RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 1

Rinjani beklimmen- de zwaarste beproeving ooit!

Na een heerlijke relaxte tijd op Senggigi en Kuta, vinden we dat het tijd wordt voor wat actie! We besluiten de zware trekking naar Rinjani te boeken waarbij we vast besloten zijn de top te halen! Benieuwd hoe dit gaat? Lees dan snel verder!

Rinjani beklimmen- Voorbereidingen treffen?!

Om ons iet wat voor te bereiden op het geen wat komen gaat, lezen we blogs en pakken we onze tas zo goed mogelijk in. Al snel kom ik er tijdens het lezen achter dat de Rinjani beklimmen, absurd zwaar is en de top vreselijk koud. Oké, is dit wel een goed idee?! Gaan we het echt doen? Of kan ik nog doen alsof ik een ongeluk heb gehad en mijn geld terug krijgen… Na het lezen van alle blogs word ik als maar nerveuzer en besluit te stoppen met mijn research. Ik bedoel, er zijn toch zoveel mensen die het doen? Dan kunnen wij het ook wel, toch? Ik besluit onze tassen alvast in te pakken waarbij ik stiekem wat extra kleding in Guido zijn tas stop. Hij is er namelijk nogal van overtuigd dat het op de berg echt niet zo koud kan zijn en hoewel ik weet dat hij niet gaat klagen, wil ik het risico niet lopen tijdens deze zware beproeving haha. Helaas is nergens in Kuta een warm jack voor Guido te koop aangezien we in woestijntemperaturen leven. Daarnaast is Guido er ook 100% van overtuigd dat dit de meest onzinnige aankoop ooit zou zijn, nou zelf weten dan maar! (o wat zal hij spijt krijgen later, haha)

Nog één nachtje slapen!

De dag voordat we de Rinjani beklimmen, vertrekken we naar het dorpje Senaru aangezien dit op 4 uur rijden vanaf Kuta ligt. Op deze manier kunnen we nog soort van slapen aangezien we de volgende dag om 7 uur vertrekken. We ontmoeten de rest van de groep waarmee we de trekking gaan doen en iedereen blijkt super gezellig te zijn, top! Ook fijn is dat het niet allemaal super sportieve, bergschoenen en geitenwollen sokken types zijn en met ons sommigen er ook niet erg goed voorbereid uit zien, haha. Hoewel Guido nog steeds voor de meest luchtige outfit heeft gekozen. Vooral nadat een aantal jongens toch maar wat warme kleding blijken te hebben aangeschaft. Oeps..

Na een korte introductie waarbij wordt aangegeven dat je op de eerste dag ongeveer 25% van je energie verbruikt en in de aansluitende nacht 50%, vertrekken we naar onze accommodatie. We hebben het deze keer goed getroffen want we slapen in een prima homestay met ieder een privé kamer en eigen badkamer. De overige helft van onze groep blijkt het later iets minder goed voor elkaar te hebben en met 3 á 4 personen op één kamer te moeten slapen. Hmm het begint ons te dagen dat we misschien een iets te goedkope tour hebben geboekt, zoals altijd haha. (we leren het ook nooit) We besluiten met onze helft van de groep de watervallen (die we al eerder hadden bezocht tijdens ons avontuurlijke scooter ritje waarbij we er achteraf pas achterkwamen dat we in de buurt van Rinjani waren) te bezoeken om na een kaart spelletje vroeg te gaan slapen. Niet dat dit erg goed lukt aangezien ik nogal nerveus voor de volgende dag ben haha.

Na een prima ontbijtje worden we 45 minuten te laat opgehaald (grr.. hadden we ook wel iets langer kunnen slapen) om te vertrekken naar het ‘hoofdkantoor’. Hier blijkt dat onze bestelling voor het kopen van hoofdlampjes niet goed is doorgekomen, maar onze gids verzekert ons dat we dit onderweg ook nog wel kunnen fixen. Gelukkig, aangezien ik niet denk dat Guido en ik midden in de nacht één mini zaklampje kunnen delen zonder elkaar van de vulkaan te gooien, haha.

lombok ontdekken 3

Het gaat beginnen!

Na een hobbelig ritje achterin een pickup truck, (nou ja voor Guido ik zat als een prinses op de erwt voorin haha) krijgen we ons entree ticket en kopen we onze hoofdlampjes. Hoewel ik niet veel vertrouwen in de lampjes heb, zijn we er klaar voor! We gaan de Rinjnai beklimmen! We worden afgezet bij het begin van het pad en de trekking gaat beginnen. We beginnen te lopen samen met onze gids die zeker al een jaar of 15 is en een stuk of 6 dragers die elk 35 kilo dragen, waaronder onze tent en een hele hoop flessen water. Dat onze gids een goede conditie heeft en twee keer per week de berg beklimt blijkt al snel als hij half rennend aan het eerste gedeelte van de trekking begint. Hallo?! Kan het even iets minder? We moeten nog uren en het zweet breekt me nu al uit!! Gelukkig is niet iedereen van onze groep zo snel waardoor we al gauw opsplitsen. Guido kan beter meekomen met het snelle deel van de groep, waar ik liever met een paar meiden iets langzamer loop. Ik bedoel, je kan het ook overdrijven toch?! Onderweg lopen we een stukje door het bos en komen we een oude lavastroom tegen. De vulkaan is ook op dit moment nog actief wat een extra spannende toevoeging geeft, haha. Ook komen we onze eerste ‘heuvel’ tegen die later in het niet blijkt te vallen bij alles wat nog komen gaat. Net zoals tijdens alle anders hikes die we hebben gedaan, kom ik er ook nu weer achter dat het klimmen mij een stuk beter ligt dan schuin omhoog lopen. Lekker kijken waar je je voeten zet en gaan! Na een uurtje bereiken we de Pos 1, wat onze eerste stop is. De jongens zitten al lang en breed pauze te houden als wij aankomen. Volgens onze gids is dit het meest vlakke en gemakkelijke stuk van de trekking en aangezien ik nu al emmers met zweet heb achter gelaten, zie ik het somber in. Hoe ga ik dit in hemelsnaam doen als dit het meest gemakkelijk is?!

Rinajni beklimmen 1

Op naar Pos 2, hebben jullie dit wel eens eerder gedaan?

Na een korte stop, gaan we weer verder! Deze keer lopen we door open velden waarbij we onderweg prachtige uitzichten zien. Dit stuk is niet erg zwaar en ik heb er zin in! Wel zweten we ons helemaal kapot aangezien we midden in de volle zon lopen, maar iedereen heeft er nog zin in en er wordt volop gekletst. Na ongeveer een half uurtje bereiken we de tweede pos waar we gaan lunchen. Hoewel ik overal online heb gelezen dat het de bedoeling is dat de porters (de dragers) voorop lopen zodat het eten klaar is als je er bent, blijkt dat hier toch iets anders te gaan. De dragers lopen zelfs nog een stuk achter ons en ook het maken van eten blijkt een lastige opgave. Eerst moet er namelijk een tent worden opgezet, (super onnodig aangezien we midden in een wolk zaten en de zon niet meer scheen) waarbij we allemaal toch zouden zweren dat ze dit nog nooit eerder hebben gedaan, haha. Hebben wij soms de tour geboekt die het voor de eerste keer gaan proberen? Na ongeveer 1,5 uur waarbij onze tent een stuk of drie keer omgevallen is, is het eten klaar. Noodle soep met ei, mijn favoriete kostje, haha. Uiteraard had ik ook niet verwacht dat we cordon blue met mais voorgeschoteld kregen en na het één en ander naar binnen te hebben gewerkt, neem ik stiekem nog even een overheerlijke energiereep die we vanuit Kuta hebben meegenomen, dat is beter!

Op naar het basiskamp

Van pos 2 naar pos 3 lopen we grotendeels door de velden waarbij we af en toe een stukje moeten klimmen. Onderweg begint de natuur al wat te veranderen en de groene velden veranderen in een droger landschap. Ook merken we dat we steeds hoger komen doordat we soms gedeeltelijk in de wolken lopen. Niet verkeerd aangezien ik het nog steeds bloedheet heb, haha. Na ongeveer een uurtje bereiken we de derde pos waar we weer pauze nemen. Hierna moeten we er namelijk aan gaan geloven, we gaan de laatste 3,5 uur klimmen waarbij we enorme heuvels moeten trotseren! Hoewel de stukken hiervoor al redelijk veel energie in beslag hebben genomen, kan niks ons voorbereiden voor dat gene wat hierna komt! Hoe hoger we komen hoe droger het landschap waarbij we veel stof, los zand en naaldbomen zien. Ook beginnen we met het trotseren van de eerste heuvels waarbij we schuin omhoog lopen. Na een poosje lopen begint ik het echt zwaar te krijgen en dat mijn daypack heeft besloten te snijden in mijn schouders helpt ook niet echt mee. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar gelukkig heb ik Guido aan mijn zijde! Hij neemt mijn tas tijdens het klimmen van één van de heuvels even over zodat de enorme schaafwond (geen grap, hoe krijg ik het voor elkaar van een tas?) die mijn treitert even rust heeft. Na een poosje komt mijn energie en goede moed weer terug en besluit ik dat Guido de rest van de dag mijn tas ook wel kan tillen.. Haha grapje, zou wel leuk zijn uiteraard, maar ik neem mijn tas maar weer terug! We beginnen aan het klimmen van de laatste twee heuvels waarbij we onderweg nog een kort rust momentje hebben. Hier staat zelfs een verkoper met Cola! WAT?! Dat moet ik hebben NU! Uiteraard betalen we de hoofdprijs voor een blikje, maar hallo dat zou ik ook vragen als ik dat hele stuk geklommen had met de blikjes en zelfs ijs om het koud te houden. Deze man is mijn held! Na een knuffel en een cola (grapje, maar ik wilde het wel) lopen we verder voor het laatste stuk! Hoewel het super pittig is, gaat het me goed af omdat we voornamelijk klimmen! Ik loop met Sanne en twee Duitse meiden waarbij we elkaar al lachend moed in praten, op deze manier komen we er wel! We trotseren veel los zand en trekken ons omhoog aan boomwortels waarbij Sanne mij zelfs een stukje omhoog met duwen vanwege de enorme stap die we moeten maken. (oké, misschien hadden we ook de verkeerde route genomen, maar dat laten we maar even buiten beschouwing!) Onderweg komen we vele andere lotgenoten tegen waarbij we elkaar moed in spreken. Na de laatste zware klim bereiken we de het basis kamp, YES!!!! De eerste dag zit erop, we hebben het gehaald!! Het eerste gedeelte van de Rinjani beklimmen hebben we overleefd!

Rinajni beklimmen 2

Hallo prachtig uitzicht!

We zijn er, eindelijk na 8 uur klimmen en lopen hebben we het eerste gedeelte van de tocht overleefd! Gelijk merken we hoe koud het boven is en we besluiten ons dan ook snel om te kleden naar een lange broek, meerdere shirtjes en in mijn geval een warme jas. Guido daarentegen heeft nu al spijt aangezien hoe verder de avond vordert, hoe erger hij aan het klappertanden is. (hij doet dan ook zonder zeuren mijn trui aan. Inclusief wereldkaart die er als print op staat haha) Zodra de vele wolken wegtrekken is het uitzicht vanaf het basiskamp fantastisch! We zien het prachtige meer en genieten van dit welverdiende uitzicht! Ondertussen bouwen de porters onze tenten op terwijl onze gids met een aantal jongens op zoek gaat naar hout voor een kampvuur. Dit hebben we wel nodig aangezien we het allemaal inmiddels ijskoud hebben. Onze gids blijkt dit duidelijk vaker te hebben gedaan als we hem meters hoog de boom in zien klimmen… op blote voeten! Wanneer de tenten eindelijk zijn opgezet is het vuur inmiddels al bijna uit en ik besluit snel de tent in te duiken! Ook Sanne en Huub, waar we veel mee optrekken tijdens onze trekking, voegen zich bij ons waarna we eindelijk ons avondeten geserveerd krijgen. Ook deze keer blijkt dat we misschien beter een iets duurdere tour hadden kunnen boeken. Dit aangezien het eten zo laat gebracht wordt dat we daarna verplicht moeten slapen om nog iets van nachtrust te krijgen. Leuk dat we op dat moment denken dat dat überhaupt mogelijk is, haha!

Rinajni beklimmen 3

We kruipen onze warme slaapzakken in, (die godzijdank warmer zijn dan ze er uit zien) maar niet voordat ik het ‘toilet’ heb bezocht. Samen met mijn hoofdlampje, die serieus 4x van mijn hoofd schiet voordat ik hem überhaupt kan gebruiken, begeef ik me naar het gene dat ze tot wc bestempeld hebben. Inmiddels ben ik veel gewend, maar dit gaat toch net een stapje verder! Op de heuvel waar het inmiddels bijna vriest is het namelijk de bedoeling dat je achter een soort van windscherm naar de wc gaat terwijl je in het kleinste gaatje ooooooit plast. Ben ik even blij dat ik inmiddels dat hurken goed onder de knie heb.. (sorry misschien te veel informatie, maar dit was echt een avontuur op zich!) Na weer terug gekeerd te zijn van deze leuke trip, kruip ik in onze tent die uiteraard niet dicht kan. Is ook niet nodig toch? Het is toch maar windkracht tien haha. Guido kan hem gelukkig nog soort van sluitend krijgen en onze gids komt nog even vertellen dat we wel onze schoenen binnen moeten zetten in verband met de honden die s’nachts langs kunnen komen. Die waarschuwing had ik ook wel willen hebben voordat ik mijn broek achter een windscherm naar beneden deed, maar goed haha.

Rinajni beklimmen 3

We gaan het doen!!!

Na een paar uur in onze tent, is het weer tijd om op te staan. Beide hebben we ongeveer een uurtje geslapen. Niet verkeerd aangezien de matjes zo dun zijn dat ze de moeite van omhoog tillen net zo goed achterwege hadden kunnen laten. Gelukkig hebben we het niet koud gehad, maar zodra we tent verlaten veranderd dit gelijk! Het is buiten tegen het vriespunt! De sterrenhemel is daarentegen het mooiste wat ik ooit heb gezien, zo’n heldere lucht met zoveel sterren heb ik nog nooit meegemaakt! We krijgen een kop thee en een paar crackers als ontbijt voor de klim naar de top. Niet echt het ontbijt waarbij je verwacht dat je er een vulkaan top op kunt beklimmen, maar het is niet anders! Ik prop zoveel mogelijk koekjes in mijn mond en ben er klaar voor! OP NAAR DE TOP!

Helaas heeft onze gids zich verslapen (uiteraard haha) waardoor we wat aan de late kant vertrekken, maar dat mag de pret niet drukken! Omdat we ons kamp gelijk na het bereiken van de rand hebben opgezet, moeten we eerst alle andere kampen voorbij lopen. We zien dat we gelukkig niet de laatste zijn die vertrekken. Daarentegen zien we ook dat andere groepen het wel ietsje beter voor elkaar hebben. Zo hebben deze fijne klap stoeltjes en zelfs vuur dat nu nog aan is! Na een paar meter lopen warmen we al wat op en ook deze keer splits de groep zich op. Guido en ik hebben van te voren afgesproken dat we niet bij elkaar blijven aangezien we beiden een totaal ander tempo lopen en elkaar dan toch maar in de weg zitten. Ik loop met Sanne weer wat meer achterop en Guido met een paar jongens vooraan. Wij besluiten een rustig tempo aan te houden zodat we geleidelijk aan de top zullen bereiken!

Rinajni beklimmen 3

Rustig aan omhoog!

Onderweg merken we al snel hoe zwaar het is. De grond is gemaakt van een combinatie van grind en stof waardoor je bij elke stap die je neemt een stukje terug zakt. Het eerste gedeelte van de klim zijn er daarnaast veel rotsen waar je tussendoor en overheen klautert. Dit ligt mij wel, dus ik vind het prima! Omdat we langzaam lopen hoeven we weinig pauzes te nemen en gaan we niet zittenen we goed doorlopen en halen we zelfs mensen in. Onderweg merken we dat de lucht steeds ijler wordt waardoor je ook minder zuurstof binnen krijgt. Heerlijk, aangezien het met veel zuurstof al super zwaar was haha! Doordat met ons veel andere mensen ook de top proberen te bereiken, staan we soms in een file op stukjes waar je elkaar niet kunt passeren. Niet erg vervelend aangezien we zo pauzes kunnen nemen zonder dat we ons schuldig hoeven te voelen haha. Hoe hoger we  komen, hoe zwaarder het wordt en hoe meer we moeten klimmen. We blijven rustig doorlopen en komen onderweg veel mensen tegen die bibberend tegen een rots zitten of zelfs terugkeren. Soms krijg ik echt het gevoel dat ik de Mount Everest beklim waarbij je je afvraagt of die mensen er al een poosje liggen. Gelukkig denkt iedereen goed om elkaar en vragen we om de haverklap aan mensen (en zij aan ons) of het nog goed gaat. In de verte zien we de lichtjes van de hoofdlampen steeds hoger komen waardoor we weten dat we er nog lang niet zijn. Gelukkig kunnen we niet zien hoe ver het nog is op dat moment omdat het nog steeds pikkedonker is!

Rinajni beklimmen 4

Wat is dit voor ondergrond!

Na een poosje lopen bereiken we de kraterrand waar we een stukje niet meer hoeven te klimmen. We lopen wat schuin omhoog en genieten van de prachtige sterrenhemel boven ons. Niet te veel uiteraard aangezien we niet goed kunnen zien waar de afgrond van de rand precies zit, haha. Gelukkig ook maar blijkt later! Na de rand van de krater te hebben belopen, komen we aan bij het ‘laatste’ stuk van de klim. Volgens onze gids duurt het vanaf hier nog maar een uurtje. Mooi, dat kan ik nog wel aan! Inmiddels veranderd de grond bijna in onbegaanbaar, waardoor je je voeten echt moet begraven om niet terug te glijden. Het wordt mij dan ook al snel duidelijk waarom dit het zwaarste stuk van de trekking is! Samen met Sanne loop ik omhoog waarbij we om de zoveel stappen een pauze nemen om even stil te staan en op adem te komen. Er zit hier zo weinig zuurstof in de lucht dat harder lopen überhaupt niet gaat. Ondanks dat voel ik me goed en valt het me mee hoe zwaar ik het heb! Ik kan zelfs nog mensen in halen en ben vastberaden om de top te bereiken! Onderweg begint de zon al op te komen en besluiten de twee Duitse meiden in onze groep te stoppen om de zonsopgang vanaf daar te bekijken. Aangezien ik nooit wat om zons- op of onder gangen heb gegeven en het mij alleen maar om de top gaat, loop ik met Sanne door! Na ongeveer een uurtje lopen kom ik onze gids weer tegen waarbij ik nogmaals vraag hoe ver het is. Ik weet dat ik er nog niet bent, maar zolang kan het niet toch niet meer duren? 50 minuten is zijn antwoord. PARDON?! Hoe kan het 50 minuten zijn als ik al een uur verder ben?! Ik geef de moed niet op en loop verder terwijl het al licht begint te worden. Ik zie de top dichterbij komen en in mijn hoofd ben ik er bijna. Ik heb er super veel zin en hoewel het erg zwaar is heb ik een super goed humeur. Ik besluit dan ook mensen in te halen aangezien ik erg lekker loop. Uiteraard sta ik nog steeds om de zoveel stappen stil, maar het gaat top! Onderweg zie ik een paar mensen uit onze groep afdalen die aangegeven dat het nog 20 minuten is en Guido al boven is! Nog meer motivatie! Hoe hoger ik kom, hoe meer mensen afhaken en besluiten vanaf dat punt het uitzicht te bekijken. Ik bereik het laatste punt van de klim waarbij ik tussen en over een paar grote rotsen moet lopen terwijl andere hikers mij aanmoedigen dat ik er bijna ben! Hoe fantastisch is dat! Je hebt echt het gevoel dat je met z’n allen zo iets gaafs hebt bereikt! Ondanks dat ik er bijna ben moet ik nog steeds om de zoveel stappen stil blijven staan, zelfs als ik nog maar een metertje of 5 moet. Eindelijk is het zover! Volledig buiten adem bereik ik de top na 4,5 uur! Wat ben ik trots! Boven zie ik Guido die super verbaasd is dat ik er al ben. Zij zijn er namelijk nog maar een kwartiertje! Gelukkig heb ik een slaapzak vanuit onze tent mee omhoog gesjouwd waar ik Guido inwikkel. Het waait op de top namelijk zo hard dat je bijna wegwaait en Guido met zijn outfit bijna bevriest! Na een poosje warmt hij weer wat op en genieten we van het prachtige uitzicht en de warme zon!

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 5

Uiteraard nemen we de nodige foto’s waarna we er aan moeten geloven. We moeten ook weer terug… Deze keer bij daglicht waarbij we zien hoe diep de afgronden zijn en hoe ver het nog is. Eenmaal na beneden lopend besef ik me pas hoe moe ik eigenlijk ben. We laten ons glijden door het losse grind waarbij zo vaak onderuit gaan dat ik overweeg om te blijven liggen en een nieuw bestaan op de vulkaan te beginnen. Misschien kan ik ook wel zo’n Coca Cola handeltje starten, maar dan juist mijn overige energierepen verkopen? Ik besluit mezelf bij elkaar te rapen en met schoenen vol grind, zere knieën en tenen blijven we al glijdend en vallend naar beneden lopen. Ik geef het toe.. voor dit stuk had ik veel over gehad voor bergschoenen. (dat ik dat ooit nog eens zou zeggen) Onderweg raak ik volledig uitgeput waardoor ik al lopend niet eens meer goed mijn benen op kan tillen. Tijdens mijn laatste stappen voor het basiskamp, maakt ik een ninja sprong door de lucht doordat ik struikel over een boomwortel. Ik spring over een hele hoop wortels heen en land een meter lager op mijn knie IK BEN ER KLAAR MEE!!

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 6

Op naar beneden!

Eenmaal bij het basiskamp krijgen we een ontbijtje dat bestaat uit koude pannenkoek en iets anders met banaan waarvan niemand kan ontdekken wat het echt is, haha. Op de top hebben we besloten dat deze twee dagen genoeg voor ons zijn en we ons doel hebben bereikt! De Rinjani beklimmen is gelukt en we hebben geen zin in een derde dag dalen en klimmen om vervolgens weer niet te kunnen slapen in een tent. Samen met 90% van onze groep (die ook allemaal drie dagen hadden geboekt) besluiten we naar beneden te gaan. Op naar het goede leven, haha! Omdat wij als één van de laatste terug zijn op het basiskamp is er weinig tijd om uit te rusten en na een uurtje moeten er we er aan geloven, we gaan weer verder! Deze keer moeten we ongeveer 6 lopen waarbij we alleen maar dalen. Ik ben kapot en mijn humeur is niet al te best aangezien ik het gevoel heb dat het bloed me in de schoenen staat.

RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 7

Hoe vaak kan een mens vallen?!

Ook op de weg naar beneden splitst de groep zich op waarbij ik gezellig met Sanne loop. Zij heeft het deze keer iets minder zwaar en is nog in voor een gezellig praatje waardoor ik gelukkig iets wordt afgeleid. Doordat ik super moe ben struikel ik over elke losliggende steen en wanneer we al glijdend naar beneden moeten dalen, besluit ik af en toe de weg als glijbaan in te zetten waarbij ik op mijn kont naar beneden hobbel (super charmant ook, maar dat punt was ik al lang en breed voorbij haha). Guido blijkt een betere tactiek te hebben waarbij hij rent op de plekken die eruit zien alsof je gaat vallen. Op die manier glij je wel mee, maar val je vaak niet. Al wordt ook hij niet gespaard als hij een paar pirouettes moet doen om zichzelf overeind te houden. Ik daarentegen heb ik een hele andere tactiek. Eén van de porters die met ons meeloopt heeft de hoop bij mij opgegeven en steekt een arm uit zodra het moeilijk wordt zodat ik niet voor de zoveelste keer op mijn kont val.(mijn held)

Hoe ver is het nog?!

Omdat ik erg langzaam loop (ik loop nog net niet achteruit) moet ik zodra ik bij een pauze punt kom al bijna gelijk weer vertrekken. Iedereen heeft namelijk al pauze genomen en is klaar voor het vervolg. Gelukkig wil ook Sanne af en toe iets langer pauze waardoor we zelf iets langer blijven zitten. Hoe verder we komen hoe minder zin ik er in heb. Gelukkig bereiken we op een gegeven moment de open velden waarna we er van overtuigd zijn dat we er bijna zijn. Onze porter zegt dat het nog maar 2 kilometer is dus we zijn er bijna! Al snel blijkt dat zijn twee kilometer en die van ons niet overeenkomt aangezien het einde niet inzicht komt. Na een uur lopen denken we dat we er zijn als we iets van een huisje in de verte zien. Niets is minder waar want we moeten een volgende veld in. Eindelijk na weer vele kilometers zie ik de weg! JAAAAAAAAAAAA het is voorbij!! Ik zie Guido en de rest van de groep en wil nog net niet naar hem toe rennen. (wil ik wel, maar lukt niet meer haha)

Op naar de Gili’s!

Op het moment dat Sanne en ik ons bij de rest van de groep voegen, komt ook de pickup truck eraan die ons brengt naar onze backpacks. We hebben ons ticket inclusief boottickets geboekt, maar aangezien de laatste boot al vertrokken is, hebben we er weinig vertrouwen in dat dit nog gaat gebeuren. Niets blijkt daarentegen minder waar als we met de verzekering dat we naar de Gili’s gaan in de auto stappen. Onderweg blijkt het plan uiteraard te wijzigen als de manager belt dat boot niet gaat vanwege het slechte weer. Grootste onzin ooit aangezien er geen zuchtje wind staat en we de Gili’s en de zee vanaf hier kunnen zien. Na veel gepraat lukt het de Nederlandse jongens om de manager zover te krijgen dat we naar Gili Air worden gebracht. Het andere eiland is volgens hun echt een no go aangezien het weer dit echt niet toelaat. Lekker geloofwaardig aangezien dit eiland 5 kilometer verderop ligt, maar we vinden het prima en besluiten dat we allemaal naar Gili Air gaan. Tegen alle verwachtingen in ligt er een privé bootje voor ons klaar waarna we moe en voldaan na 10 minuten het eiland bereiken. We zijn er- de trip is voorbij! Op zoek naar een lekker bed!

Hoewel de Rinjani beklimmen de meest zware trekking was die we ooit hebben gedaan en we het super onderschat hebben, is het ook één van de gaafste dingen die we tot zover hebben meegemaakt! Nog nooit heb ik mezelf mentaal zover moeten pushen en het is gewoon gelukt! We zijn super trots dat we dit hebben gedaan en zijn blij dat we van te voren niet wisten hoe erg het zou zijn haha!

Benieuwd hoe we het op de Gili Air hebben? Blijf de blog dan volgen voor snel een nieuwe update! Maar eerst nog wat foto’s van deze geweldige en zware dagen!

rinjani-7rinjani-3 rinjani-14 rinjani-17 rinjani-15RinRinajni beklimmen 5jani beklimmen 8

Posted in Uncategorized.

21 Comments

  1. Jongens jongens nog aan toe.Lotte wat heb je me laten genieten ik kan jullie de groots mogelijke complimenten geven. Ik kon mij zo goed in jou verplaatsen Lotte. Ik las je verhaal maar zo als je het beschreef beleefde ik mijn eigen eerste berg beklimming weer. Op gympies en wat voelde dat rot aan je voeten vooral met dalen. Maar wat een belevenis he die foto’s van de uitzichten die jullie gezien hebben. Je bent niet van de zonsondergang of opgang maar wat heb je er een mooie foto van.
    En gelukkig weer heelhuids beneden.
    Geniet verder en laat ons mee mogen genieten door jullie blog ‘ s. Dank voor deze blog geweldig.
    Veel liefs van Jaap en Anja

    • Hi Jaap en Anja!

      Wat leuk om te horen!
      Haha ik ben dus niet de enige die die fout is begaan! Omhoog gaat inderdaad wel, maar dat dalen is echt afzien!
      Guido heeft alle foto’s genomen, ze zijn inderdaad echt super geworden!!
      Ik heb met veel vertraging een nieuwe blog online gezet!!

      Liefs Guido en Lotte

  2. Tjonge jonge… Wát een verhaal, ik ben helemaal onder de indruk! Wat zijn jullie een toppers dat jullie dit gedaan hebben en gehaald hebben! Ik ben super teots op jullie! Dikke kus van mij!

  3. Wat een geweldige prestatie jongens en wat een verhaal! Gelukkig kunnen jullie op de Gili eilanden het rustig aan doen?

  4. Wat een spannend blog! Ik heb tijdens het lezen, zo meegeleefd met jullie! Wat lief’ dat je die slaapzak helemaal mee naar boven hebt meegezeuld! Anders was Guido vast bevroren! Ik ben supertrots op jullie, dat jullie de top gehaald hebben. De foto van jullie, is de toegangsschermfoto van mijn telefoon! Wat een heldere prachtige kleuren! Moe, koud, maar zeer voldaan! Prachtig! Bedankt weer voor het kunnen meelezen van jullie avonturen! Dikke kus voor allebei!

    • Haha ja ik had al zo’n vermoeden dat Guido het heel koud ging krijgen, gelukkig was de slaapzak heel licht en paste hij in mijn tas!
      Dankjewel!! Wij zijn ook best wel trots op ons zelf dat we de top hebben bereikt!

      Super leuk om te horen!!

      Dikke kus van ons!

  5. Wat een verhaal zeg, dit zal je niet snel vergeten. De volgende keer je toch iets beter voorbereiden op zo’n tocht, maar geweldig om mee te maken.
    Ga zo door, ik kijk uit naar het volgende verhaal want volgens mij gaat er nog wat spannends gebeuren.
    Ik kijk ernaar uit

    • Hi Aart!

      Nee dit zullen we zeker nooit meer vergeten! Haha ja de volgende keer gaan we wel iets beter voorbereid naar boven. Vooral Guido want die had het zoooo koud! Al zouden goede schoenen de volgende keer ook niet overbodig zijn!

      Ja ik heb de blog eindelijk online staan!

      Liefs Guido en Lotte

    • Hi Suzanne en Cilia!

      Het was zeker heel erg vermoeiend, maar inderdaad zo de moeite waard!
      We zijn super blij dat we beiden de top hebben gehaald!

      Liefs Guido en Lotte

  6. Heftig, maar ook zó’n gaaaaaf avontuur joh! Lijkt me echt supertof om na al die inspanningen de top te bereiken! Leuk blog hebben jullie, ik ga over meer avonturen lezen!

  7. Wat een verhalen allemaal en wat een belevenissen, dat vergeten jullie nooit meer. Ontzettend leuk en interessant al die verhalen. We hebben er van genoten. Groeten van Opa en Oma en nu wachten op de volgende verhalen.

  8. Oef. Veel te laat. Wat geweldig was het om samen met jullie de Rinjani te beklimmen! Lotte, je ging echt als een speer die laatste meters, ongelooflijk! En Guido, gewoon op zijn sneakers en jeans, niet normaal!

    We hebben zoveel lol met jullie gehad! Alle goeds!

    gr, Huub

    • Hi Huub!

      Ja de Rinjani beklimmen was echt fantastisch!
      Haha ja we waren qua kleding niet heel goed voorbereid!

      Super leuk om te horen!

      Groetjes Lotte

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *