keer lopen we door open velden waarbij we onderweg prachtige uitzichten zien. Dit stuk is niet erg zwaar en ik heb er zin in! Wel zweten we ons helemaal kapot aangezien we midden in de volle zon lopen, maar iedereen heeft er nog zin in en er wordt volop gekletst. Na ongeveer een half uurtje bereiken we de tweede pos waar we gaan lunchen. Hoewel ik overal online heb gelezen dat het de bedoeling is dat de porters (de dragers) voorop lopen zodat het eten klaar is als je er bent, blijkt dat hier toch iets anders te gaan. De dragers lopen zelfs nog een stuk achter ons en ook het maken van eten blijkt een lastige opgave. Eerst moet er namelijk een tent worden opgezet, (super onnodig aangezien we midden in een wolk zaten en de zon niet meer scheen) waarbij we allemaal toch zouden zweren dat ze dit nog nooit eerder hebben gedaan, haha. Hebben wij soms de tour geboekt die het voor de eerste keer gaan proberen? Na ongeveer 1,5 uur waarbij onze tent een stuk of drie keer omgevallen is, is het eten klaar. Noodle soep met ei, mijn favoriete kostje, haha. Uiteraard had ik ook niet verwacht dat we cordon blue met mais voorgeschoteld kregen en na het één en ander naar binnen te hebben gewerkt, neem ik stiekem nog even een overheerlijke energiereep die we vanuit Kuta hebben meegenomen, dat is beter!

Op naar het basiskamp

Van pos 2 naar pos 3 lopen we grotendeels door de velden waarbij we af en toe een stukje moeten klimmen. Onderweg begint de natuur al wat te veranderen en de groene velden veranderen in een droger landschap. Ook merken we dat we steeds hoger komen doordat we soms gedeeltelijk in de wolken lopen. Niet verkeerd aangezien ik het nog steeds bloedheet heb, haha. Na ongeveer een uurtje bereiken we de derde pos waar we weer pauze nemen. Hierna moeten we er namelijk aan gaan geloven, we gaan de laatste 3,5 uur klimmen waarbij we enorme heuvels moeten trotseren! Hoewel de stukken hiervoor al redelijk veel energie in beslag hebben genomen, kan niks ons voorbereiden voor dat gene wat hierna komt! Hoe hoger we komen hoe droger het landschap waarbij we veel stof, los zand en naaldbomen zien. Ook beginnen we met het trotseren van de eerste heuvels waarbij we schuin omhoog lopen. Na een poosje lopen begint ik het echt zwaar te krijgen en dat mijn daypack heeft besloten te snijden in mijn schouders helpt ook niet echt mee. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar gelukkig heb ik Guido aan mijn zijde! Hij neemt mijn tas tijdens het klimmen van één van de heuvels even over zodat de enorme schaafwond (geen grap, hoe krijg ik het voor elkaar van een tas?) die mijn treitert even rust heeft. Na een poosje komt mijn energie en goede moed weer terug en besluit ik dat Guido de rest van de dag mijn tas ook wel kan tillen.. Haha grapje, zou wel leuk zijn uiteraard, maar ik neem mijn tas maar weer terug! We beginnen aan het klimmen van de laatste twee heuvels waarbij we onderweg nog een kort rust momentje hebben. Hier staat zelfs een verkoper met Cola! WAT?! Dat moet ik hebben NU! Uiteraard betalen we de hoofdprijs voor een blikje, maar hallo dat zou ik ook vragen als ik dat hele stuk geklommen had met de blikjes en zelfs ijs om het koud te houden. Deze man is mijn held! Na een knuffel en een cola (grapje, maar ik wilde het wel) lopen we verder voor het laatste stuk! Hoewel het super pittig is, gaat het me goed af omdat we voornamelijk klimmen! Ik loop met Sanne en twee Duitse meiden waarbij we elkaar al lachend moed in praten, op deze manier komen we er wel! We trotseren veel los zand en trekken ons omhoog aan boomwortels waarbij Sanne mij zelfs een stukje omhoog met duwen vanwege de enorme stap die we moeten maken. (oké, misschien hadden we ook de verkeerde route genomen, maar dat laten we maar even buiten beschouwing!) Onderweg komen we vele andere lotgenoten tegen waarbij we elkaar moed in spreken. Na de laatste zware klim bereiken we de het basis kamp, YES!!!! De eerste dag zit erop, we hebben het gehaald!! Het eerste gedeelte van de Rinjani beklimmen hebben we overleefd!

Rinajni beklimmen 2

Hallo prachtig uitzicht!

We zijn er, eindelijk na 8 uur klimmen en lopen hebben we het eerste gedeelte van de tocht overleefd! Gelijk merken we hoe koud het boven is en we besluiten ons dan ook snel om te kleden naar een lange broek, meerdere shirtjes en in mijn geval een warme jas. Guido daarentegen heeft nu al spijt aangezien hoe verder de avond vordert, hoe erger hij aan het klappertanden is. (hij doet dan ook zonder zeuren mijn trui aan. Inclusief wereldkaart die er als print op staat haha) Zodra de vele wolken wegtrekken is het uitzicht vanaf het basiskamp fantastisch! We zien het prachtige meer en genieten van dit welverdiende uitzicht! Ondertussen bouwen de porters onze tenten op terwijl onze gids met een aantal jongens op zoek gaat naar hout voor een kampvuur. Dit hebben we wel nodig aangezien we het allemaal inmiddels ijskoud hebben. Onze gids blijkt dit duidelijk vaker te hebben gedaan als we hem meters hoog de boom in zien klimmen… op blote voeten! Wanneer de tenten eindelijk zijn opgezet is het vuur inmiddels al bijna uit en ik besluit snel de tent in te duiken! Ook Sanne en Huub, waar we veel mee optrekken tijdens onze trekking, voegen zich bij ons waarna we eindelijk ons avondeten geserveerd krijgen. Ook deze keer blijkt dat we misschien beter een iets duurdere tour hadden kunnen boeken. Dit aangezien het eten zo laat gebracht wordt dat we daarna verplicht moeten slapen om nog iets van nachtrust te krijgen. Leuk dat we op dat moment denken dat dat überhaupt mogelijk is, haha!

Rinajni beklimmen 3

We kruipen onze warme slaapzakken in, (die godzijdank warmer zijn dan ze er uit zien) maar niet voordat ik het ‘toilet’ heb bezocht. Samen met mijn hoofdlampje, die serieus 4x van mijn hoofd schiet voordat ik hem überhaupt kan gebruiken, begeef ik me naar het gene dat ze tot wc bestempeld hebben. Inmiddels ben ik veel gewend, maar dit gaat toch net een stapje verder! Op de heuvel waar het inmiddels bijna vriest is het namelijk de bedoeling dat je achter een soort van windscherm naar de wc gaat terwijl je in het kleinste gaatje ooooooit plast. Ben ik even blij dat ik inmiddels dat hurken goed onder de knie heb.. (sorry misschien te veel informatie, maar dit was echt een avontuur op zich!) Na weer terug gekeerd te zijn van deze leuke trip, kruip ik in onze tent die uiteraard niet dicht kan. Is ook niet nodig toch? Het is toch maar windkracht tien haha. Guido kan hem gelukkig nog soort van sluitend krijgen en onze gids komt nog even vertellen dat we wel onze schoenen binnen moeten zetten in verband met de honden die s’nachts langs kunnen komen. Die waarschuwing had ik ook wel willen hebben voordat ik mijn broek achter een windscherm naar beneden deed, maar goed haha.

Rinajni beklimmen 3

We gaan het doen!!!

Na een paar uur in onze tent, is het weer tijd om op te staan. Beide hebben we ongeveer een uurtje geslapen. Niet verkeerd aangezien de matjes zo dun zijn dat ze de moeite van omhoog tillen net zo goed achterwege hadden kunnen laten. Gelukkig hebben we het niet koud gehad, maar zodra we tent verlaten veranderd dit gelijk! Het is buiten tegen het vriespunt! De sterrenhemel is daarentegen het mooiste wat ik ooit heb gezien, zo’n heldere lucht met zoveel sterren heb ik nog nooit meegemaakt! We krijgen een kop thee en een paar crackers als ontbijt voor de klim naar de top. Niet echt het ontbijt waarbij je verwacht dat je er een vulkaan top op kunt beklimmen, maar het is niet anders! Ik prop zoveel mogelijk koekjes in mijn mond en ben er klaar voor! OP NAAR DE TOP!

Helaas heeft onze gids zich verslapen (uiteraard haha) waardoor we wat aan de late kant vertrekken, maar dat mag de pret niet drukken! Omdat we ons kamp gelijk na het bereiken van de rand hebben opgezet, moeten we eerst alle andere kampen voorbij lopen. We zien dat we gelukkig niet de laatste zijn die vertrekken. Daarentegen zien we ook dat andere groepen het wel ietsje beter voor elkaar hebben. Zo hebben deze fijne klap stoeltjes en zelfs vuur dat nu nog aan is! Na een paar meter lopen warmen we al wat op en ook deze keer splits de groep zich op. Guido en ik hebben van te voren afgesproken dat we niet bij elkaar blijven aangezien we beiden een totaal ander tempo lopen en elkaar dan toch maar in de weg zitten. Ik loop met Sanne weer wat meer achterop en Guido met een paar jongens vooraan. Wij besluiten een rustig tempo aan te houden zodat we geleidelijk aan de top zullen bereiken!

Rinajni beklimmen 3

Rustig aan omhoog!

Onderweg merken we al snel hoe zwaar het is. De grond is gemaakt van een combinatie van grind en stof waardoor je bij elke stap die je neemt een stukje terug zakt. Het eerste gedeelte van de klim zijn er daarnaast veel rotsen waar je tussendoor en overheen klautert. Dit ligt mij wel, dus ik vind het prima! Omdat we langzaam lopen hoeven we weinig pauzes te nemen en gaan we niet zittenen we goed doorlopen en halen we zelfs mensen in. Onderweg merken we dat de lucht steeds ijler wordt waardoor je ook minder zuurstof binnen krijgt. Heerlijk, aangezien het met veel zuurstof al super zwaar was haha! Doordat met ons veel andere mensen ook de top proberen te bereiken, staan we soms in een file op stukjes waar je elkaar niet kunt passeren. Niet erg vervelend aangezien we zo pauzes kunnen nemen zonder dat we ons schuldig hoeven te voelen haha. Hoe hoger we  komen, hoe zwaarder het wordt en hoe meer we moeten klimmen. We blijven rustig doorlopen en komen onderweg veel mensen tegen die bibberend tegen een rots zitten of zelfs terugkeren. Soms krijg ik echt het gevoel dat ik de Mount Everest beklim waarbij je je afvraagt of die mensen er al een poosje liggen. Gelukkig denkt iedereen goed om elkaar en vragen we om de haverklap aan mensen (en zij aan ons) of het nog goed gaat. In de verte zien we de lichtjes van de hoofdlampen steeds hoger komen waardoor we weten dat we er nog lang niet zijn. Gelukkig kunnen we niet zien hoe ver het nog is op dat moment omdat het nog steeds pikkedonker is!

Rinajni beklimmen 4

Wat is dit voor ondergrond!

Na een poosje lopen bereiken we de kraterrand waar we een stukje niet meer hoeven te klimmen. We lopen wat schuin omhoog en genieten van de prachtige sterrenhemel boven ons. Niet te veel uiteraard aangezien we niet goed kunnen zien waar de afgrond van de rand precies zit, haha. Gelukkig ook maar blijkt later! Na de rand van de krater te hebben belopen, komen we aan bij het ‘laatste’ stuk van de klim. Volgens onze gids duurt het vanaf hier nog maar een uurtje. Mooi, dat kan ik nog wel aan! Inmiddels veranderd de grond bijna in onbegaanbaar, waardoor je je voeten echt moet begraven om niet terug te glijden. Het wordt mij dan ook al snel duidelijk waarom dit het zwaarste stuk van de trekking is! Samen met Sanne loop ik omhoog waarbij we om de zoveel stappen een pauze nemen om even stil te staan en op adem te komen. Er zit hier zo weinig zuurstof in de lucht dat harder lopen überhaupt niet gaat. Ondanks dat voel ik me goed en valt het me mee hoe zwaar ik het heb! Ik kan zelfs nog mensen in halen en ben vastberaden om de top te bereiken! Onderweg begint de zon al op te komen en besluiten de twee Duitse meiden in onze groep te stoppen om de zonsopgang vanaf daar te bekijken. Aangezien ik nooit wat om zons- op of onder gangen heb gegeven en het mij alleen maar om de top gaat, loop ik met Sanne door! Na ongeveer een uurtje lopen kom ik onze gids weer tegen waarbij ik nogmaals vraag hoe ver het is. Ik weet dat ik er nog niet bent, maar zolang kan het niet toch niet meer duren? 50 minuten is zijn antwoord. PARDON?! Hoe kan het 50 minuten zijn als ik al een uur verder ben?! Ik geef de moed niet op en loop verder terwijl het al licht begint te worden. Ik zie de top dichterbij komen en in mijn hoofd ben ik er bijna. Ik heb er super veel zin en hoewel het erg zwaar is heb ik een super goed humeur. Ik besluit dan ook mensen in te halen aangezien ik erg lekker loop. Uiteraard sta ik nog steeds om de zoveel stappen stil, maar het gaat top! Onderweg zie ik een paar mensen uit onze groep afdalen die aangegeven dat het nog 20 minuten is en Guido al boven is! Nog meer motivatie! Hoe hoger ik kom, hoe meer mensen afhaken en besluiten vanaf dat punt het uitzicht te bekijken. Ik bereik het laatste punt van de klim waarbij ik tussen en over een paar grote rotsen moet lopen terwijl andere hikers mij aanmoedigen dat ik er bijna ben! Hoe fantastisch is dat! Je hebt echt het gevoel dat je met z’n allen zo iets gaafs hebt bereikt! Ondanks dat ik er bijna ben moet ik nog steeds om de zoveel stappen stil blijven staan, zelfs als ik nog maar een metertje of 5 moet. Eindelijk is het zover! Volledig buiten adem bereik ik de top na 4,5 uur! Wat ben ik trots! Boven zie ik Guido die super verbaasd is dat ik er al ben. Zij zijn er namelijk nog maar een kwartiertje! Gelukkig heb ik een slaapzak vanuit onze tent mee omhoog gesjouwd waar ik Guido inwikkel. Het waait op de top namelijk zo hard dat je bijna wegwaait en Guido met zijn outfit bijna bevriest! Na een poosje warmt hij weer wat op en genieten we van het prachtige uitzicht en de warme zon!

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 5

Uiteraard nemen we de nodige foto’s waarna we er aan moeten geloven. We moeten ook weer terug… Deze keer bij daglicht waarbij we zien hoe diep de afgronden zijn en hoe ver het nog is. Eenmaal na beneden lopend besef ik me pas hoe moe ik eigenlijk ben. We laten ons glijden door het losse grind waarbij zo vaak onderuit gaan dat ik overweeg om te blijven liggen en een nieuw bestaan op de vulkaan te beginnen. Misschien kan ik ook wel zo’n Coca Cola handeltje starten, maar dan juist mijn overige energierepen verkopen? Ik besluit mezelf bij elkaar te rapen en met schoenen vol grind, zere knieën en tenen blijven we al glijdend en vallend naar beneden lopen. Ik geef het toe.. voor dit stuk had ik veel over gehad voor bergschoenen. (dat ik dat ooit nog eens zou zeggen) Onderweg raak ik volledig uitgeput waardoor ik al lopend niet eens meer goed mijn benen op kan tillen. Tijdens mijn laatste stappen voor het basiskamp, maakt ik een ninja sprong door de lucht doordat ik struikel over een boomwortel. Ik spring over een hele hoop wortels heen en land een meter lager op mijn knie IK BEN ER KLAAR MEE!!

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 6

Op naar beneden!

Eenmaal bij het basiskamp krijgen we een ontbijtje dat bestaat uit koude pannenkoek en iets anders met banaan waarvan niemand kan ontdekken wat het echt is, haha. Op de top hebben we besloten dat deze twee dagen genoeg voor ons zijn en we ons doel hebben bereikt! De Rinjani beklimmen is gelukt en we hebben geen zin in een derde dag dalen en klimmen om vervolgens weer niet te kunnen slapen in een tent. Samen met 90% van onze groep (die ook allemaal drie dagen hadden geboekt) besluiten we naar beneden te gaan. Op naar het goede leven, haha! Omdat wij als één van de laatste terug zijn op het basiskamp is er weinig tijd om uit te rusten en na een uurtje moeten er we er aan geloven, we gaan weer verder! Deze keer moeten we ongeveer 6 lopen waarbij we alleen maar dalen. Ik ben kapot en mijn humeur is niet al te best aangezien ik het gevoel heb dat het bloed me in de schoenen staat.

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 7

Hoe vaak kan een mens vallen?!

Ook op de weg naar beneden splitst de groep zich op waarbij ik gezellig met Sanne loop. Zij heeft het deze keer iets minder zwaar en is nog in voor een gezellig praatje waardoor ik gelukkig iets wordt afgeleid. Doordat ik super moe ben struikel ik over elke losliggende steen en wanneer we al glijdend naar beneden moeten dalen, besluit ik af en toe de weg als glijbaan in te zetten waarbij ik op mijn kont naar beneden hobbel (super charmant ook, maar dat punt was ik al lang en breed voorbij haha). Guido blijkt een betere tactiek te hebben waarbij hij rent op de plekken die eruit zien alsof je gaat vallen. Op die manier glij je wel mee, maar val je vaak niet. Al wordt ook hij niet gespaard als hij een paar pirouettes moet doen om zichzelf overeind te houden. Ik daarentegen heb ik een hele andere tactiek. Eén van de porters die met ons meeloopt heeft de hoop bij mij opgegeven en steekt een arm uit zodra het moeilijk wordt zodat ik niet voor de zoveelste keer op mijn kont val.(mijn held)

Hoe ver is het nog?!

Omdat ik erg langzaam loop (ik loop nog net niet achteruit) moet ik zodra ik bij een pauze punt kom al bijna gelijk weer vertrekken. Iedereen heeft namelijk al pauze genomen en is klaar voor het vervolg. Gelukkig wil ook Sanne af en toe iets langer pauze waardoor we zelf iets langer blijven zitten. Hoe verder we komen hoe minder zin ik er in heb. Gelukkig bereiken we op een gegeven moment de open velden waarna we er van overtuigd zijn dat we er bijna zijn. Onze porter zegt dat het nog maar 2 kilometer is dus we zijn er bijna! Al snel blijkt dat zijn twee kilometer en die van ons niet overeenkomt aangezien het einde niet inzicht komt. Na een uur lopen denken we dat we er zijn als we iets van een huisje in de verte zien. Niets is minder waar want we moeten een volgende veld in. Eindelijk na weer vele kilometers zie ik de weg! JAAAAAAAAAAAA het is voorbij!! Ik zie Guido en de rest van de groep en wil nog net niet naar hem toe rennen. (wil ik wel, maar lukt niet meer haha)

Op naar de Gili’s!

Op het moment dat Sanne en ik ons bij de rest van de groep voegen, komt ook de pickup truck eraan die ons brengt naar onze backpacks. We hebben ons ticket inclusief boottickets geboekt, maar aangezien de laatste boot al vertrokken is, hebben we er weinig vertrouwen in dat dit nog gaat gebeuren. Niets blijkt daarentegen minder waar als we met de verzekering dat we naar de Gili’s gaan in de auto stappen. Onderweg blijkt het plan uiteraard te wijzigen als de manager belt dat boot niet gaat vanwege het slechte weer. Grootste onzin ooit aangezien er geen zuchtje wind staat en we de Gili’s en de zee vanaf hier kunnen zien. Na veel gepraat lukt het de Nederlandse jongens om de manager zover te krijgen dat we naar Gili Air worden gebracht. Het andere eiland is volgens hun echt een no go aangezien het weer dit echt niet toelaat. Lekker geloofwaardig aangezien dit eiland 5 kilometer verderop ligt, maar we vinden het prima en besluiten dat we allemaal naar Gili Air gaan. Tegen alle verwachtingen in ligt er een privé bootje voor ons klaar waarna we moe en voldaan na 10 minuten het eiland bereiken. We zijn er- de trip is voorbij! Op zoek naar een lekker bed!

Hoewel de Rinjani beklimmen de meest zware trekking was die we ooit hebben gedaan en we het super onderschat hebben, is het ook één van de gaafste dingen die we tot zover hebben meegemaakt! Nog nooit heb ik mezelf mentaal zover moeten pushen en het is gewoon gelukt! We zijn super trots dat we dit hebben gedaan en zijn blij dat we van te voren niet wisten hoe erg het zou zijn haha!

Benieuwd hoe we het op de Gili Air hebben? Blijf de blog dan volgen voor snel een nieuwe update! Maar eerst nog wat foto’s van deze geweldige en zware dagen!

rinjani-7rinjani-3 rinjani-14 rinjani-17 rinjani-15RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 8